بچه های امروز با هر تلنگری می شکنند و شادی هایشان به سادگی جای خود را به افسردگی و اضطراب می دهند. بچه های قدیم بچه های شادی بودندØŒ گواه این مدعا خود شمایید. اما بچه های امروز در کجای روزگار سیر می کنندØŸ

دوران کودکی پر خاطره ترین و زیباترین دوران زندگی است. دورانی است که هر چند ساله که باشید باز هم بد جور دلتان می خواهد به آن روزها برگردید و به بازیهایشØŒ به همبازیهایشØŒ به فیلمها و کارتونهای بی تکلفشØŒ به خوراکی های خوشمزه اش و به شیطنت هایش فکر کنید. خلاصه دل تان لک می زند برای شادی های آن روزهایش و همه کار می کنید تا بلکه به نحوی دوباره آن شادی ها را در خودتان زنده کنید. اما انگار آن شادی ها مخصوص آن روزها بودند و بس.

امکاناتی که شادی نمی آورد

شاید شما هم مانند من دلتان از این قضیه بگیرد اما وقتی به آن روزهای خودتان فکر می کنید و آن را با این روزهای کودکان مقایسه می کنیدØŒ می بینید روز و شب شان شده تلویزیونØŒ تبلت ØŒ انواع و اقسام کلاس های درسی و غیر درسیØŒ کلاس ورزش و وزن کم کردنØŒ به خودتان می گویید «اگر به جای بچه های این زمانه بودم چه؟». واقعیت این است که بچه های امروز با اینکه در مقایسه با گذشته از امکانات بیشتری برخوردارند اما به اندازه بچه های دیروز شاد و سر زنده نیستند. فکر می کنید چراØŸ

ائتلاف پنهان والدین و تلویزیون

پدر و مادرها در گذشته رابطه خوبی با قصه گفتن و درست کردن سرگرمی های مفید و مفرح برای بچه هایشان داشتند. اما پدر و مادرهای امروزی با اینکه با سواد ترندØŒ آنقدر ها وقت و یا حوصله ندارندØŒ در نتیجه تا صدای کودک در می آید،  دکمه تلویزیون را می زنند و سراغ کارهای خودشان می روند. ای کاش لااقل شبکه های مخصوص کودکان را برای آنها روشن می گذاشتندØŒ از آنجا که تبلیغات تلویزیونی جزØ¡ شادترینØŒ رنگارنگ ترین و موزیکال ترین بخش ها هستند و در کمترین زمان بیشترین تنوع رنگ و آهنگ را به نمایش می گذارند و به همین دلیل مورد توجه بیشتر بچه ها قرار می گیرندØŒ متØ£سفانه به دنبال یافتن تبلیغات مدام کانال عوض می کنند. این جریان تا بزرگ تر شدن کودک ادامه پیدا می کندØŒ تا جایی که دیگر کودک خودش برای تماشای فلان کالای تبلیغی کنترل تلویزیون را به دست می گیرد. تحفه نامیمون این ائتلاف ناخودآگاهØŒ شکل گرفتن این تصور در کودک است که «فلان بچه در فلان تبلیغ ØŒ شاد و سر حال بود چون فلان چیز را در دست داشت». به عبارت دیگر بچه از تماشای این برنامه ها یاد می گیرد که فکر کند که برای شاد بودن و آرامش داشتن باید چیزهایی داشتØŒ باید کارهایی کرد که در نگاه دیگران خوب به نظر رسیدØŒ باید تØ£یید دیگران را جلب کردØŒ خلاصه این که باید شادی را در جایی بیرون از خود جستجو کرد. مسلم است کودکی که منابع شادی بخش خود را در بیرون از خود می جوید با فراهم نشدن هر کدام از این منابع به هم می ریزد و دچار اضطراب و افسردگی می شود.

نچشیدن طعم حمایت همسالان

قدیم تر ها هر خانواده ای دست کم سه چهار تا بچه قد و نیم قد داشتØŒ و در هر کوچه ای چند تا بچه هم سن و سال بودند که هر روز خانه یکی جمع می شدند و چند ساعتی با هم بازی می کردند. آن موقع ها اگر بچه ای مثلاÙ‹ زمین می خورد حتی اگر رقیب بقیه هم بودØŒ دیگران دستش را می گرفتندØŒ اشکهایش را پاک می کردندØŒ او را قلمدوش خود می کردند و تا رسیدن به خانه و آغوش گرم مادر مشایعت می نمودند. بچه های حالا مزه این حمایتها را درک نمی کنندØŒ چون آن را کمتر چشیده اند. آخر طفلکی ها در هر خانواده یکی دو تا بیشتر نیستند آن هم با چنان فاصله سنی که یکی برای دیگری والدی گری می کندØŒ همسایه ها هم مثل قبل ها نیستند. دیگر پاتوقی برای جمع شدن بچه های کوچه وجود ندارد و بچه ها آنقدر همدیگر را نمی شناسند که بخواهند عصای زمین خوردنهای همدیگر شوند. فقط شما که طعم حمایت های همسالان تان را چشیده اید درک می کنید که چقدر حال آدم از این وضعیت خوب می شود!

بازیهای کودکی گم شده اند

بچگی کردن با بازی معنا پیدا می کند. بچه های قدیم با همسالان  خود بازی می کردند آن هم با هر کس که دوستش می داشتندØŒ هیچ اجباری در انتخاب همبازی و بازی وجود نداشتØŒ یک آزادی ایمن بر بازیهای بچه ها حکمفرما بودØŒ والدین و بزرگترها دورا دور حواسشان به بچه ها بود اما تا زمان اضطرار وارد بازی آنها نمی شدند و دخالتی نمی کردند. به همین دلیل بچه در بازی یاد می گرفت که علایق فردیشان را بشناسدØŒ بر مبنای علایق درونی شان عمل کندØŒ مشکلاتشان را خودشان حل کندØŒ زندگی خود را کنترل کند و سعی کند همه این ها را در یاد بسپارد. مسلماÙ‹ این بچه اگر زمین می خوردØŒ به پای روزگار و شانس نمی گذاشتØŒ بلکه به حساب کجی قدم خودش می گذاشت و با تصمیم برای صاف کردن این کجی به طور خود جوش از جا بلند می شد و دویدن را از سر می گرفت. اما بچه های حالا که نه در مدرسه در انتخاب بازیها و همبازیهایشان آزادی چندانی دارند و نه در خانه می توانند بدون دخالت و نظارت مستقیم والدین قدم از قدم بردارندØŒ نقطه مقابل این موضوع را یاد می گیرند. آنها می آموزند که بدون کنترل دیگران از پس یک بازی هم بر نمی آیندØŒ در نتیجه دنیا را جای   نا امنی می بینند که هیچ کنترلی بر اتفاقات آن ندارند.   تبیان