نودیها:حجت‌الاسلام و المسلمین سیدمهدی میرباقری در مراسم شب دهم صفر Û±Û´Û³Û· در هیئت روضه‌العباس علیه‌السلام به ایراد سخنرانی پرداخت که مشروح آن را از نظر می‌گذرانید:

یک سوال جدی برای ما این است که می‌شود ما به اصحاب حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام ملحق شویمØŸ از چند عبارت زیارت عاشورا این طور استنباط می‌شود که این راه برای ما هم باز است. همه ما اگر این راه را دنبال کنیمØŒ به مسیری می‌رسیم که زهیر و حبیب و ... رفتند. یک راهش این است که از خدا بخواهیم ما را در دنیا و آخرت با سیدالشهدا علیه‌السلام قرار دهد. می‌شود انسان به‌گونه‌ای از امام حسین علیه‌السلام تبعیت کند که سایه ایشان شود. این سفر و همراهی یک شرط اولیه دارد و آن هم این است که آدم با خودش نباشد. خدا در قرآن می‌فرماید: «و هو معکم این ما کنتمØ› شما هر کجا باشید خدای شما با شما است»

توجه انسان به خودشØŒ حجاب تولید می‌کند و نمی‌گذارد انسان خدا را ببیند. شرط رسیدن به خدا این است که آدم از خودش هجرت کند. آدم تا با خودش استØŒ با خدا نیست. هر وقت توانستیم پا روی نفس‌مان بگذاریم و از خودمان هجرت کنیمØŒ می‌توانیم به مقصد برسیم.

امام سجاد علیه‌السلام در دعای ابوحمزه می‌فرماید: خدایا هر کسی به سمت تو کوچ کندØŒ مسافتش نزدیک است. راحل یعنی کوچ‌کننده. مسافر مسافرت می‌رودØŒ ولی دل به پشت سر داردØŒ اما کوچ‌نشین وطنی ندارد و همه وطنش پیش روست. اگر انسان راحل الی الله شد و تعلقاتش را پشت سر انداختØŒ پیروزی‌اش نزدیک است. درواقع عمل و فکر و آرزوهای‌مان است که نمی‌گذارد به خدا برسیم.

یکی از ملحدین زمان امام صادق علیه‌السلام گفت: این خدایی که از او صحبت می‌کنید چرا خودش نیامد خودش را آشکار کند و پیامبرش را فرستاده استØŸ خودش چرا غایب شدØŸ حضرت فرمودند: تو نمی‌بینی چرا می‌گویی وجود نداردØŸ آن چیزی در تو تصرف می‌کند و وقتی غصه‌دار هستیØŒ خوشحال می‌شویØŒ خودت که نیستیØŸ پس او کیست که تو را تصرف می‌کندØŸ خدایی که از خودت به خودت نزدیک‌تر است را نمی‌بینیØŸ

یکی از شاگردان علامه طباطبایی از ایشان سوال کرد شما این‌قدر حرم امام رضا علیه‌السلام می‌رویدØŒ از امام رضا علیه‌السلام چه داریدØŸ ایشان فرمود: امام رضا علیه‌السلام خیلی چیزها به من عنایت کرده‌اند. یکی این است که صدای تسبیح موجودات را می‌شنوم و خوابم نمی‌رود. اگر کسی خوب گوش دهدØŒ می‌فهمد کسی که این‌ها را تسبیح می‌دهد حضرت علی علیه‌السلام است. امام زمان عجل الله تعالی فرجه هستند. امام تسبیح می‌گوید که کائنات تسبیح می‌گویند.

اگر کسی از خودش هجرت کرد و به امامش رسیدØŒ هر کجا را که نگاه کندØŒ امام زمانش را می‌بیند. ولی وقتی آدم از خودش هجرت نمی‌کندØŒ می گوید امام زمان عجل‌الله تعالی فرجه غایب است.

