چهل حدیث از امیر المومنین علی (ع) + پوستر علی و فاطمه(س)

حدیث

برای بزرگ و با کیفیت دیدن روی پوستر کلیک کنید.

بسم الله الرحمن الرحیم - چهل حدیث از امیر المومنین علی (ع) را در ادامه بخوانید.

منبع : وبلاگ احادیث شیعه

1 Ù€ قالÙŽ الاÙ’مامُ علىّ بن Ø£بی طالِب Ø£میرُ الÙ’مُؤْمِنینÙŽ (عÙŽلÙŽیÙ’هِ السلام) :
Ø¥غÙ’تÙŽنِمُوا الدُّعاØ¡ÙŽ عِنÙ’دÙŽ خÙŽمÙ’سÙŽهِ مÙŽواطِنÙŽ: عِنÙ’دÙŽ قِرائÙŽهِ الÙ’قُرÙ’آنِ، وÙŽ عِنÙ’دÙŽ الاÙ’ذانِ، وÙŽ عِنÙ’دÙŽ نُزُولِ الÙ’غÙŽیÙ’ثِ، وÙŽ عِنÙ’دÙŽ الÙ’تِقاءِ الصÙŽفÙ‘ÙŽیÙ’نِ لِلشÙ‘ÙŽهادÙŽهِ، وÙŽ عِنÙ’دÙŽ دÙŽعÙ’وÙŽهِ الÙ’مÙŽظÙ’لُومِ، فÙŽاِنÙ‘ÙŽهُ لÙŽیÙ’سÙŽ لÙŽها حِجابÙŒ دوُنÙŽ الÙ’عÙŽرÙ’شِ.(1)
حضرت امیر المومنین امام علی (علیه السلام) فرمود: پنج موقع را براÙ‰ دعا و حاجت خواستن غنیمت شمارید:
موقع تلاوت قرآن، موقع اذان، موقع بارش باران، موقع جنگ و جهاد Ù€ فÙ‰ سبیل اللÙ‘ه Ù€ موقع ناراحتÙ‰ و آه کشیدن مظلوم. در چنین موقعیت ها مانعÙ‰ براÙ‰ استجابت دعا نیست.

2Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): اÙŽلÙ’عِلÙ’مُ وِراثÙŽهÙŒ کÙŽریمÙŽهÙŒ، وÙŽ الاÙ’دÙŽبُ حُلÙŽلÙŒ حِسانÙŒ، وÙŽ الÙ’فِکÙ’رÙŽهُ مِرآهÙŒ صافِیÙŽهÙŒ، وÙŽ الاÙ’عÙ’تِذارُ مُنÙ’ذِرÙŒ ناصِحÙŒ، وÙŽ کÙŽفÙ‰ بِکÙŽ Ø£ÙŽدÙŽباÙ‹ تÙŽرÙ’کُکÙŽ ما کÙŽرِهÙ’تÙŽهُ مِنÙ’ غÙŽیÙ’رِکÙŽ.(2)
فرمود: علم; ارثیه اÙ‰ با ارزش، و ادب; زیورÙ‰ نیکو، و اندیشه; آئینه اÙ‰ صاف، و پوزش خواستن; هشدار دهنده اÙ‰ دلسوز خواهد بود. و براÙ‰ با Ø£دب بودنت همین بس که آنچه براÙ‰ خود دوست ندارÙ‰، در حقÙ‘ دیگران روا نداشته باشÙ‰.

3Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): اÙŽلـْحÙŽقُّ جÙŽدیدÙŒ وÙŽ Ø¥نÙ’ طالÙŽتِ الاÙ’یÙ‘امُ، وÙŽ الÙ’باطِلُ مÙŽخÙ’ذُولÙŒ وÙŽ Ø¥نÙ’ نÙŽصÙŽرÙŽهُ Ø£قÙ’وامÙŒ.(3)
فرمود: حقÙ‘ و حقیقت در تمام حالات جدید و تازه است گر چه مدÙ‘تÙ‰ بر آن گذشته باشد. و باطل همیشه پست و بÙ‰ Ø£ساس است گر چه افراد بسیارÙ‰ از آن حمایت کنند.

4Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): اÙŽلدُّنÙ’یا تُطÙ’لÙŽبُ لِثÙŽلاثÙŽهِ Ø£شÙ’یاØ¡: اÙŽلÙ’غِنÙ‰، وÙŽ الÙ’عِزِّ، وÙŽ الرÙ‘احÙŽهِ، فÙŽمÙŽنÙ’ زÙŽهِدÙŽ فیها عÙŽزÙ‘ÙŽ، وÙŽ مÙŽنÙ’ قÙŽنÙŽعÙŽ Ø¥سÙ’تÙŽغÙ’نÙ‰، وÙŽ مÙŽنÙ’ قÙŽلÙ‘ÙŽ سÙŽعÙ’یُهُ Ø¥سÙ’تÙŽراحÙŽ.(4)
فرمود: دنیا و اموال آن، براÙ‰ سه هدف دنبال مÙ‰ شود: بÙ‰ نیازÙ‰، عزÙ‘ت و شوکت، آسایش و آسوده بودن. هر که زاهد باشد; عزیز و با شخصیÙ‘ت است، هر که قانع باشد; بÙ‰ نیاز و غنÙ‰ گردد، هر که کمتر خود را در تلاش و زحمت قرار دهد; همیشه آسوده و در آسایش است.

5Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): لÙŽوÙ’ لاÙŽ الدÙ‘ینُ وÙŽ التُّقÙ‰، لÙŽکُنÙ’تُ Ø£دÙ’هÙŽÙ‰ الÙ’عÙŽرÙŽبِ.(5)
فرمود: چنانچه دین دارÙ‰ و تقواÙ‰ الهÙ‰ نمÙ‰ بود، هر آینه سیاستمدارترین افراد بودم Ù€ ولÙ‰ دین و تقوا مانع سیاست بازÙ‰ مÙ‰ شود Ù€ .

6Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): اÙŽلÙ’مُلُوکُ حُکÙ‘امÙŒ عÙŽلÙŽÙ‰ النÙ‘اسِ، وÙŽ الÙ’عِلÙ’مُ حاکِمÙŒ عÙŽلÙŽیÙ’هِمÙ’، وÙŽ حÙŽسÙ’بُکÙŽ مِنÙŽ الÙ’عِلÙ’مِ Ø£نÙ’ تÙŽخÙ’شÙŽÙ‰ اللÙ‘هÙŽ، وÙŽ حÙŽسÙ’بُکÙŽ مِنÙŽ الÙ’جÙŽهÙ’لِ Ø£نÙ’ تÙŽعÙ’جِبÙŽ بِعِلÙ’مِکÙŽ.(6)
فرمود: ملوک بر مردم حاکم هستند و علم بر تمامÙ‰ ایشان حاکم خواهد بود، تو را در علم کافÙ‰ است که از خداوند ترسناک باشÙ‰; و به دانش و علم خود بالیدن، بهترین نشانه نادانÙ‰ است.

7Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): ما مِنÙ’ یÙŽوÙ’م یÙŽمُرُّ عÙŽلÙŽÙ‰ ابÙ’نِ آدÙŽم Ø¥لاÙ‘ قالÙŽ لÙŽهُ ذلِکÙŽ الÙ’یÙŽوÙ’مُ: یÙŽابÙ’نÙŽ آدÙŽم Ø£نÙŽا یÙŽوُمÙŒ جÙŽدیدÙŒ وÙŽ Ø£ناÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’کÙŽ شÙŽهیدÙŒ.
فÙŽقُلÙ’ فیÙ‘ÙŽ خÙŽیÙ’راÙ‹، وÙŽ اعÙ’مÙŽلÙ’ فیÙ‘ÙŽ خÙŽیÙ’رÙŽاÙ‹، Ø£شÙ’هÙŽدُ لÙŽکÙŽ بِهِ فِى الÙ’قِیامÙŽهِ، فÙŽØ¥نÙ‘ÙŽکÙŽ لÙŽنÙ’ تÙŽرانÙ‰ بÙŽعÙ’دÙŽهُ Ø£بÙŽداÙ‹.(7)
فرمود: هر روزÙ‰ که بر انسان وارد شود، گوید: من روز جدیدÙ‰ هستم، من بر اعمال و گفتار تو شاهد مÙ‰ باشم. سعÙ‰ کن سخن خوب و مفید بگوئÙ‰، کار خوب و نیک انجام دهÙ‰. من در روز قیامت شاهد اعمال و گفتار تو خواهم بود. و بدان امروز که پایان یابد دیگر مرا نخواهÙ‰ دید و قابل جبران نیست.

8Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): فِى الÙ’مÙŽرÙŽضِ یُصیبُ الصÙŽبیÙ‘ÙŽ، کÙŽفÙ‘ارÙŽهÙŒ لِوالِدÙŽیÙ’هِ.(8)
فرمود: مریضÙ‰ کودک، کفÙ‘اره گناهان پدر و مادرش مÙ‰ باشد.

9Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): الزÙ‘ÙŽبیبُ یÙŽشُدُّ الÙ’قÙŽلÙ’بِ، وÙŽ یُذÙ’هِبُ بِالÙ’مÙŽرÙŽضِ، وÙŽ یُطÙ’فِىءُ الÙ’حÙŽرارÙŽهÙŽ، وÙŽ یُطیِّبُ النÙ‘ÙŽفÙ’سÙŽ.(9)
فرمود: خوردن مویز Ù€ کشمش سیاه Ù€ قلب را تقویت، مرض ها را برطرف، و حرارت بدن را خاموش، و روان را پاک مÙ‰ گرداند.

10Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø£طÙ’عِمُوا صِبÙ’یانÙŽکُمُ الرُّمانÙŽ، فÙŽØ¥نÙ‘ÙŽهُ اÙŽسÙ’رÙŽعُ لاِلÙ’سِنÙŽتِهِمÙ’.(10)
فرمود: به کودکان خود Ø£نار بخورانید تا زبانشان بهتر و زودتر باز شود.

11Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø£طÙ’رِقُوا Ø£هالیکُمÙ’ فÙ‰ کُلِّ لÙŽیÙ’لÙŽهِ جُمÙ’عÙŽه بِشÙŽیْء مِنÙŽ الÙ’فاکِهÙŽهِ، کÙŽیÙ’ یÙŽفÙ’رÙŽحُوا بِالÙ’جُمÙ’عÙŽهِ.(11)
فرمود: در هر شب جمعه همراه با مقدارÙ‰ میوه Ù€ یا شیرینÙ‰،... Ù€ بر اهل منزل و خانواده خود وارد شوید تا موجب شادمانÙ‰ آن ها در جمعه گردد.

12Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): کُلُوا ما یÙŽسÙ’قُطُ مِنÙŽ الÙ’خوانِ فÙŽØ¥نÙ‘ÙŽهُ شِفاØ¡ÙŒ مِنÙ’ کُلِّ داØ¡ بِإذÙ’نِ اللÙ‘هِ عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ، لِمÙŽنÙ’ اÙŽرادÙŽ Ø£نÙ’ یÙŽسÙ’تÙŽشÙ’فِیÙŽ بِهِ.(12)
فرمود: آنچه اطراف ظرف غذا و سفره مÙ‰ ریزد جمع کنید و بخورید، که همانا هرکس آن ها را به قصد شفا میل نماید، به اذن حق تعالÙ‰ شفاÙ‰ تمام دردهاÙ‰ او خواهد شد.

13Ù€ قالÙŽ(علیه السلام):لا ینبغÙ‰ للعبد ان یثق بخصلتین: العافیه و الغنÙ‰، بÙŽیÙ’نا تÙŽراهُ مُعافاÙ‹ اِذÙ’ سÙŽقُمÙŽ، وÙŽ بÙŽیÙ’نا تÙŽراهُ غنیÙ‘اÙ‹ Ø¥ذِ افÙ’تÙŽقÙŽرÙŽ.(13)
فرمود: سزاوار نیست که بنده خدا، در دوران زندگÙ‰ به دو خصوصیÙ‘ت اعتماد کند و به آن دلبسته باشد: یکÙ‰ عافیت و تندرستÙ‰ و دیگرÙ‰ ثروت و بÙ‰ نیازÙ‰ است. زیرا چه بسا در حال صحÙ‘ت و سلامتÙ‰ مÙ‰ باشد ولÙ‰ ناگهان انواع مریضÙ‰ ها بر او عارض مÙ‰ گردد و یا آن که در موقعیÙ‘ت و امکانات خوبÙ‰ است، ناگهان فقیر و بیچاره مÙ‰ شود، Ù€ پس بدانیم که دنیا و تمام امکانات آن بÙ‰ ارزش و بÙ‰وفا خواهد بود و تنها عمل صالح مفید و سودبخش مÙ‰ باشد Ù€ .

14Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): لِلÙ’مُرائÙ‰ ثÙŽلاثُ عÙŽلامات: یÙŽکÙ’سِلُ Ø¥ذا کانÙŽ وÙŽحÙ’دÙŽهُ، وÙŽ یÙŽنÙ’شطُ Ø¥ذاکانÙŽ فِى النÙ‘اسِ، وÙŽ یÙŽزیدُ فِى الÙ’عÙŽمÙŽلِ Ø¥ذا أُثÙ’نِىَ عÙŽلÙŽیÙ’هِ، وÙŽ یÙŽنÙ’قُصُ Ø¥ذا ذُمÙ‘ÙŽ.(14)
فرمود: براÙ‰ ریاکار سه نشانه است: در تنهائÙ‰ کسل و بÙ‰ حال، در بین مردم سرحال و بانشاط مÙ‰ باشد. هنگامÙ‰ که او را تمجید و تعریف کنند خوب و زیاد کار مÙ‰ کند و اگر انتقاد شود سُستÙ‰ و کم کارÙ‰ مÙ‰ کند.

15Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): اÙŽوÙ’حÙŽÙ‰ اللÙ‘هُ تÙŽبارÙŽکÙŽ وÙŽ تÙŽعالÙ‰ Ø¥لÙ‰ نÙŽبیٍّ مِنÙŽ الاÙ’نÙ’بیاءِ: قُلÙ’ لِقÙŽوÙ’مِکÙŽ لا یÙŽلÙ’بِسُوا لِباسÙŽ Ø£عÙ’دائÙ‰، وÙŽ لا یÙŽطÙ’عÙŽمُوا مÙŽطاعِمÙŽ Ø£عÙ’دائÙ‰، وÙŽ لا یÙŽتÙŽشÙŽکÙ‘ÙŽلُوا بِمÙŽشاکِلِ Ø£عÙ’دائÙ‰، فÙŽیÙŽکُونُوا Ø£عÙ’دائÙ‰.(15)
فرمود: خداوند تبارک و تعالÙ‰ بر یکÙ‰ از پیامبرانش وحÙ‰ فرستاد : به امÙ‘ت خود بگو: لباس دشمنان مرا نپوشند و غذاÙ‰ دشمنان مرا میل نکنند و هم شکل دشمنان من نگردند، وگرنه ایشان هم دشمن من خواهند بود.

16Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): اÙŽلÙ’عُقُولُ Ø£ئِمÙ‘ÙŽهُ الØ£فÙ’کارِ، وÙŽ الاÙ’فÙ’کارُ Ø£ئِمÙ‘ÙŽهُ الÙ’قُلُوبِ، وÙŽ الÙ’قُلُوبُ Ø£ئِمÙ‘ÙŽهُ الÙ’حÙŽواسِّ، وÙŽ الÙ’حÙŽواسُّ Ø£ئِمÙ‘ÙŽهُ الاÙ’عÙ’ضاءِ.(16)
فرمود: عقل هر انسانÙ‰ پیشواÙ‰ فکر و اندیشه اوست; و فکر پیشواÙ‰ قلب و درون او خواهد بود; و قلب پیشواÙ‰ حوÙ‘اس پنج گانه مÙ‰ باشد، و حوÙ‘اس پیشواÙ‰ تمامÙ‰ اعضاØ¡ و جوارح است.

17Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): تÙŽفÙŽضÙ‘ÙŽلÙ’ عÙŽلÙ‰ مÙŽنÙ’ شِئÙ’تÙŽ فÙŽØ£نÙ’تÙŽ Ø£میرُهُ، وÙŽ اسÙ’تÙŽغِْنِ عÙŽمÙ‘ÙŽنÙ’ شِئÙ’تÙŽ فÙŽØ£نÙ’تÙŽ نÙŽظیرُهُ، وÙŽ افÙ’تÙŽقِرÙ’ Ø¥لÙ‰ مÙŽنÙ’ شِئÙ’تÙŽ فÙŽØ£نÙ’تÙŽ Ø£سیرُهُ.(17)
فرمود: بر هر که خواهÙ‰ نیکÙ‰ و احسان نما، تا رئیس و سرور او گردÙ‰; و از هر که خواهÙ‰ بÙ‰ نیازÙ‰ جوÙ‰ تا همانند او باشÙ‰. و خود را نیازمند هر که خواهÙ‰ بدان Ù€ و از او تقاضاÙ‰ کمک نما Ù€ تا اسیر او گردÙ‰.

18Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø£عÙŽزُّ الÙ’عِزِّ الÙ’عِلÙ’مُ، لاِنÙ‘ÙŽ بِهِ مÙŽعÙ’رِفÙŽهُ الÙ’مÙŽعادِ وÙŽ الÙ’مÙŽعاشِ، وÙŽ Ø£ذÙŽلُّ الذُّلِّ الÙ’جÙŽهÙ’لُ، لاِنÙ‘ÙŽ صاحِبÙŽهُ Ø£صÙŽمُّ، Ø£بÙ’کÙŽمÙŒ، Ø£عÙ’مÙ‰، حÙŽیÙ’رانÙŒ.(18)
فرمود: عزیزترین عزÙ‘ت ها علم و کمال است، براÙ‰ این که شناخت معاد و تØ£مین معاشِ انسان، به وسیله آن انجام مÙ‰ پذیرد. و پست ترین ذلÙ‘ت ها جهل و نادانÙ‰ است، زیرا که صاحبش همیشه در کرÙ‰ و لالÙ‰ و کورÙ‰ مÙ‰ باشد و در تمام امور سرگردان خواهد بود.

19Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): جُلُوسُ ساعÙŽه عِنÙ’دÙŽ الÙ’عُلÙŽماءِ Ø£حÙŽبُّ Ø¥لÙŽÙ‰ اللÙ‘هِ مِنÙ’ عِبادÙŽهِ Ø£لÙ’فِ سÙŽنÙŽه، وÙŽ النÙ‘ÙŽظÙŽرُ Ø¥لÙŽÙ‰ الÙ’عالِمِ Ø£حÙŽبُّ Ø¥لÙŽÙ‰ اللÙ‘هِ مِنÙ’ Ø¥عÙ’تِکافِ سÙŽنÙŽه فÙ‰ بÙŽیÙ’تِ اللÙ‘هِ، وÙŽ زیارÙŽهُ الÙ’عُلÙŽماءِ Ø£حÙŽبُّ Ø¥لÙŽÙ‰ اللÙ‘هِ تÙŽعالÙ‰ مِنÙ’ سÙŽبÙ’عینÙŽ طÙŽوافاÙ‹ حÙŽوÙ’لÙŽ الÙ’بÙŽیÙ’تِ، وÙŽ Ø£فÙ’ضÙŽلُ مِنÙ’ سÙŽبÙ’عینÙŽ حÙŽجÙ‘ÙŽه وÙŽ عُمÙ’رÙŽه مÙŽبÙ’رُورÙŽه مÙŽقÙ’بُولÙŽه، وÙŽ رÙŽفÙŽعÙŽ اللÙ‘هُ تÙŽعالÙ‰ لÙŽهُ سÙŽبÙ’عینÙŽ دÙŽرÙŽجÙŽهÙ‹، وÙŽ Ø£نÙ’زÙŽلÙŽ اللÙ‘هُ عÙŽلÙŽیÙ’هِ الرÙ‘ÙŽحÙ’مÙŽهÙŽ، وÙŽ شÙŽهِدÙŽتÙ’ لÙŽهُ الÙ’مÙŽلائِکÙŽهُ: Ø£نÙ‘ÙŽ الÙ’جÙŽنÙ‘ÙŽهÙŽ وÙŽ جÙŽبÙŽتÙ’ لÙŽهُ.(19)
فرمود: یک ساعت در محضر علماØ¡ نشستن Ù€ که انسان را به مبدØ£ و معاد آشنا سازند Ù€ از هزار سال عبادت نزد خداوند محبوب تر خواهد بود. توجÙ‘ه و نگاه به عالِم از Ø¥عتکاف و یک سال عبادت Ù€ مستحبّى Ù€ در خانه خدا بهتر است. زیارت و دیدار علماØ¡، نزد خداوند از هفتاد مرتبه طواف اطراف کعبه محبوب تر خواهد بود، و نیز افضل از هفتاد حجÙ‘ و عمره قبول شده مÙ‰ باشد. همچنین خداوند او را هفتاد مرحله ترفیعِ درجه مÙ‰ دهد و رحمت و برکت خود را بر او نازل مÙ‰ گرداند، و ملائکه شهادت مÙ‰ دهند به این که او اهل بهشت است.

20Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): یÙŽا ابÙ’نÙŽ آدÙŽم، لا تÙŽحÙ’مِلÙ’ هÙŽمÙ‘ÙŽ یÙŽوÙ’مِکÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ لÙŽمÙ’ یÙŽØ£تِکÙŽ عÙŽلÙ‰ یÙŽوÙ’مِکÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ Ø£نÙ’تÙŽ فیهِ، فÙŽØ¥نÙ’ یÙŽکُنÙ’ بÙŽقِیÙŽ مِنÙ’ Ø£جÙŽلِکÙŽ، فÙŽØ¥نÙ‘ÙŽ اللÙ‘هÙŽ فیهِ یÙŽرÙ’زُقُکÙŽ.(20)
فرمود: اÙ‰ فرزند آدم، غُصÙ‘ه رزق و آذوقه آن روزÙ‰ که در پیش دارÙ‰ و هنوز نیامده است نخور، زیرا چنانچه زنده بمانÙ‰ و عمرت باقÙ‰ باشد خداوند متعال روزىِ آن روز را هم مÙ‰ رساند.

21Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): قÙŽدÙ’رُ الرÙ‘ÙŽجُلِ عÙŽلÙ‰ قÙŽدÙ’رِ هِمÙ‘ÙŽتِهِ، وÙŽ شُجاعÙŽتُهُ عÙŽلÙ‰ قÙŽدÙ’رِ نÙŽفÙŽقÙŽتِهِ، وÙŽ صِداقÙŽتُهُ عÙŽلÙ‰ قÙŽدÙ’رِ مُرُوÙ‘ÙŽتِهِ، وÙŽ عِفÙ‘ÙŽتُهُ عÙŽلÙ‰ قÙŽدÙ’رِ غِیÙ’رÙŽتِهِ.(1)
فرمود: ارزش هر انسانÙ‰ به قدر همÙ‘ت اوست، و شجاعت و توان هر شخصÙ‰ به مقدار گذشت و احسان اوست، و درستکارÙ‰ و صداقت او به قدر جوانمردÙ‰ اوست، و پاکدامنÙ‰ و عفÙ‘ت هر فرد به اندازه غیرت او خواهد بود.

22Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): مÙŽنÙ’ شÙŽرِبÙŽ مِنÙ’ سُؤْرِ Ø£خیهِ تÙŽبÙŽرُّکاÙ‹ بِهِ، خÙŽلÙŽقÙŽ اللÙ‘هُ بÙŽیÙ’نÙŽهُما مÙŽلِکاÙ‹ یÙŽسÙ’تÙŽغÙ’فِرُ لÙŽهُما حÙŽتّى تÙŽقُومÙŽ السÙ‘اعÙŽهُ.(2)
فرمود: کسÙ‰ که دهن خورده برادر مؤمنش را به عنوان تبرÙ‘ک میل نماید، خداوند متعال ملکÙ‰ را مØ£مور مÙ‰ گرداند تا براÙ‰ آن دو نفر تا روز قیامت طلب آمرزش و مغفرت نماید.

23Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): لا خÙŽیÙ’رÙŽ فِى الدُّنÙ’یا Ø¥لاÙ‘ لِرÙŽجُلÙŽیÙ’نِ: رÙŽجÙŽلÙŒ یÙŽزÙ’دادُ فÙ‰ کُلِّ یÙŽوÙ’م Ø¥حÙ’ساناÙ‹، وÙŽ رÙŽجُلÙŒ یÙŽتÙŽدارÙŽکُ ذÙŽنÙ’بÙŽهُ بِالتÙ‘ÙŽوÙ’بÙŽهِ، وÙŽ Ø£نّى لÙŽهُ بِالتÙ‘ÙŽوÙ’بÙŽهِ، وÙŽالله لÙŽوÙ’سÙŽجÙŽدÙŽ حÙŽتّى یÙŽنÙ’قÙŽطِعÙŽ عُنُقُهُ ما قÙŽبِلÙŽ اللهُ مِنÙ’هُ Ø¥لاÙ‘ بِوِلایÙŽتِنا Ø£هÙ’لِ الÙ’بÙŽیÙ’تِ.(3)
فرمود: خیر و خوبÙ‰ در دنیا وجود ندارد مگر براÙ‰ دو دسته: دسته اوÙ‘ل آنان که سعÙ‰ نمایند در هر روز، نسبت به گذشته کار بهترÙ‰ انجام دهند. دسته دوÙ‘م آنان که نسبت به خطاها و گناهان گذشته خود پشیمان و سرافکنده گردند و توبه نمایند، و توبه کسÙ‰ پذیرفته نیست مگر آن که با اعتقاد بر ولایت ما اهل بیت عصمت و طهارت باشد.

24Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): عÙŽجِبÙ’تُ لاِبÙ’نِ آدÙŽم، Ø£وÙ‘ÙŽلُهُ نُطÙ’فÙŽهÙŒ، وÙŽ آخِرُهُ جیفÙŽهÙŒ، وÙŽ هُوÙŽ قائِمÙŒ بÙŽیÙ’نÙŽهُما وِعاØ¡ÙŒ لِلÙ’غائِطِ، ثُمÙ‘ÙŽ یÙŽتÙŽکÙŽبÙ‘ÙŽرُ.(4)
فرمود: تعجبÙ‘ مÙ‰ کنم از کسÙ‰ که اوÙ‘لش قطره اÙ‰ آب ترش شده و عاقبتش لاشه اÙ‰ متعفÙ‘ن Ù€ بد بو Ù€ خواهد بود و خود را ظرف فضولات قرار داده است، با این حال تکبÙ‘ر و بزرگ منشÙ‰ هم مÙ‰ نماید.

25Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø¥یÙ‘اکُمÙ’ وÙŽ الدÙ‘ÙŽیÙ’ن، فÙŽØ¥نÙ‘ÙŽهُ هÙŽمÙ‘ÙŒ بِاللÙ‘ÙŽیÙ’لِ وÙŽ ذُلÙ‘ÙŒ بِالنÙ‘ÙŽهارِ.(5)
فرمود: از گرفتن نسیه و قرض، خود را برهانید، چون که سبب غم و اندوه شبانه و ذلÙ‘ت و خوارÙ‰ در روز خواهد گشت.

26Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø¥نÙ‘ÙŽ الÙ’عالِمÙŽ الÙ’کاتِمÙŽ عِلÙ’مÙŽهُ یُبÙ’عÙŽثُ Ø£نÙ’تÙŽنÙŽ Ø£هÙ’لِ الÙ’قِیامÙŽهِ، تÙŽلÙ’عÙŽنُهُ کُلُّ دابÙ‘ÙŽه مِنÙ’ دÙŽوابِّ الاÙ’رÙ’ضِ الصِّغارِ.(6)
فرمود: آن عالم و دانشمندÙ‰ که علم خود را Ù€ در بیان حقایق Ù€ براÙ‰ دیگران کتمان کند، روز قیامت با بدترین بوها محشور مÙ‰ شود و مورد نفرت و نفرین تمام موجودات قرار مÙ‰ گیرد.

27Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): یا کُمÙŽیÙ’لُ، قُلِ الÙ’حÙŽقÙ‘ÙŽ عÙŽلÙ‰ کُلِّ حال، وÙŽوادِدِ الÙ’مُتÙ‘ÙŽقینÙŽ، وÙŽاهÙ’جُرِ الفاسِقینÙŽ، وÙŽجانِبِ المُنافِقینÙŽ، وÙŽلاتُصاحِبِ الخائِنینÙŽ.(7)
فرمود: در هر حالتÙ‰ حقÙ‘ را بگو و مدافع آن باش، دوستÙ‰ و معاشرت با پرهیزگاران را ادامه ده، و از فاسقین و معصیت کاران کناره گیرÙ‰ کن، و از منافقان دورÙ‰ و فرار کن، و با خیانتکاران همراهÙ‰ و هم نشینÙ‰ منما.

28Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): فÙ‰ وÙŽصیÙ‘ÙŽتِهِ لِلÙ’حÙŽسÙŽنِ (علیه السلام): سÙŽلÙ’ عÙŽنِ الرÙ‘ÙŽفیقِ قÙŽبÙ’لÙŽ الطÙ‘ÙŽریقِ، وÙŽعÙŽنِ الÙ’جارِ قÙŽبÙ’لÙŽ الدÙ‘ارِ.(8)
ضمن سفارشÙ‰ به فرزندش امام حسن (علیه السلام) فرمود: پیش از آن که بخواهÙ‰ مسافرت بروÙ‰، رفیق مناسب راه را جویا باش، و پیش از آن که منزلÙ‰ را تهیÙ‘ه کنÙ‰ همسایگان را بررسÙ‰ کن که چگونه هستند.

29Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): اِعÙ’جابُ الÙ’مÙŽرْءِ بِنÙŽفÙ’سِهِ دÙŽلیلÙŒ عÙŽلÙ‰ ضÙŽعÙ’فِ عÙŽقÙ’لِهِ.(9)
فرمود: فخر کردن انسان به خودش، نشانه کم عقلÙ‰ او مÙ‰ باشد.

30Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø£یُّهÙŽا النÙ‘اسُ، إِیÙ‘اکُمÙ’ وُحُبÙ‘ÙŽ الدُّنÙ’یا، فَإِنÙ‘ÙŽها رَأْسُ کُلِّ خÙŽطیئÙŽه، وÙŽبابُ کُلِّ بÙŽلیÙ‘ÙŽه، وÙŽداعÙ‰ کُلِّ رÙŽزِیÙ‘ÙŽه.(10)
فرمود: اÙ‰ گروه مردم، نسبت به محبÙ‘ت و علاقه به دنیا مواظب باشید، چون که علاقه و محبÙ‘ت به دنیا اساس هر خطا و انحرافÙ‰ است، و دروازه هر بلا و گرفتارÙ‰ است، و نزدیک کننده هر فتنه و آشوب; و نیز آورنده هر مصیبت و مشکلÙ‰ است.

31Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): السُّکÙ’رُ Ø£رÙ’بÙŽعُ السُّکÙ’راتِ: سُکÙ’رُ الشÙ‘ÙŽرابِ، وÙŽسُکÙ’رُ الÙ’مالِ، وÙŽسُکÙ’رُ النÙ‘ÙŽوÙ’مِ، وÙŽسُکÙ’رُ الÙ’مُلÙ’کِ.(11)
فرمود: مستÙ‰ در چهار چیز است: مستÙ‰ از شراب (و خمر)، مستÙ‰ مال و ثروت، مستÙ‰ خواب، مستÙ‰ ریاست و مقام.

32Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø£للِّسانُ سÙŽبُعÙŒ إِنÙ’ خُلِّیÙŽ عÙŽنÙ’هُ عÙŽقÙŽرÙŽ.(12)
فرمود: زبان، همچون درÙ‘نده اÙ‰ است که اگر آزاد باشد زخم و جراحت (سختÙ‰ به جسم و ایمان) خواهد زد.

33Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): یÙŽوÙ’مُ الÙ’مÙŽظÙ’لُومِ عÙŽلÙŽÙ‰ الظÙ‘الِمِ Ø£شÙŽدُّ مِنÙ’ یÙŽوÙ’مِ الظÙ‘الِمِ عÙŽلÙŽÙ‰ الÙ’مÙŽظÙ’لُومِ.(13)
فرمود: روز داد خواهÙ‰ مظلوم بر علیه ظالم سخت تر است از روزÙ‰ که ظالم ستم بر مظلوم مÙ‰ کند.

34Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): فِى الÙ’قُرÙ’آنِ نÙŽبَأُ ما قÙŽبÙ’لÙŽکُمÙ’، وÙŽخÙŽبÙŽرُ ما بÙŽعÙ’دÙŽکُمÙ’، وÙŽحُکÙ’مُ ما بÙŽیÙ’نِکُمÙ’.(14)
فرمود: قرآن احوال گذشتگان، و Ø£خبار آینده را در بردارد، و شرح وظایف شما را بیان کرده است.

35Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): نÙŽزÙŽلÙŽ الÙ’قُرÙ’آنُ Ø£ثÙ’لاثاÙ‹، ثُلÙ’ثÙŒ فینا وÙŽفÙ‰ عÙŽدُوِّنا، وÙŽثُلÙ’ثÙŒ سُنÙŽنÙŒ وÙŽ Ø£مÙ’ثالÙŒ، وÙŽثُلÙ’ثÙŒ فÙŽرائِض وÙŽØ£حÙ’کامÙŒ.(15)
فرمود: نزول قرآن بر سه قسمت است: یک قسمت آن درباره اهل بیت عصمت و طهارت : و دشمنان و مخالفان ایشان; و قسمت دیگر آن، اخلاقیÙ‘ات و ضرب المثلها; و قسمت سوÙ‘م در بیان واجبات و احکام Ø¥لهÙ‰ مÙ‰ باشد.

36Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø£لÙ’مُؤْمِنُ نÙŽفÙ’سُهُ مِنÙ’هُ فÙ‰ تÙŽعÙŽب، وÙŽالنÙ‘اسُ مِنÙ’هُ فÙ‰ راحÙŽه.(16)
فرمود: مؤمن آن کسÙ‰ است که خود را به جهت رفاه مردم در زحمت بیندازد و دیگران از او در Ø£منیÙ‘ت و آسایش باشند.

37Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): کÙŽتÙŽبÙŽ اللÙ‘هُ الÙ’جِهادÙŽ عÙŽلÙŽÙ‰ الرِّجالِ وÙŽالنِّساءِ، فÙŽجِهادُ الرÙ‘ÙŽجُلِ بÙŽذÙ’لُ مالِهِ وÙŽنÙŽفÙ’سِهِ حÙŽتّى یُقÙ’تÙŽلÙŽ فÙ‰ سÙŽبیلِ اللÙ‘ه،
وÙŽجِهادُ الÙ’مÙŽرÙ’ئÙŽهِ Ø£نÙ’ تÙŽصÙ’بِرÙŽ عÙŽلÙ‰ ماتÙŽرÙ‰ مِنÙ’ Ø£ذÙ‰ زÙŽوÙ’جِها وÙŽغِیÙ’رÙŽتِهِ.(17)
فرمود: خداوند جهاد را بر مردان و زنان لازم دانسته است. پس جهاد مرد، آن است که از مال و جانش بگذرد تا جائÙ‰ که در راه خدا کشته و شهید شود. و جهاد زن آن است که در مقابل زحمات و صدمات شوهر و بر غیرت و جوانمردÙ‰ او صبر نماید.

38Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): فÙ‰ تÙŽقÙŽلُّبِ الاÙ’حÙ’والِ عُلِمÙŽ جÙŽواهِرُ الرِّجالِ.(18)
فرمود: در تغییر و دگرگونÙ‰ حالات و حوادث، فطرت و حقیقت اشخاص شناخته مÙ‰ شود.

39Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø¥نÙ‘ الÙ’یÙŽوÙ’مÙŽ عÙŽمÙŽلÙŒ وÙŽلا حِسابÙŽ، وÙŽغÙŽداÙ‹ حِسابÙŒ وÙŽ لا عÙŽمÙŽل.(19)
فرمود: امروزه - در دنیا - زحمت و فعالیÙ‘ت، بدون حساب است و فرداÙ‰ قیامت، حساب و بررسÙ‰ اعمال و دریافت پاداش است.

