اخبار

شریعتمداری به روحانی: سخن از کت و عینک نیست - متن در ادامه.

1- روز جمعه آقای روحانی رئیس‌جمهور محترم در مراسم تجلیل از مدال‌آوران بازی‌های آسیایی و پارا‌ آسیایی بار دیگر منتقدان دولت را به باد انتقاد گرفت و ضمن متهم کردن آنان به همصدایی با دشمنانØŒ خطاب به ورزشکاران پرسیدØ› «اگر کسی - در‌مسابقات- با طرفداران حریف همصدا شودØŒ برای شما قابل قبول استØŸ» و در توضیح بیشتر گفت «اگر آنجا ورزشکار ایرانی پیروزی به دست نیاوردØŒ حریفان کف بزنند و کسی با آنها همصدا شودØŒ آیا این موضوع نزد ایرانیان قابل قبول استØŸ هیچکس نمی‌پذیرد تا تحت پوشش انتقاد برای حریف کف بزند»!
درباره این اظهارنظر آقای دکتر روحانی که معطوف به منتقدان هسته‌ای بود و دیروز در جشنواره فارابی نیز به گونه دیگری تکرار شدØŒ گفتنی استØ›
اولا: ایشان تلویحا می‌فرمایند که در مذاکرات هسته‌ای یکسال‌و چند ماهه اخیرØŒ تیم هسته‌ای کشورمان بازنده و پیروزی با 5+1 بوده استØŒ «اگر آنجا که ورزشکار ایرانی پیروزی به دست‌نیاورد و...»!
ثانیا: ایشان کدام منتقدی را می‌توانند آدرس بدهند و دستکم  یک نمونه - تاکید می‌شود فقط یک نمونه - بیاورند که برای پیروزی حریف کف زده و گروه 5+1 را تشویق کرده باشدØŸ! و این در حالی است که همه شواهد مستند و موجود حکایت از آن دارد که منتقدان برخلاف اظهارات آقای روحانیØŒ در همه موارد - بدون‌استثناØ¡- زیاده‌طلبیØŒ باج‌خواهی و قانون‌شکنی حریف را به شدت محکوم کرده‌اندØŒ آیا نمونه‌ای غیر از این سراغ دارندØŸ!
ثالثا: فقط نیم‌نگاهی به انبوه پرحجم اخبار و گزارش‌هاØŒ به وضوح نشان می‌دهد که مقامات رسمی و رسانه‌های حریف هربار بعد از هر مذاکرهØŒ به خاطر امتیازات نقدی که دریافت کرده‌اندØŒ برای جناب دکتر روحانی و تیم هسته‌ای کشورمان کف زده و نرمش بی‌جای منجر به امتیازدهی آنان را ستوده‌اند! و در همان حال به منتقدانØŒ با اهانت‌آمیزترین عبارات و اظهارنظرها حمله کرده‌اند.
رابعا: با توجه به نکات یاد شده و ضمن پوزش از رئیس‌جمهور محترمØŒ ایشان در تمثیل مورد اشاره خویشØŒ صورت‌مسئله را تغییر داده‌اند و حال آن که باید می‌پرسیدند و یا باید از ایشان پرسیدØ› اگر در یک مسابقه فوتبالØŒ یکی از اعضای تیم کشورمانØŒ چندین بار متوالی به دروازه خودی گل بزند! واکنش منطقی و عاقلانه تماشاگران و منتقدان چه خواهد بودØŸ و چه باید باشدØŸ آیا غیر از این است که از سرمربی می‌خواهند بازیکن خطاکار و یا غیرحرفه‌ای را «تعویض»! کندØŸ! اما اگر معلوم شود خطای بازیکن مورد اشاره به علت راهنمایی‌ها و راهکارهای غیرحرفه‌ای و غلطی بوده است که خود سرمربی به وی ارائه کرده بودØŒ از تماشاگران و منتقدان چه انتظاری هستØŸ آیا انتقاد - و حتی نه اعتراض- به سرمربی کمترین و ابتدایی‌ترین حقی نیست که بایستی تماشاگران و منتقدان دلسوز از آن برخوردار باشندØŸ! بدیهی است در هیچیک از دو حالت یاد شده- که حالت سومی هم ندارد- هیچکس حریف را تشویق نمی‌کندØŒ که نکرده است و البته هیچکس هم برای بازیکنی که به دروازه‌ خودی گل می‌زند و سرمربی که به وی راهکارهای خطا می‌دهدØŒ کف نمی‌زند و نباید بزند!
2- این واقعیت اگرچه تلخ و ناگوار است ولی متØ£سفانه قابل انکار نیست که انتقاد اخیر رئیس‌جمهور محترم از منتقدان- باز‌هم با عرض پوزش- به دولت ایشان باز می‌گردد. زیرا جناب روحانی و برخی از دولتمردان ایشان بوده‌اند که طی یکسال و چند ماه گذشتهØŒ برای پیروزی‌های حریف کف زده‌اند! و بی‌آن‌که امتیازی بگیرندØŒ حریف را پس از هر امتیازی که دریافت داشته است تشویق کرده‌اند و بدیهی است این تشویق‌های نابجا با «تحقیر»! هرچند ناخواسته دولت و ملت ایران همراه و همزاد بوده است که برشمردن موارد آن به درازا می‌کشد ولی به عنوان تازه‌ترین نمونه می‌توان به تسلیم ایشان در برابر زورگویی و خواسته غیرقانونی آمریکا اشاره کرد که از صدور ویزا برای آقای حمید