در میانِ غصـــه هایــم گÙ€اه گاه

می کِـشم از دسÙ€ت دانــشگاه آه

بر سر خود می زنÙ€م از شÙ€هــریه

گرچه قسطی می شود تا چند ماه

پاتÙ€وقم بÙ€عد از غذای سلف هست

تا سحــر در مــستــراح خوابگاه!

این همه شهـــریه و پـــول زیاد

ای دریغ از خدمت و قÙ€دری رفاه

نمره ات را با تــــرازو می دهÙ€د!

گر به استادت کنـــی با غم نگاه!

بÙ€ارهÙ€ا کÙ€افــی نÙ€تِ دانÙ€شـــکده

کــرده تحقیقات من را رو به راه!

جای غـــم داردØŒ کلاس درس ما

سال ها شـــد با عÙ€روسی اشتباه!

مدرک خود را گــرفÙ€تــم عاقبت

بی ثوادم! همچنــانØŒ رویÙ€م سیاه

 

شاعر : امیرحسین خوش حال « کولی »