در این جمله زیارت عاشورا «وÙŽ اÙŽسÙ’ئÙŽلُهُ Ø£ÙŽنÙ’ یُبÙŽلِّغÙŽنیِ الÙ’مÙŽقامÙŽ الÙ’مÙŽحÙ’مُود لÙŽکُمÙ’ عِنÙ’دÙŽاللÙ‘هِ.» از خدا می‌خواهیم ما را به مقام محمود شما برساند. مقام محمودØŒ مقام شفاعت و دستگیری است. شفاعت همین‌طور نیست که هر کسی از راه برسدØŒ خدا او را شفاعت کند. برای کسانی است که یک عهد و قراری با خدا دارند.

«لÙŽایÙŽمÙ’لِکُونÙŽ الشÙŽÙ‘فÙŽاعÙŽهÙŽ إِلÙŽÙ‘ا مÙŽنِ اتÙŽÙ‘خÙŽذÙŽ عِندÙŽ الرÙŽÙ‘حÙ’مÙŽنِ عÙŽهÙ’دÙ‹ا»(Û±) آن‌هایی که عهدی با خدا بستندØŒ می‌توانند شفاعت کنند. سیدالشهدا علیه‌السلام از آن کسانی است که دارای مقام شفاعت است.

مرحوم محدث قمی در یکی از زیارت‌های امام حسین علیه‌السلام آورده است: «اÙŽشÙ’هÙŽدُ اÙŽنÙŽÙ‘ دÙŽمÙŽکÙŽ سÙŽکÙŽنÙŽ فِی الÙ’خُلÙ’دِ؛ من شهادت می‌دهم که خون شما در این عالم قرار نگرفت»(Û²)

سنی و شیعه این روایت را نقل کرده‌اند: ابن عباس می‌گوید رسول خدا صلی‌الله علیه و آله را در خواب دیدم که روز عاشورا شیشه‌ای در دست داشتند و فرمودند: این خون فرزندم حسین علیه‌السلام است. آن را در عرش الهی می‌برم.

«وÙŽاقÙ’شÙŽعÙŽرÙ‘ÙŽتÙ’ لÙŽهُ اÙŽظِلÙ‘ÙŽهُ الÙ’عÙŽرÙ’شِ، وÙŽ بÙŽکÙ‰ لÙŽهُ جÙŽمیعُ الÙ’خÙŽلائِقِ» همه مخلوقات الهی برای امام حسین علیه السلام گریستند و آسمان‌ها و زمین‌‌های هفت‌گانه و هر مخلوقی که در آسمان ها و زمین و بین آن‌ها استØŒ بر او گریسته‌اند. مخلوقاتی که در بهشت و جهنم هستندØŒ هم گریه کرده‌اند. در روایات فقط دو جمعیت اهل بصره و شام را استثناØ¡ کرده‌اند.

«وÙŽ بÙŽکÙŽتÙ’ لÙŽهُ السÙ‘ÙŽماواتُ السÙ‘ÙŽبÙ’عُ وÙŽالÙ’اÙŽرÙŽضُونÙŽ السÙ‘ÙŽبÙ’عُ وÙŽ ما فیهِنÙ‘ÙŽ وÙŽ ما بÙŽیÙ’نÙŽهُنÙ‘ÙŽ وÙŽ مÙŽنÙ’ یÙŽتÙŽقÙŽلÙ‘ÙŽبُ فِی الÙ’جÙŽنÙ‘ÙŽهِ وÙŽالنÙ‘ارِ مِنÙ’ خÙŽلÙ’قِ رÙŽبِّنا وÙŽما یُرÙ‰ وÙŽما لا یُرى، اÙŽشÙ’هÙŽدُ اÙŽنÙ‘ÙŽکÙŽ حُجÙ‘ÙŽهُ اللهِ وÙŽابÙ’نُ حُجÙ‘ÙŽتِهِ، وÙŽاÙŽشÙ’هÙŽدُ Ø£نÙ‘ÙŽکÙŽ قÙŽتیلُ اللهِ وابنُ قÙŽتیلِهِ واÙŽشÙ’هÙŽدُ Ø£نÙ‘ÙŽکÙŽ ثارُ اللهِ وابÙ’نÙŽ ثارِهِ، وÙŽاÙŽشÙ’هÙŽدُ اÙŽنÙ‘ÙŽک وِتÙ’رُ اللهِ الÙ’مÙŽوÙ’تورُ فِی السÙ‘ÙŽماواتِ وÙŽالÙ’اÙŽرÙ’ضِ، وÙŽاÙŽشÙ’هÙŽدُ اÙŽنÙ‘ÙŽکÙŽ قÙŽدÙ’ بÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تÙŽ وÙŽنÙŽصÙŽحÙ’تÙŽ وÙŽوÙŽفÙŽیÙ’تÙŽ وÙŽاÙŽوÙ’فÙŽیÙ’تÙŽ وÙŽجاهÙŽدÙ’تÙŽ فِی سÙŽبیلِ اللهِ وÙŽمÙŽضÙŽیÙ’تُ لِلÙ‘ÙŽذی کُنÙ’تÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِ شهÙŽیداÙ‹ وÙŽمُسÙ’تÙŽشÙ’هِداÙ‹ وÙŽشاهِداÙ‹ وÙŽمÙŽشÙ’هُوداً»