ابوطالبی به عنوان نماینده رسمی ایران در سازمان ملل متحد خودداری کرده بود و جناب رئیس‌جمهور با عقب‌نشینی آشکارØŒ  آقای خوشرو را به جای او معرفی کرد. این عقب‌نشینی در حالی است که آقای روحانی در تبلیغات انتخاباتی خود بر حفظ اعتبار و حرمت پاسپورت ایرانی تØ£کید کرده بود و باید پرسیدØŒ آیا تن دادن به بی‌احترامی آمریکا نسبت به پاسپورت ایرانی آنهم در مقیاس خودداری از صدور ویزا برای نماینده رسمی رئیس‌جمهور کشورمان که در تاریخ سی‌و چند ساله انقلاب سابقه نداشته استØŒ تشویق حریف به این حرمت‌شکنی در سطوح دیگر نیستØŸ! اوایل سال جاریØŒ پلیس‌امنیت نروژ در اقدامی غیرقانونیØŒ 64 تن از دانشجویان ایرانی را که به تحصیل در رشته‌های فناوری هسته‌ای مشغول بودندØŒ اخراج کرد. دولت حافظ حرمت پاسپورت ایرانی چه واکنشی نشان دادØŸ! و...
3- آقای دکتر روحانی در دفاع از اقدام نابجای راهپیمایی ظریف و کری نیز متØ£سفانه صورت مسئله را تغییر داده و می‌فرمایندØ› «این که بگوئیم یک دیپلمات تند راه رفت یا کتش کج بودØŒ عینکش چه طور بود که حرف نشدØŒ باید به دیپلمات‌های شجاعمان افتخار کنیم».
که ضمن تقدیر از زحمات شبانه‌روزی دیپلمات‌های محترم کشورمانØŒ باید از جناب روحانی پرسیدØŒ غیر از خود شما چه‌کس دیگری به «کج‌ بودن کت آقای ظریف»! یا «فلان‌طور بودن عینک» ایشان انتقاد کرده استØŸ! چرا به جای پوزش از ملت به خاطر اقدام نابجای وزیر محترم امور خارجه که اهانت به حیثیت نظام و مردم بودØŒ صورت مسئله را به گونه‌ای تغییر می‌دهید که بتوانید با استناد به آن منتقدان را مسخره کنید و از کنار این حرکت ناشایست که مفهومی جز مسخره کردن ملت نداشتØŒ بی‌پاسخ عبور کنیدØŸ! قدم‌زدن آقای ظریف با جان کری در ژنو که بلافاصله روی آنتن رسانه‌ها رفت برخلاف آنچه جنابعالی می‌فرمائید یک اقدام بشردوستانه! نبودØŒ بلکه دقیقا همانگونه که دشمنان نیز - برای آن کف‌زدند و هورا کشیدند- به مفهوم آن بود کهØ› علی‌رغم نظر انقلاب و نظام و مردم ایران که با ارائه هزاران سند غیرقابل تردیدØŒ آمریکا را قاتل صدها هزار ایرانی بی‌گناهØŒ غارتگر ثروت ملی ایرانیانØŒ حامی آشکار تروریست‌هاØŒ طراح و مجری دهها توطئه و... می‌دانندØŒ دولت جنابعالی هیچ مانعی برای دوستی صمیمانه با آمریکا در میان نمی‌بیند!  این اقدام بی‌آن‌که آقای ظریف بداند و یا بخواهدØŒ دهن‌کجی به انقلاب و نظام و مردم و مخصوصا صدها هزار شهیدی است که خون پاکشان به دست آمریکای جلاد بر زمین ریخته شده است... کت و عینک‌ آقای ظریف در کدام نقطه این ماجرا مطرح بوده است که حضرتعالی به آن اشاره می‌فرمائیدØŸ!
و یا حضور وزیرخارجه محترم در پاریسØŒ آنهم دقیقا در حالی که دولت فرانسه نمایش زشت حمایت از کاریکاتور موهن علیه رسول‌خدا(ص) را برپا کرده و برای چاپ این کاریکاتور موهن مبلغ یک میلیون یورو به نشریه شارلی کمک مالی کرده بودØŒ چگونه قابل توجیه استØŸ و کدام «عقل سلیمی» که حضرتعالی به آن اشاره فرموده‌اید می‌تواند این حرکت را تائید کند.
4- و بالاخرهØŒ این نکته نیز گفتنی است که معمولا کسانی به هنگام مناظره یا احتجاج بر «بدیهیات» تØ£کید می‌کنند که قصد دارندØŒ منتقد خود را به انکار آن موضوع یا امر بدیهی متهم کنند. مثلا کسی که در جریان یک مناظره یا مباحثه می‌گوید «آقایان باور بفرمائید که الان روز است» به طور آگاهانه یا ناخودآگاه این گزاره را به مخاطبان القاØ¡ می‌کند که گویی طرف انتقاد کنندهØŒ این امر بدیهی را منکر شده و روز روشن را «شب»! می‌داند! متØ£سفانه بخشی از سخنان رئیس‌جمهور محترم - حتی اگر ایشان نخواسته باشند نیز- می‌تواند مصداق نکته فوق‌الذکر باشدØŒ از جمله این که «ما نیاز به آزادی داریم که شعار استقلالØŒ آزادیØŒ جمهوری اسلامی که سر می‌دهیمØŒ بخشی از آن مربوط به آزادی محیط دانشگاه است» و باید پرسیدØ› مگر در دانشگاه‌ها آزادی وجود نداردØŸ! و...

حسین شریعتمداری