گریه بر امام حسین علیه السلام شاه بیت اعمال است. دستگاه امام حسین علیه السلام نقطه اتصال خوبی برای وصل شدن به خداست. در کتاب کامل الزیارات روایت آمده است که گریه برای امام حسین علیه السلامØŒ اولیای دین مثل پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و حضرت زهرا علیها السلام را خوشحال می کند. شاد کردن دل ایشان مانند مرحمی است که بر دل ایشان گذاشته می شود. بر این اساس می توان به اهمیت مجالس روضه اهل بیت علیهم السلام اذعان بیشتری داشت.

اصلاÙ‹ چرا ما برای اباعبدالله علیه السلام اشک می ریزیمØŸ

Û±. چون سید الشهدا علیه السلام مظهر اعتقادات ماستØŒ امامت جزØ¡ لاینفک دین ماستØ› Û². چون امام حسین علیه السلام مظهر فضیلت استØŒ ما بر فقدان این همه فضایل اشک می ریزیمØ› سید بن طاوس می فرماید: اگر به ما فرمان عزاداری نمی دادندØŒ عاشورا جشن داشت. بعد حفظ عاشورا جشن دارد اما بعد مصیبتی آن چنین نیست. اگر تیر به دست کسی بخورد شما متØ£ثر می شوید. چگونه ممکن است جلوی چشم انسان بچه ای قطعه قطعه شودØŒ آدم ساکت بنشیند و به حال او اشک نریزد. این گریه هاØŒ گریه ضعف نیستØŒ گریه بیچارگی نیستØŒ این است که برای گریه بر امام حسین این قدر ثواب وارد شده است. (به نقل از حجه الاسلام فرحزادی)

بهشتی شدن بدون قید و شرط ممکن نیست

روایات ثواب گریه بر امام حسین علیه السلام فراونند. اما در هیچ روایتی نیامده که اگر کسی بر امام حسین علیه السلام گریه کند بدون شرط و قید و قطعاÙ‹ بهشتی است تا با آیات و احادیث ذکر شده منافات داشته باشدØŒ بلکه گریه بر امام حسین علیه السلام که یک کار بسیار ارزشمند استØŒ مانند دیگر اعمال صالح زمانی قبول در گاه خدا می باشد که از فرد با تقوا سر بزند و گریه کننده را به بندگی و همرنگی با امام حسین علیه السلام سوق دهد. قید تقوا و احسان و خلوص در آیات و روایات فراوان ذکر شده از جمله خداوند به عنوان یک قاعده کلی می فرماید: إِنÙ‘ÙŽما یÙŽتÙŽقÙŽبÙ‘ÙŽل اللÙ‘ÙŽه مِنÙŽ الÙ’متÙ‘ÙŽقینÙŽ (مائده(Ûµ) آیهÛ²Û·) خداØŒ تنها از پرهیزگاران مÙ‰ پذیرد. این آیه تنها ملاک برای پذیرش اعمال را تقوا می شمارد. روایات مطلق به این آیات و روایات که قید در آنها ذکر شدهØŒ حمل می گردد مثلا در روایت آمده: مÙŽنÙ’ ذÙŽکÙŽرÙŽه فÙŽبÙŽکÙŽÙ‰ فÙŽلÙŽه الÙ’جÙŽنÙ‘ÙŽه (ابن قولویهØŒ کامل الزیاراتØŒ صÛ²Û±Û±) هر کس امام حسین را یاد کند و بر او بگریدØŒ بهشت برای اوست. معلوم است که این روایت مطلق با اطلاقش مورد نظر نیست و آن قید همه گیر اینجا را هم فرا می گیرد. این روایات همه برای این است که ما در مجالس حسینی حاضر شویم تا شاید حسینی گردیم و عشق به امام حسین علیه السلام که عشق به حق و خداست در ما شعله ور گردد و رذایل وجود ما را نابود کند و بسوزاند و طلای ناب وجودمان را خالص گرداند وگرنه صرف گریه بر امام حسین علیه السلام بدون معرفت و محبت و تØ£ثیرگذاری فایده ای ندارد. همان کسانی که امام حسین علیه السلام را کشتندØŒ بر ایشان گریه هم کردند. گریه بر امام حسین دری است که اگر از آن وارد شدیم، ما را به سوی بندگی خدا سوق می دهد. این مقدمه ارزشمند است. اما برای کسی که از این پله برای بالا رفتن استفاده کند نه کسی که به خود این پله بچسبد و آن را مقصد بداند. گریه کننده بر امام حسین علیه السلام که گریه اش از صفا و عشق استØŒ به همرنگی با امام اقدام می کند و از گناهان گذشته توبه کرده و به جبران حقوقی که از بندگان ضایع کرده اقدام می کند و واجباتی که از او فوت شده را قضا می کند و در آینده عزم بر خودداری از گناه می نماید و خداوند هم او را نصرت می کند و توبه اش را می پذیرد و حقوق خودش را که نتوانسته قضا کندØŒ می بخشد و حقوق بندگانش که نتوانسته ادا کندØŒ جبران می نماید تا بندگانش از او راضی شوند و لغزش هایی که در آینده از او سر بزندØŒ می بخشد زیرا انسان در معرض لغزش است. کسی که عاشق امام حسین علیه السلام شده و بر مظلومیت او می گریدØŒ نسبت به نماز بی اعتنا نیست و نسبت به نمازهایی که قبل از آن از وی فوت شده نیزØŒ احساس وظیفه می کند. عشق به امام حسین علیه السلام و گریه بر ایشان اولین قدم به سوی توبه از زشتی ها و همرنگی با خوبی هاست و همان توبه ای است که اگر به کمال برسدØŒ نه تنها گناهان را می پوشاند بلکه کیمیایی می شود که گناهان را به خوبی تبدیل می کند: إِلاÙ‘ÙŽ مÙŽنÙ’ تابÙŽ وÙŽ آمÙŽنÙŽ وÙŽ عÙŽمِلÙŽ عÙŽمÙŽلاÙ‹ صالِحاÙ‹ فÙŽØ£وÙ’لئِکÙŽ یبÙŽدِّل اللÙ‘ÙŽه سÙŽیِّئاتِهِمÙ’ حÙŽسÙŽناتٍ وÙŽ کانÙŽ اللÙ‘ÙŽه غÙŽفوراÙ‹ رÙŽحیماÙ‹ (فرقان آیهÛ·Û°) مگر آن کسان که توبه کنند و ایمان آورند و کارهاÙ‰ شایسته کنند. خدا گناهانشان را به نیکی ها بدل مÙ‰ کند و خدا آمرزنده و مهربان است. کسی که عاشق امام حسین علیه السلام شد و حسینی گردیدØŒ در دنیاØŒ برزخ و آخرت مورد نظر خداست و رحمت خاص خدا در همه این مراحل او را در بر می گیرد.

 هر کس با محبوبش محشور می شود

انس گوید مردی از بادیه نشینان به محضر رسول خدا صلی الله و علیه و آله رسید و پرسید: قیامت چه وقت استØŸ حضرت از او پرسید: برای قیامت چه توشه ای آماده کرده ایØŸ گفت: نماز و روزه و عمل قابل توجهی آماده نکرده ام جز این که خدا و رسولش را دوست دارم. حضرت فرمود: فرد با محبوبش محشور می شود. (شیخ صدوقØŒ علل الشرائعØŒ نجفØŒ مکتبه الحیدریهØŒ Û±Û³Û¸ÛµقØŒ ج ۱، ص Û±Û³Û¹ - Û±Û´Û°) بنابراین اگر کسی عاشقانه و عارفانه (چرا که عشق، لازمه اش شناخت و بعد هم اطاعت است) برای امام حسین (علیه السلام) اشک بریزد این اشکØŒ او را همرنگ امام ساخته و همراه او محشور می گرداند. منبع:تبیان