یکی از آثار گریه بر سیدالشهدا علیه‌السلام حیات قلب است. روزی که قلب‌ها می‌میرندØŒ قلب باکین بر او نمی‌میرد. اشک برای سیدالشهدا علیه‌السلام ماØ¡ الحیوان است. حیاتی به قلب انسان می‌دهد که روزی که همه می‌میرندØŒ او نمی‌میرد. در قیامت و عالم برزخ هم زنده است.

سعدی می‌گوید: مست می‌ بیدار گردد نیم‌شب/ مست ساقی روز محشر بامداد

آن‌هایی که مجذوب امیرالمؤمنین علیه‌السلام هستندØŒ دیگر عالم برزخ را نمی‌فهمند. یک دفعه بیدار می‌شوند و می‌بینند قیامت شده است. این‌طور مشغول مولای خودشان هستند.

امام رضا علیه‌السلام به ریان بن شبیبÛ³ فرمود: «یÙŽابÙ’نÙŽ شÙŽبیبٍ! اِنÙ’ بÙŽکÙŽیÙ’تÙŽ عÙŽلÙŽÙ‰ الحُسÙŽینِ علیه‌السÙ‘لام حÙŽتّى تÙŽصیرÙŽ دُمُوعُکÙŽ عÙŽلÙ‰ خÙŽدÙ‘ÙŽیÙ’کÙŽ غÙŽفÙŽرÙŽ اللÙ‘هُ لÙŽکÙŽ کُلÙ‘ÙŽ ذÙŽنÙ’بٍ اÙŽذÙ’نÙŽبÙ’تÙŽهُ صÙŽغیرا کانÙŽ اÙŽوÙ’ کÙŽبیراÙ‹ قÙŽلیلا کانÙŽ اÙŽوÙ’ کثیراÙ‹Ø› اگر برای امام حسین علیه‌السلام گریه کنی و اشک‌هایت جاری شودØŒ خدا همه گناهانت را می‌بخشد. کوچک یا بزرگØŒ کم یا زیاد باشد. بکاØ¡ برای سیدالشهدا علیه‌السلام مثل توبه می‌ماند. وقتی کسی توبه کندØŒ خدا نمی‌گوید گناهت کوچک بود یا بزرگ! همه گناهان را خدا می بخشد. با گریه برای امام حسین علیه‌السلام نیز همه گناهان بخشیده می‌شود حتی اگر اندازه دریا باشد.

امام رضا علیه‌السلام در در حدیثی آیه «وÙŽ فÙŽدÙŽیناهُ بِذِبÙ’حٍ عÙŽظِیمٍ» را معنا کردند. خدا به حضرت ابراهیم علیه‌السلام فرزندی داد به اسم اسماعیل علیه‌السلام که جانشین ابراهیم و پیامبر بعدی بود. وقتی به سن رشد رسیدØŒ خدای متعال دستور داد او را به جایی ببر و سر او را ببُر.

ابراهیم علیه‌السلام این قضیه را با پسرش در میان گذاشت. پسرش گفت: هر کاری که خدا می‌گوید انجام بده. ان‌شاالله من هم صبر می‌کنم. فرزند را به منا برد و به خواهش او دست و پایش را بستØŒ ولی کارد سر او را نبرید.

