✍️ نویسنده: 1
کوچکترین حق خداوند
حضرت علی علیه السلامØŒ خود جواب سوال مطرح شده را با صراحت بیان داشته و می فرمایند: کمترین حق خدا بر عهده شما اینکه از نعمت های الهی در گناهان یاری نگیرید. (نهج البلاغه/ ترجمه دشتی/ حکمت Û³Û³Û°) و این حقی کوچک و در عین حال بزرگ و چشم گیر استØŒ چرا که تمام هستی انسانØŒ نعمتی است که خداوند به وی عطا نموده و در انجام کوچکترین خطا و گناهی لاجرم باید از اعضای خویش اعم از جسمانی و روحانی مدد جوید و در این صورت با استفاده از هر یک از اعضای وجودی خویش و یا نعمت های خارجی که خداوند به وی عطا نمودهØŒ نافرمانی خداوند و در نهایت تضییع حق او نموده است. استمداد از نعمت های خداوند در نافرمانی او یعنی ضایع کردن حق خداوند در برابر نعمت هایش.کمترین حق†خدا بر گردنتâ€Â             ترک صرف نعمتش در معصیتâ€
شکر نعمت ها
یکی دیگر از حقوق خداوند در برابر نعمت هایشØŒ شکر گذاری اوست. در یک روایت وارد شده است : که سپاسگزارÙ‰ را کوچک نشمارید. (مشکاه الØ£نوار / ترجمه عطاردÙ‰/ Û²Û´ ) این روایت حکایت از مراتب و وجوه شکرگذاری داردØŒ بر این اساس شکر خداوند به حمد و سپاس زبانی او خلاصه نشده و  مراتب و درجاتی را شامل می گردد. پستâ€ترین مرتبه شکر الهى، دیدن نعمت ها است از جانب خداÙ‰ تعالÙ‰ و او را منعم حقیقÙ‰ دانستنØŒ خواه نعمتهاÙ‰ داخلى، مثل: وجود و حیات و علم و قدرتØŒ و مانند اینâ€هاØŒ و خواه خارجى، مثل: افلاک و انفس و بسایط و مرکÙ‘باتØŒ و غیر اینâ€ها. و غیر او را موجد مستقلÙ‘ در ایجاد هیچ چیز ندانستن، و باز از جمله شکر الهى، عصیان نکردن او است به نعمت او. یعنÙ‰: نعمت او را به معصیت صرف نکردنØŒ نه نعمت هاÙ‰ داخلى، مثل آنکه اعضا و جوارح و قوا را به غیر آنچه باید کار فرمودØŒ کار نفرماید. و به نعمت هاÙ‰ خارجÙ‰ مثل آنکه مال را در مصارف نامشروع صرف نکند و اسراف در او جایز نداند. حضرت در این باره می فرمایند: حتÙ‰ اگر خداوند تهدید به عذاب در برابر عصیان نکرده بودØŒواجب â€بود به پاس نعمتهایش نافرمانÙ‰ نشود. ( همان/ Û²Û¹Û°) حاصل آنکهØŒ شکر نه همین گفتن «شکرا للÙ‘ÙŽه» استØŒ بلکه حقÙ‘ شکر آن است کهØŒ جوارح و اعضا را به غیر آنچه لایق به او است و شغل او استØŒ مشغول ندارد. (مصباح الشریعه / ترجمه و شرح عبد الرزاق گیلان / Û¶Û²-Û¶Û³) و این شکر گذاری ثمراتی را با خود به همراه دارد از آن جمله از اسحاق بن عمÙ‘ار نقل شده است که امام صادق علیه السÙ‘لام به من فرمود: اÙ‰ ابا اسحاق! هر گاه خداوند نعمتÙ‰ را بر بنده خود ارزانÙ‰ داشتهØŒ و او قدر آن نعمت را با قلب درک کرده و آشکارا خداÙ‰ را شکرگزار باشدØŒ هنوز از سپاس فارغ نشده است که دستور افزونÙ‰ نعمت ها (از جانب حق) براÙ‰ او صادر مÙ‰â€گردد. (پاداش نیکیها و کیفر گناهان/ ترجمه ثواب الØ£عمال / Û´Û·Ûµ)حضرت امیر در این باره می فرمایند: خدا را بندگانی است که برای سود رساندن به دیگران نعمت های خاصی به آنان بخشیده تا آنگاه که دست بخشنده دارند نعمت ها را در دستشان باقی می گذارد و هرگاه از بخشش دریغ کنند نعمت ها را از دستشان گرفته و به دست دیگران خواهد داد
شک نعمت نعمتت افزون کندÂ Â Â Â Â Â Â Â کفر نعمت از کفت بیرون کند
و طریق اصلی شکر نعمت موقوف بر شناخت نعمت است و در اینجا پیوند میان علم و معرفت و شکر خداوند نیز حاصل می شود و طریق حصول علم و معرفت شرع الهی است زیرا آنچه جمیع رضای الهی در آن یا خلاف آن رضای اوست بیان کرده است.
💬 دیدگاهها (0 دیدگاه)
📝 ثبت دیدگاه جدید
✅ بدون نیاز به کد امنیتی
✅ دیدگاه شما پس از تایید مدیر نمایش داده میشود.