پیوند محکمی که میان ثقل اکبر و اصغر (قرآن و اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله) برقرار استØŒ گاهی در اثر بی بصیرتی دیده نمی شود. ارتباط امام و قرآن ادعایی نیست که استدلال های پیچیده ی فلسفی بخواهدØ› فقط کافی است قرآن را کمی خوب تر خوانده باشیم. امام سجاد (علیه السلام) این ارتباط تنگاتنگ را با آیات قرآنØŒ خیلی ساده و روشن برای مرد شامیِ نا آشنا بیان کردند. برایش جا انداختند که امام حسینی که سرش را برای حاکمتان می برید و خانواده اش را به زنجیر کشیده ایدØŒ باطنِ همین قرآنی است که هر روز می خوانید! پیرمرد شامی آمده بود تا برای رضای خدا و به شوق بهشتØŒ از کسانی که از دین خارج شده اند و بر ولی امر مسلمین (به خیال خودش) خروج کرده اندØŒ بیزاری بجوید. شاید فکر می کرد اینجوری ثواب قرآن خواندن هایش زیادتر می شود. در آن معرکه "قرآن" را دید و نشناخت. نزدیک آمد و گفت: خدا را شکر که شما را کشت و هلاک کرد و شهرها را از شر مردان شما آسوده نمود و امیرالمؤمنین (یزید) را بر شما مسلط کرد. امام سجاد (علیه السلام) به او فرمود: ای پیرمرد قرآن خوانده ایØŸ پیرمرد گفت: آری. فرمود: آیا این آیه را مÙ‰ شناسÙ‰ که مÙ‰ گوید: "قلÙ’ لا Ø£ÙŽسÙ’ئÙŽلکمÙ’ عÙŽلÙŽیÙ’هِ Ø£ÙŽجÙ’راÙ‹ إِلاÙ‘ÙŽ الÙ’مÙŽوÙŽدÙ‘ÙŽهÙŽ فِی الÙ’قرÙ’بÙ‰" (شوری Û²Û³)  به مردم بگو که من هیچ پاداشÙ‰ از شما در برابر رسالتم درخواست نمÙ‰ کنمØŒ جز دوست داشتن نزدیکانم ( اهل بیتم)ØŸ پیرمرد پاسخ داد: آرى؛ من این آیه را خوانده ام. امام (علیه السلام) فرمود : فÙŽنÙŽحÙ’ن الÙ’قرÙ’بÙ‰ یا شÙŽیÙ’خ . خویشاوندان پیامبر صلی الله و علیه وآله ما هستیم. حضرت فرمود: آیا در سوره بنی اسرائیل خوانده ای که: "و آتِ ذالقربی حقه" (اسراØ¡ Û²Û¶) حق خویشاوندان را ادا کنØŸ پیرمرد گفت: خوانده ام. امام علیه السلام فرمود: خویشاوند پیامبر صلی الله و علیه وآله ماییم ای پیرمرد. (مجمع البیان فÙ‰ تفسیر القرآنØŒ ج Û±Û´ØŒ ص: Û±Û²Ûµ) حضرت فرمود: آیا آیه "وÙŽ اعÙ’لÙŽموا Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽمÙŽا غÙŽنِمÙ’تمÙ’ مِنÙ’ شÙŽیØ¡ فÙŽØ£ÙŽنÙ‘ÙŽ للهِ خمسÙŽه وÙŽ لِلرÙ‘ÙŽسولِ وÙŽ لِذِى الÙ’قرÙ’بÙ‰"( انفال Û´Û±) را خوانده اى؟ پیرمرد گفت: آرى، این آیه را خوانده ام. امام سجاد (علیه السلام) فرمود: آن قربÙ‰ که در این آیه آمده استØŒ ما هستیم. آنگاه فرمود: «آیا این آیه را خوانده اÙ‰ که مÙ‰ فرماید:" انÙ‘ÙŽمÙŽا یرید اللهÙŽ لِیذÙ’هِبÙŽ عÙŽنÙ’کم الرِّجÙ’سÙŽ Ø£ÙŽهÙ’لÙŽ الÙ’بÙŽیÙ’تِ وÙŽ یطÙŽهِّرÙŽکمÙ’ تÙŽطÙ’هیراÙ‹." (احزاب Û³Û³) پیرمرد گفت: آرى، این آیه را نیز خوانده ام. امام سجاد (علیه السلام) فرمود: اÙ‰ پیرمرد! ما آن اهل بیتÙ‰ هستیم که خداوند آیه تطهیر را ویژه ما قرار داد. پیرمرد شامی چه دعای مستجابی به درگاه خدا داشتØŒ نمی دانمØ› اما هر چه بودØŒ لطف خدا شامل حالش شده بود و در آستانه ی عاقبت بخیری قرار گرفته بود. ساکت شده بود و با پشیمانی از حرف خودØŒ آیه های قرآن را مقابل چشمانش می دید. گفت: شما را به خداØŒ شما همان ها هستیدØŸ امام سجاد (علیه السلام) فرمود: به خدا قسم و به حق جدم رسول خدا صلی الله و علیه وآلهØŒ بی شک ما همان خاندانیم. پیرمرد شامی با چشمانی اشکبار توبه کرد و گفت: خدایا ما از دشمنان آل محمد صلی الله علیه و آله از جن و انس بیزاریم. خبر ماجرای پیرمرد و بصیرتی که به قرآن پیدا کردØŒ به گوش یزید رسیدØ› دستور داد او را کشتند. (اللهوف علی قتلی الطفوفØŒ سید بن طاووسØŒ ترجمه سید احمد فهریØŒ صÛ²Û´Û¶) هزینه ای که پیرمرد شامی برای بصیرتش پرداخت- و البته سودِ بی پایانی هم بدست آورد- نکته ی مهمی برای ما دارد: قرآنِ بی امامØŒ ظاهراÙ‹ خطری برای اهالی زر و زور و تزویر ندارد. اتفاقاÙ‹ عده ای را هم از جنس همان پیرمردØŒ خیلی بی دردسرØŒ سرگرمِ خواندن می کند. فقط قرآنی که با باطنِ خود امام- همراه استØŒ نجات دهنده و هادی است. در تØ£ویل و تفسیرِ چهار آیه ای که شاهدِ استدلال امام سجاد (علیه السلام) استØŒ نام و نشان اباعبدالله الحسین (علیه السلام) صریحاÙ‹ در روایات آمده است:

- آیه ی مودت

" احمد" در فضائل الصحابه با سند خود از سعید بن جبیر از عامر چنین نقل مÙ‰ کند: " هنگامÙ‰ که آیه "قلÙ’ لا Ø£ÙŽسÙ’ئÙŽلکمÙ’ عÙŽلÙŽیÙ’هِ Ø£ÙŽجÙ’راÙ‹ إِلاÙ‘ÙŽ الÙ’مÙŽوÙŽدÙ‘ÙŽهÙŽ فِی الÙ’قرÙ’بÙ‰" (شوری Û²Û³)  نازل شد اصحاب عرض کردند اÙ‰ رسول خدا! خویشاوندان تو که مودت آنها بر ما واجب است کیانندØŸ فرمود: علÙ‰ و فاطمه و دو فرزند آن دو (علیهم السلام)ØŒ این سخن را سه بار تکرار فرمود"! (تفسیر نمونهØŒ ج Û²Û°ØŒ ص: Û´Û±Û±)

- آیه "آت ذا القربی حقه"

عیاشی از عبد الرحمنØŒ از Ø£بی عبد الله (علیه السلام): گفت هنگامی که خدای متعال آیه ی "و آتِ ذالقربی حقه" (اسراØ¡ Û²Û¶) را نازل فرمودØŒ پیامبر اکرم (صلÙ‰ الله علیه و آله) فرمود: ای جبرئیل مسکین را می شناسم پس ذوالقربی چه کسانی اندØŸ گفت: نزدیکان تو. پس حسن و حسین و فاطمه علیهم السلام را صدا زد و فرمود که پروردگار من فرمانم داده است که از آنچه به من داده استØŒ به شما ببخشم. فرمود فدک را به شما بخشیدم. (البرهان فÙ‰ تفسیر القرآنØŒ ج ۳، ص: ÛµÛ²Û²- کتاب التفسیرØŒ (تفسیر عیاشی) ج ۲، ص: Û²Û¸Û·)

- آیه ی خمس

کلینی از امام صادق (علیه السلام) نقل نموده که حضرت درباره آیه ی خمس و ذوی القربی فرمود: (منظور) امیرالمؤمنین و ائمه (علیهم السلام) هستند. (الکافی Û±: Û³Û´Û²/ Û±Û²)

- آیه ی تطهیر

محمد بن منکدر از جابر بن عبد الله نقل کردØ› وقتÙ‰ آیه کریمه " انÙ‘ÙŽمÙŽا یرید اللهÙŽ لِیذÙ’هِبÙŽ عÙŽنÙ’کم الرِّجÙ’سÙŽ Ø£ÙŽهÙ’لÙŽ الÙ’بÙŽیÙ’تِ وÙŽ یطÙŽهِّرÙŽکمÙ’ تÙŽطÙ’هیراÙ‹." (احزاب Û³Û³) بر رسول الله (صلÙ‰ الله علیه و آله) نازل شدØŒ در سراÙ‰ آن حضرتØŒ على، فاطمهØŒ و حسن و حسین علیهم السلام حضور داشتند. نبÙ‰ اکرم  صلÙ‰ الله علیه و آله فرمود: «اللهم هؤلاØ¡ Ø£هلى» خدایا این چهار تن اهل بیت من هستند که مورد لطف بیکران تو قرار گرفتند. (شواهد التنزیلØŒ حسکانÙ‰ عبید الله بن احمدØŒ ص: Û²Û²Û¶)

کلام آخر:

این ها فقط اندکی از حجت های محکمی است که لشکر یزید را به دادگاه خدا می کشاند که چه کسی را کشتند. کم نبودند ریش سفیدانی که خودشان با گوش های خودشان این روایات را از زبان مبارک رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شنیده بودند. امام حسین (علیه السلام) نیز مقابلشان ایستاد و خود را بی پرده معرفی کرد: من حسین بی علی بن ابی طالبم. (یعنی همان کسی که باطن آیاتی است که می خوانید و از بر کرده اید.) و این بود حجت آخرشان و آخرمان .... منبع : تبیان