40Ù€ قالÙŽ(علیه السلام): Ø¥تÙ‘ÙŽقُوا مÙŽعÙŽاصِیÙŽ اللÙ‘هِ فِى الÙ’خÙŽلÙŽواتِ فÙŽØ¥نÙ‘ÙŽ الشÙ‘اهِدÙŽ هُوÙŽ الÙ’حاکِم.(20)
فرمود: دورÙ‰ و اجتناب کنید از معصیت هاÙ‰ Ø¥لهÙ‰، حتّى در پنهانÙ‰، پس به درستÙ‰ که خداوند شاهد اعمال و نیÙ‘ات است; و نیز او حاکم و قاضÙ‰ خواهد بود.

منابع  :

1 Ù€ Ø£مالÙ‰ صدوق : ص 97، بحارالØ£نوار: ج 90، ص 343، ح 1. 2 Ù€ Ø£مالÙ‰ طوسÙ‰ : ج 1، ص 114 ح 29، بحارالØ£نوار: ج 1، ص 169، ح 20. 3 Ù€ وسائل الشÙ‘یعه: ج 25، ص 434، ح 32292. 4 Ù€ وافÙ‰: ج 4، ص 402، س 3. 5 Ù€ Ø£عیان الشÙ‘یعه: ج 1، ص 350، بحارالØ£نوار: ج 41، ص 150، ضمن ح 40. 6 Ù€ Ø£مالÙ‰ طوسÙ‰: ج 1، ص 55، بحارالØ£نوار: ج 2، ص 48، ح 7. 7 Ù€ Ø£مالÙ‰ صدوق: ص 95، بحارالØ£نوار: ج 68، ص 181، ح 35. 8 Ù€ بحار الØ£نوار: ج 5، ص 317، ح 16، به نقل از ثواب الØ£عمال. 9 Ù€ Ø£مالÙ‰ طوسÙ‰ : ج 1، ص 372، بحارالØ£نوار: ج 63، ص 152، ح 5. 10 Ù€ Ø£مالÙ‰ طوسÙ‰: ج 1، ص 372، بحارالØ£نوار: ج 63، ص 155، ح 5. 11 Ù€ عدÙ‘ه الدÙ‘اعÙ‰: ص 85، ص 1، بحارالØ£نوار: ج 101، ص 73، ح 24. 12 Ù€ مستدرک الوسائل : ج 16، ص 291، ح 19920. 13 Ù€ بحارالØ£نوار: ج 69، ص 68، س 2، ضمن ح 28. 14 Ù€ محبÙ‘ه البیضاØ¡: ج 5، ص 144، تنبیه الخواطر: ص 195، س 16. 15 Ù€ مستدرک الوسائل: ج 3، ص 210، ح 3386. 16 Ù€ بحارالØ£نوار: ج 1، ص 96، ح 40. 17 Ù€ بحارالØ£نوار: ج 70، ص 13. 18 Ù€ نزهه الناظر و تنبیه الخاطر حلوانÙ‰: ص 70، ح 65. 19 Ù€ عدÙ‘ه الدÙ‘اعÙ‰: ص 75، س 8، بحارالØ£نوار: ج 1، ص 205، ح 33. 20 Ù€ نزهه الناظر و تنبیه الخاطر حلوانÙ‰: ص 52، ح 26.1 Ù€ نزهه الناظر و تنبیه الخاطر حلوانÙ‰: ص 46، ح 12. 2 Ù€ اختصاص شیخ مفید: ص 189، س 5. 3 - وسائل الشیعه: ج 16 ص 76 ح 5. 4 Ù€ وسائل الشÙ‘یعه: ج 1، ص 334، ح 880. 5 Ù€ وسائل الشÙ‘یعه: ج 18، ص 316، ح 23750. 6 Ù€ وسائل الشÙ‘یعه: ج 16، ص 270، ح 21539. 7 Ù€ تحف العقول: ص 120، بحارالØ£نوار: ج 77، ص 271، ح 1. 8 Ù€ بحارالØ£نوار: ج 76، ص 155، ح 36، و ص 229، ح 10. 9 Ù€ اصول کافÙ‰: ج 1، ص 27، بحارالØ£نوار: ج 1، ص 161، ح 15. 10 Ù€ تحف العقول: ص 152، بحارالØ£نوار: ج 78، ص 54، ح 97. 11 Ù€ خصال : ج 2، ص 170، بحارالØ£نوار: ج 73، ص 142، ح 18. 12 Ù€ شرح نهج البلاغه ابن عبده: ج 3، ص 165. 13 Ù€ شرح نهج البلاغه فیض الاسلام: ص 1193. 14 Ù€ شرح نهج البلاغه فیض الاسلام: ص 1235. 15 Ù€ اصول کافÙ‰، ج 2، ص 627، ح 2. 16 Ù€ بحارالØ£نوار: ج 75، ص 53، ح 10. 17 Ù€ وسائل الشÙ‘یعه: ج 15، ص 23، ح 19934. 18 Ù€ شرح نهج البلاغه فیض الØ¥سلام: ص 1183. 19 Ù€ شرح نهج البلاغه ابن عبده: ج 1، ک 41. 20 Ù€ شرح نهج البلاغه ابن عبده: ج 3، ص 324.