خدای متعال فرمود: تکلیف تو تا همین‌جا بود. همه اهل معرفت انگشت به دهان هستند که حضرت ابراهیم علیه‌السلام چه کرده استØŒ اما او خوشحال نشد و عرض کرد خدایا ای کاش می‌شد این کار تا آخرش پیش برود. من سر او را ببرم تا به اعظم مصائب برسم. خداوند تبارک و تعالی پرسید: پیامبر خاتم را دوست داری یا خودت راØŸ ابراهیم علیه‌السلام پاسخ داد: پیامبر خاتم صلی‌الله علیه و آله را از خودم بیشتر دوست دارم. باز پرسید: فرزند او سیدالشهدا علیه‌السلام را دوست داری یا فرزند خودت راØŸ عرض کرد فرزند او را از فرزند خودم خیلی بیشتر دوست دارم. بعد خدای متعال فرمود: اعظم مصائب قربانی کردن اسماعیل علیه‌السلام است یا قربانی شدن فرزند رسول خاتمØŸ در این هنگام برای حضرت ابراهیم علیه‌السلام روضه امام حسین علیه‌السلام را خواندند و او برای حضرت اباعبدالله علیه‌السلام گریه کرد.

سیدالشهدا علیه‌السلام حتی انبیاØ¡ علیهم‌السلام را هم شفاعت کرده‌اند. گریه بر حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام گناهان ما را پاک می‌کند و مقامات اولیای الهی را بالا می‌برد. جبرئیل و میکائیل برای امام حسین علیه‌السلام گریستند. حضرت به ایشان فرمودند: برای شما مجلس عزا در بالاترین جای علیین برپا کردند.

مقام محمود یعنی من مقام شفاعت شما را درک کنم و می‌خواهم یک جلوه از مقام شفاعت شما در وجود من بیاید. این‌گونه امام حسین علیه‌السلام با دست من و زحمات من دوستانش را هدایت می‌کند. یعنی می‌شود به اینجا هم رسید. از این بالاتر هم در زیارت عاشورا آمده است: از تو می‌خواهم توفیقی به من بدهی که خونخواه امام حسین علیه‌السلام در کنار امام زمان عجل‌الله تعالی فرجه بشوم.

در فراز بعدی خدا را قسم می‌دهم به حق ایشان و شانی که پیش خدا دارند که مصیبت‌زده ایشان بشویم و در مصیبت‌شان به بالاترین ثواب برسیم: «وÙŽ اÙŽسئلُ اللهÙŽ بِحÙŽقِکُمÙ’ وÙŽ بِالشÙŽانِ اÙŽلذیِ لÙŽکُمÙ’ عِندهُ Ø£نÙ’ یُعÙ’طِیÙŽنِی بِمُصابِی بِکُمÙ’ Ø£فÙ’ضÙŽلÙŽ ما یُعÙ’طِی مصاباÙ‹ بِمُصِیبÙŽتِهِ»

ابتلائات الهی آدم را به خدا می‌رساند و آفت عُجب را هم ندارد. دیدید کسی مریض باشد و مُعجب شودØŸ انکسار می آورد. لذا بهترین نردبان سلوکØŒ بلاست.

آن کسی که در دنیا سالک راه امام حسین علیه‌السلام شده استØŒ در سجده قربش هم می‌گوید کاری کن که من در آخرت هم با امام حسین علیه‌السلام باشم و ایشان مرا هم شفاعت کند.

------------------------------------

منبع : رجانیوز

Û±. سوره مریم ٨٧

Û². زیاره الحسین (ع)

Û³. رÙŽیان بن شÙŽبیبØŒ از محدثان مورد وثوق شیعه و از اصحاب امام رضا(ع) و امام جواد(ع) است. او به گفته نجاشیØŒ دایی معتصم خلیفه بنی‌عباس بوده که خواهرش مارده از کنیزان هارون و مادر معتصم بوده استØŒ اما برخی مانند مسعودی در اثبات‌الوصیهØŒ وی را دایی مØ£مون ذکر کرده‌اند.

Û´. امالÙ‰ صدوقØŒ ص Û±Û±Û²