اعمال روز و شب نیمه شعبان

مجله نودیها :  طبق روایات شب پانزدهم شعبان، شب بسیار مبارکÙ‰ است چنان که امام جعفر صادق (ع) از پدر بزرگوارشان روایت می‌کنند که از حضرت امام محمد باقر (ع) درباره فضل شب نیمه شعبان سؤال شد و ایشان فرمودند: «آن شب افضل شب ها بعد از لیله القدر است.  خداوند به بندگان، فضل خود را در آن شب عطا مÙ‰ فرماید، و  ایشان را به مÙŽنÙ‘ و کÙŽرÙŽم خویش مÙ‰ آمرزد، پس  در تقرب جستن به سوÙ‰ خداÙ‰ تعالÙ‰ در آن شب سعÙ‰ و کوشش کنید.

زیارت امام حسین (ع) افضل اعمال در نیمه شعبان است

اعمال شب نیمه شعبان اوÙ‘ل: غسل کردن که باعث تخفیف گناهان است. دوÙ‘م: شب زنده دارÙ‰ به نماز و دعا و استغفار، چنان که امام زین العابدین علیه السÙ‘لام انجام می دادند، و در روایت آمده: هرکه این شب را به رازونیاز و عدابت بپردازد دل او نمیرد در روزÙ‰ که دل ها بمیرند. سوÙ‘م: زیارت امام حسین علیه السÙ‘لام که افضل اعمال این شب است و باعث آمرزش گناهان است، و هرکه میل دارد تا ارواح صدوبیست وچهار هزار پیامبر با او دست آشنایÙ‰ دهند، در این شب امام حسین علیه السÙ‘لام را زیارت کند، کم ترین حدÙ‘ زیارت آن حضرت ان است که بر بالاÙ‰ بامÙ‰ برآید و به جانب راست و چپ نظر کند، سپس سر به جانب آسمان برآرد، و با این کلمات حضرت را زیارت کند: السÙ‘ÙŽلامُ عÙŽلÙŽیÙ’کÙŽ یÙŽا Ø£ÙŽبÙŽا عÙŽبÙ’دِ اللÙ‘ÙŽهِ السÙ‘ÙŽلامُ عÙŽلÙŽیÙ’کÙŽ وÙŽ رÙŽحÙ’مÙŽهُ اللÙ‘ÙŽهِ وÙŽ بÙŽرÙŽکÙŽاتُهُ درود بر تو اÙ‰ ابا عبد اللÙ‘ه، درود و رحمت و برکات خدا بر تو. هرکس در هر کجا باشد و در هر زمان آن حضرت را به این شیوه زیارت کند، امید است که پاداش حجÙ‘ و عمره براÙ‰ او نوشته شود. چهارم: خواندن دعایÙ‰ که شیخ و سیÙ‘د نقل کرده اند، و به منزله زیارت امام زمان (صلوات اللÙ‘ه علیه) است: اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ بِحÙŽقِّ لÙŽیÙ’لÙŽتِنÙŽا هÙŽذِهِ وÙŽ مÙŽوÙ’لُودِهÙŽا وÙŽ حُجÙ‘ÙŽتِکÙŽ وÙŽ مÙŽوÙ’عُودِهÙŽا الÙ‘ÙŽتِی قÙŽرÙŽنÙ’تÙŽ إِلÙŽÙ‰ فÙŽضÙ’لِهÙŽا فÙŽضÙ’لاÙ‹ فÙŽتÙŽمÙ‘ÙŽتÙ’ کÙŽلِمÙŽتُکÙŽ صِدÙ’قاÙ‹ وÙŽ عÙŽدÙ’لاÙ‹ لا مُبÙŽدِّلÙŽ لِکÙŽلِمÙŽاتِکÙŽ وÙŽ لا مُعÙŽقِّبÙŽ لِآیÙŽاتِکÙŽ نُورُکÙŽ الÙ’مُتÙŽØ£ÙŽلِّقُ وÙŽ ضِیÙŽاؤُکÙŽ الÙ’مُشÙ’رِقُ وÙŽ الÙ’عÙŽلÙŽمُ النُّورُ فِی طÙŽخÙ’یÙŽاءِ الدÙ‘ÙŽیÙ’جُورِ الÙ’غÙŽائِبُ الÙ’مÙŽسÙ’تُورُ جÙŽلÙ‘ÙŽ مÙŽوÙ’لِدُهُ وÙŽ کÙŽرُمÙŽ مÙŽحÙ’تِدُهُ وÙŽ الÙ’مÙŽلائِکÙŽهُ شُهÙ‘ÙŽدُهُ وÙŽ اللÙ‘ÙŽهُ نÙŽاصِرُهُ وÙŽ مُؤَیِّدُهُ إِذÙŽا آنÙŽ مِیعÙŽادُهُ وÙŽ الÙ’مÙŽلائِکÙŽهُ فÙŽالÙ’مÙŽلائِکÙŽهُ Ø£ÙŽمÙ’دÙŽادُهُ سÙŽیÙ’فُ اللÙ‘ÙŽهِ الÙ‘ÙŽذِی لا یÙŽنÙ’بُو وÙŽ نُورُهُ الÙ‘ÙŽذِی لا یÙŽخÙ’بُو وÙŽ ذُو الÙ’حِلÙ’مِ الÙ‘ÙŽذِی لا یÙŽصÙ’بُو مÙŽدÙŽارُ الدÙ‘ÙŽهÙ’رِ وÙŽ نÙŽوÙŽامِیسُ الÙ’عÙŽصÙ’رِ وÙŽ وُلاهُ الْأَمÙ’رِ وÙŽ الÙ’مُنÙŽزÙ‘ÙŽلُ عÙŽلÙŽیÙ’هِمÙ’ مÙŽا یÙŽتÙŽنÙŽزÙ‘ÙŽلُ یÙŽنÙ’زِلُ فِی لÙŽیÙ’لÙŽهِ الÙ’قÙŽدÙ’رِ خداÙ‰ به حق این شب و مولود در آن، و به حق حجتÙ‘ت و موعود او، که به فضیلتش فضیلت دیگرÙ‰ را قرین ساختÙ‰، پس کامل شد کلمه ات به راستÙ‰ و عدالت، براÙ‰ کلماتت دگرگون سازÙ‰ نیست، و براÙ‰ آیاتت پس زنده اÙ‰ نمÙ‰ باشد، نور درخشانت، و پرتو فروزانت، و نشانه روشنت در شب تاریک، آن غایب پوشیده از نظر، که عظیم بوده ولادتش، و شریف است اصل و نسبش، فرشتگان گواه اویند، و خدا یاور و تØ£یید کننده اش آنگاه که وعده ظهورش در رسد و فرشتگان مددکاران اویند، شمشیر خداست که کند نشود، و نور حق است که خاوش نشود و با بردبارÙ‰ است که کارÙ‰ بی منطق انجام ندهند، مدار روزگار است. پدرانش نوامیس عصر، و متولÙ‘یان حکومت حق اند، نازل شده بر آنان آنچه در شب قدر نازل مÙ‰‌شود. وÙŽ Ø£ÙŽصÙ’حÙŽابُ الÙ’حÙŽشÙ’رِ وÙŽ النÙ‘ÙŽشÙ’رِ تÙŽرÙŽاجِمÙŽهُ وÙŽحÙ’یِهِ وÙŽ وُلاهُ Ø£ÙŽمÙ’رِهِ وÙŽ نÙŽهÙ’یِهِ اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ فÙŽصÙŽلِّ عÙŽلÙŽÙ‰ خÙŽاتِمِهِمÙ’ وÙŽ قÙŽائِمِهِمÙ’ الÙ’مÙŽسÙ’تُورِ عÙŽنÙ’ عÙŽوÙŽالِمِهِمÙ’ اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽدÙ’رِکÙ’ بِنÙŽا Ø£ÙŽیÙ‘ÙŽامÙŽهُ وÙŽ ظُهُورÙŽهُ وÙŽ قِیÙŽامÙŽهُ وÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’نÙŽا مِنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’صÙŽارِهِ وÙŽ اقÙ’رِنÙ’ ثÙŽارÙŽنÙŽا بِثÙŽارِهِ وÙŽ اکÙ’تُبÙ’نÙŽا فِی Ø£ÙŽعÙ’وÙŽانِهِ وÙŽ خُلÙŽصÙŽائِهِ وÙŽ Ø£ÙŽحÙ’یِنÙŽا فِی دÙŽوÙ’لÙŽتِهِ نÙŽاعِمِینÙŽ وÙŽ بِصُحÙ’بÙŽتِهِ غÙŽانِمِینÙŽ وÙŽ بِحÙŽقِّهِ قÙŽائِمِینÙŽ وÙŽ مِنÙŽ السُّوءِ سÙŽالِمِینÙŽ یÙŽا Ø£ÙŽرÙ’حÙŽمÙŽ الرÙ‘ÙŽاحِمِینÙŽ وÙŽ الÙ’حÙŽمÙ’دُ لِلÙ‘ÙŽهِ رÙŽبِّ الÙ’عÙŽالÙŽمِینÙŽ وÙŽ صÙŽلÙŽوÙŽاتُهُ عÙŽلÙŽÙ‰ وÙŽ صÙŽلÙ‘ÙŽÙ‰ اللÙ‘ÙŽهُ عÙŽلÙŽی سÙŽیِّدِنÙŽا مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ خÙŽاتÙŽمِ النÙ‘ÙŽبِیِّینÙŽ وÙŽ الÙ’مُرÙ’سÙŽلِینÙŽ وÙŽ عÙŽلÙŽÙ‰ Ø£ÙŽهÙ’لِ بÙŽیÙ’تِهِ الصÙ‘ÙŽادِقِینÙŽ وÙŽ عِتÙ’رÙŽتِهِ النÙ‘ÙŽاطِقِینÙŽ وÙŽ الÙ’عÙŽنÙ’ جÙŽمِیعÙŽ الظÙ‘ÙŽالِمِینÙŽ وÙŽ احÙ’کُمÙ’ بÙŽیÙ’نÙŽنÙŽا وÙŽ بÙŽیÙ’نÙŽهُمÙ’ یÙŽا Ø£ÙŽحÙ’کÙŽمÙŽ الÙ’حÙŽاکِمِینÙŽ اصحاب حشر و نشرند، و مفسÙ‘ران وحÙ‰ خدا، و والیان امر و نهÙ‰ حق. خدایا! بر خاتم و قائمشان که پوشیده از عوالم ایشان است درود فرست. خدایا! ما را به درک ایام او و ظهور و قیامش نایل فرما، و از یارانش قرارمان ده، و خوخواهÙ‰ او قرین کن، و ما را در شمار یاران و دل دادگانش ثبت فرما، و در دولتش شاد و خرÙ‘م زنده بدار، و از همنشینÙ‰ اش بهره مند ساز و برپادارنده حقش قرارمان ده، و از بدیها به سلامت بدار، ای مهربان ترین مهربانان، و سپاس خداÙ‰ را پروردگار عالمیان، و درودهاÙ‰ بÙ‰ پایان خدا بر آقایمان محمÙ‘د خاتم پیامبران و رسولان، و بر اهل بیت راستگو و خاندان حق گویش باد، و خدا لعنت فرست بر همه ستمکاران، و بین ما و بین آنان داورÙ‰ کن، اÙ‰ داورترین داوران. پنجم: شیخ از اسماعیل بن فضیل هاشمÙ‰ روایت کرده که گفت: حضرت صادق علیه السÙ‘لام این دعا را به من تعلیم داد که آن را در شب نیمه شعبان بخوانم: Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ الÙ’حÙŽیُّ الÙ’قÙŽیُّومُ الÙ’عÙŽلِیُّ الÙ’عÙŽظِیمُ الÙ’خÙŽالِقُ الرÙ‘ÙŽازِقُ الÙ’مُحÙ’یِی الÙ’مُمِیتُ الÙ’بÙŽدِی ءُ الÙ’بÙŽدِیعُ لÙŽکÙŽ الÙ’جÙŽلالُ وÙŽ لÙŽکÙŽ الÙ’فÙŽضÙ’لُ وÙŽ لÙŽکÙŽ الÙ’حÙŽمÙ’دُ وÙŽ لÙŽکÙŽ الÙ’مÙŽنُّ وÙŽ لÙŽکÙŽ الÙ’جُودُ وÙŽ لÙŽکÙŽ الÙ’کÙŽرÙŽمُ وÙŽ لÙŽکÙŽ الْأَمÙ’رُ وÙŽ لÙŽکÙŽ الÙ’مÙŽجÙ’دُ وÙŽ لÙŽکÙŽ الشُّکÙ’رُ وÙŽحÙ’دÙŽکÙŽ لا شÙŽرِیکÙŽ لÙŽکÙŽ یÙŽا وÙŽاحِدُ یÙŽا Ø£ÙŽحÙŽدُ یÙŽا صÙŽمÙŽدُ یÙŽا مÙŽنÙ’ لÙŽمÙ’ یÙŽلِدÙ’ وÙŽ لÙŽمÙ’ یُولÙŽدÙ’ وÙŽ لÙŽمÙ’ یÙŽکُنÙ’ لÙŽهُ کُفُواÙ‹ Ø£ÙŽحÙŽدÙŒ صÙŽلِّ عÙŽلÙŽÙ‰ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽ آلِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽ اغÙ’فِرÙ’ لِی وÙŽ ارÙ’حÙŽمÙ’نِی وÙŽ اکÙ’فِنِی مÙŽا Ø£ÙŽهÙŽمÙ‘ÙŽنِی وÙŽ اقÙ’ضِ دÙŽیÙ’نِی وÙŽ وÙŽسِّعÙ’ عÙŽلÙŽیÙ‘ÙŽ فِی رِزÙ’قِی فَإِنÙ‘ÙŽکÙŽ فِی هÙŽذِهِ اللÙ‘ÙŽیÙ’لÙŽهِ کُلÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽمÙ’رٍ حÙŽکِیمٍ تÙŽفÙ’رُقُ وÙŽ مÙŽنÙ’ تÙŽشÙŽاءُ مِنÙ’ خÙŽلÙ’قِکÙŽ تÙŽرÙ’زُقُ فÙŽارÙ’زُقÙ’نِی وÙŽ Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ خÙŽیÙ’رُ الرÙ‘ÙŽازِقِینÙŽ فَإِنÙ‘ÙŽکÙŽ قُلÙ’تÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ خÙŽیÙ’رُ الÙ’قÙŽائِلِینÙŽ النÙ‘ÙŽاطِقِینÙŽ وÙŽ اسÙ’ئÙŽلُوا اللÙ‘ÙŽهÙŽ مِنÙ’ فÙŽضÙ’لِهِ فÙŽمِنÙ’ فÙŽضÙ’لِکÙŽ Ø£ÙŽسْأَلُ وÙŽ إِیÙ‘ÙŽاکÙŽ قÙŽصÙŽدÙ’تُ وÙŽ ابÙ’نÙŽ نÙŽبِیِّکÙŽ اعÙ’تÙŽمÙŽدÙ’تُ وÙŽ لÙŽکÙŽ رÙŽجÙŽوÙ’تُ فÙŽارÙ’حÙŽمÙ’نِی یÙŽا Ø£ÙŽرÙ’حÙŽمÙŽ الرÙ‘ÙŽاحِمِینÙŽ خدایا تویÙ‰ زنده به خود پاینده برتر بزرگ، آفریننده روزÙ‰ بخش، زندگÙ‰ بخش میراننده، آغاز کننده پدیدآورنده، بزرگÙ‰ توراست، برتری توراست، سپاس از آن توست، نعمت و جود، کرم و فرمان، بزرگواری و شکر تنها توراست، یگانه اÙ‰، شریکÙ‰ براÙ‰ تو نیست، اÙ‰ یگانه اÙ‰ یکتا، اÙ‰ مقصود خلق، اÙ‰ آن که نزاده و زاده نشده و برایش همتایÙ‰ نبوه، بر محمÙ‘د و خاندان محمÙ‘د درود فرست و مرا بیامرز و به من رحمت آر، و نیازهاÙ‰ مهمÙ‘ مرا کفایت فرما، بدهکارÙ‰ ام را ادا کن، روزÙ‰ ام را وسعت ده، به درستÙ‰ که تو در این شب هر کار استوارÙ‰ را مقدÙ‘ر مÙ‰‌کنÙ‰، و هرکه از خلق خود را بخواهÙ‰ روزÙ‰ می‌دهÙ‰، پس مرا روزÙ‰ ده که تو بهترین روزÙ‰ دهندگانÙ‰، تو گفتÙ‰ و تو بهترین گوینده و سخنگویÙ‰: «از فضل خدا بخواهید» بنابر این از فضلت می خواهم، و تو را قصد کردم و به فرزند پیامبرت اعتماد نمودم، و به تو امید بستم، بر من رحم کن، اÙ‰ مهربان ترین مهربانان.   