قلب نیز در سیستم حیاتی بدن وظیفه خاصی داردØ› کار قلب تحویل اکسیژن و مواد غذایی به تمام ارگان ها و بافت های بدن می ‌باشد. این کار توسط قلب با پمپاژ خون از ریه ‌ها به تمام نواحی بدن صورت می ‌گیرد. خون سپس توسط قلب به ریه‌ ها باز می ‌گردد و در نتیجه جریانی به صورت مدار شکل می ‌گیرد که شما را در طی شبانه ‌روز و برای سال ها زنده و نگه می ‌دارد.  

دو قلب برای هر انسان

هر انسانی دارای دو قلب است: قلب ظاهری که همان قلب صنوبری است و قلب روحانی باطنی که حقیقت انسان است. قلب محور حیات آدمی برای درک و فهم است گاه بر آن مهر زده می‌شود و گاه به وسیله آن تعقل می‌ شود. قلب مرکز عواطفØŒ درکØŒ فهمØŒ قساوتØŒ غفلتØŒ کینهØŒ رعبØŒ حسرتØŒ شکØŒ آرامشØŒ خضوع و خشوع می ‌باشد. پس قلب مادی با قلب روحانی فرق می‌ کند. حقیقت وجودی انسان روح یا قلب اوست و تمامی قدرت ‌هاØŒ دانایی ‌ها و توانایی ‌ها که خداوند دارد در محدوده ‌ی انسانی و خلیفه الهی در وجود بشر بالقوه قرار داده شده است.  وَإِذÙ’ قÙŽالÙŽ رÙŽبُّکÙŽ لِلÙ’مÙŽلاÙŽئِکÙŽهِ إِنِّی جÙŽاعِلÙŒ فِی الØ£ÙŽرÙ’ضِ خÙŽلِیفÙŽهÙ‹ قÙŽالُواÙ’ Ø£ÙŽتÙŽجÙ’عÙŽلُ فِیهÙŽا مÙŽن یُفÙ’سِدُ فِیهÙŽا وÙŽیÙŽسÙ’فِکُ الدِّمÙŽاØ¡ وÙŽنÙŽحÙ’نُ نُسÙŽبِّحُ بِحÙŽمÙ’دِکÙŽ وÙŽنُقÙŽدِّسُ لÙŽکÙŽ قÙŽالÙŽ إِنِّی Ø£ÙŽعÙ’لÙŽمُ مÙŽا لاÙŽ تÙŽعÙ’لÙŽمُونَ  و چون پروردگار تو به فرشتگان گفت: «من در زمین جانشینÙ‰ خواهم گماشت»، فرشتگان‏ گفتند: «آیا در آن کسÙ‰ را مÙ‰ ‏گمارÙ‰ که در آن فساد انگیزدØŒ و خون ها بریزدØŸ و حال آنکه ما با ستایش توØŒ تو را تنزیه مى‏ کنیم و به تقدیست مÙ‰ ‏پردازیم.» فرمود: «من چیزÙ‰ مÙ‰ ‏دانم که شما نمÙ‰ ‏دانید.» (بقره /Û³Û°) حقیقت اسماØ¡ و صفات الهی در وجود بشر به امانت گذاشته شده تا شکوفا و فعال گرددØŒ ولی در طول زمان بشر از حقیقت ذاتی خود دور گشته و ناتوان و ضعیف شده است.

ضعف و بیماری قلب

وقتی که جریان خون به یک یا چند رگ قلب کم یا قطع می ‌شود در نتیجه خون و اکسیژن به طور کافی به بخشی از قلب نمی ‌رسد و سکته ایجاد می ‌شود و قلب از کار می ‌افتد. زیرا بدن همیشه اکسیژن مصرف می‌ کند تا انسان را زنده نگه دارد لذا باید پیوسته اکسیژن بیشتری از شش ‌ها دریافت کند. بنابراین خونØŒ مواد غذایی مفیدØŒ و اکسیژن که تنفس می ‌شود را به تمام اعضای بدن می ‌رساند. خون همچنین به بدن کمک می ‌کند تا با میکروب ‌ها بجنگد. روح نیز بسان قلب صنوبری است وقتی ارتباط لحظه‌ای و عمیق او با خدا وجود نداردØŒ نیرو های روحی به صورت بالقوه در وجود انسان نابود گشته و گرفتاری های مادی ØŒرنگ و لعاب و جاذبیت دنیا باعث می ‌شود تا انسان سرگرم و غافل گردد. همچنانکه خون مواد غذایی و اکسیژن را به همه سلول های بدن می‌ رساند. ارتباط با خدا نیز موجب تغذیه مواد لازم و حیاتی روح می ‌شود. روح انسان که در کالبد فیزیکی و جسم مادی او قرار داردØŒ نقطه اتصال و ارتباط بین جسم و خدای متعال است که در طول زمان به دلیل جهالت طولانی و دوری از اصل ربØŒ ضعیف و بیمار شدهØŒ انبوهی از رنگ ها و دلبستگی ها مثل حب مالØŒ دنیاØŒ گناه معاصی بر گرد این مرکز اتصال پدیدار گشته و این مرکز قدرت را بسته و غیر فعال نگه می ‌دارد و ارتباط انسان را به نیرو های الهی قطع است. تصحیح و تغییر مسیر های نا صواب در زندگی و پیروی از روح خدا موجبات پاکسازی روح و قلب و به معنایی مسیرهای انرژی را فراهم می ‌آورد و سطح هوشیاری را به بالاترین حد خود می ‌رساند. روح موجودی مجرد است و جسم و قابل تقسیم نیست و حیات و فعالیت ‌های اعضای بدن به او متکی است. علاوه بر اینکه فعل و انفعالات حیاتی انسان وابسته به روح است. علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می ‌فرماید: روح یا قلب مبدØ£ حیات است و این روح از ناحیه خداست یعنی به خاطر شرافت و برتری نسبت به سایر موجودات به خداوند نسبت داده شدهØ› مانند بیتی در نسبت خانه کعبه به خود. چون روح مرکز همه اتصالات به عالم بالا استØŒ باید سنخیت و شباهتی با عالم مجردات داشته باشد و چون روح مجرد است به همین علت خداوند روح را در قرآن به خود نسبت داده است.  

قلب از کار می ‌افتد

وقتی قلب سالم استØŒ خوب کار می‌ کندØŒ اکسیژن و مواد غذایی را به تک ‌تک اعضای بدن می ‌رساند. در صورت بیماری و نقصان از کار افتاده می ‌شود و فعالیت های اصلی و حیاتی خود را نمی ‌تواند انجام دهد. روز قیامت تنها کالایی که ارزشمند و قیمتی است قلب سالم است. قلب سالم قلبی است که پاک و طاهر است و هیچ‌ گونه کینه و کدورت ظلم وگناهی در آن نباشد و هنوز کارایی لازم خود را دارد و می‌ تواند با عوالم دیگر ارتباط برقرار کرده و به رشد و کمال نهایی خود برسد. اما قلبی که بر اثر عصیان و نافرمانی و گناه و کینه و کدورت از کار افتاده شدØŒ دیگر نمی ‌تواند ازعالم الهی تغذیه کند و در نتیجه متاع بی ‌ارزشی است که حتی شیطان هم خریدارش نیست. یÙŽوÙ’مÙŽ لÙŽا یÙŽنفÙŽعُ مÙŽالÙŒ وÙŽلÙŽا بÙŽنُونÙŽ (Û¸Û¸) إِلÙ‘ÙŽا مÙŽنÙ’ Ø£ÙŽتÙŽÙ‰ اللÙ‘ÙŽهÙŽ بِقÙŽلÙ’بٍ سÙŽلِیمٍ (۸۹، شعراØ¡) روزÙ‰ که هیچ مال و فرزندÙ‰ سود نمى‏ دهد (Û¸Û¸) مگر کسÙ‰ که دلÙ‰ پاک به سوÙ‰ خدا بیاورد (Û¸Û¹) منبع:تبیان