ششم: دعایÙ‰ را بخواند که حضرت رسول صلÙ‰ اللÙ‘ه علیه و آله در این شب می‌خواندند اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ اقÙ’سِمÙ’ لÙŽنÙŽا مِنÙ’ خÙŽشÙ’یÙŽتِکÙŽ مÙŽا یÙŽحُولُ بÙŽیÙ’نÙŽنÙŽا وÙŽ بÙŽیÙ’نÙŽ مÙŽعÙ’صِیÙŽتِکÙŽ وÙŽ مِنÙ’ طÙŽاعÙŽتِکÙŽ مÙŽا تُبÙŽلِّغُنÙŽا بِهِ رِضÙ’وÙŽانÙŽکÙŽ وÙŽ مِنÙŽ الÙ’یÙŽقِینِ مÙŽا یÙŽهُونُ عÙŽلÙŽیÙ’نÙŽا بِهِ مُصِیبÙŽاتُ الدُّنÙ’یÙŽا اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽمÙ’تِعÙ’نÙŽا بِأَسÙ’مÙŽاعِنÙŽا وÙŽ Ø£ÙŽبÙ’صÙŽارِنÙŽا وÙŽ قُوÙ‘ÙŽتِنÙŽا مÙŽا Ø£ÙŽحÙ’یÙŽیÙ’تÙŽنÙŽا وÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’هُ الÙ’وÙŽارِثÙŽ مِنÙ‘ÙŽا وÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’ ثÙŽارÙŽنÙŽا عÙŽلÙŽÙ‰ مÙŽنÙ’ ظÙŽلÙŽمÙŽنÙŽا وÙŽ انÙ’صُرÙ’نÙŽا عÙŽلÙŽÙ‰ مÙŽنÙ’ عÙŽادÙŽانÙŽا وÙŽ لا تÙŽجÙ’عÙŽلÙ’ مُصِیبÙŽتÙŽنÙŽا فِی دِینِنÙŽا وÙŽ لا تÙŽجÙ’عÙŽلِ الدُّنÙ’یÙŽا Ø£ÙŽکÙ’بÙŽرÙŽ هÙŽمِّنÙŽا وÙŽ لا مÙŽبÙ’لÙŽغÙŽ عِلÙ’مِنÙŽا وÙŽ لا تُسÙŽلِّطÙ’ عÙŽلÙŽیÙ’نÙŽا مÙŽنÙ’ لا یÙŽرÙ’حÙŽمُنÙŽا بِرÙŽحÙ’مÙŽتِکÙŽ یÙŽا Ø£ÙŽرÙ’حÙŽمÙŽ الرÙ‘ÙŽاحِمِینÙŽ خدایا از خشیتت چنان نصیب ما کن، که بین ما و نافرمانÙ‰ تو حایل شود، و از طاعتت آنچه که ما را به خشنودÙ‰ ات برساند، و از یقین به قدرÙ‰ که گرفتاری هاÙ‰ دنیا را بر ما آسان سازد، خدایا مار را به گوشهای مان و دیدگانمان و نیروهایمان تا گاهÙ‰ که ما را زنده میدارÙ‰ بهره مند گردان، و آن را وارث ما قرار بده، و انتقام ما را بر عهده کسÙ‰ قرار ده که بر ما ستم روا داشته، و ما را بر کسÙ‰ که با ما دشمنÙ‰ ورزیده یارÙ‰ ده، و مصیبت ما را در دین ما قرار نده، و دنیا را بزرگ ترین اندیشه و نهایت دانش ما قرار مده، و آن را که به ما رحم نمی کند بر ما چیره مکن، به مهربانÙ‰ ات اÙ‰ مهربان ترین مهربانان. این دعا دعاÙ‰ جامع و کاملÙ‰ است که خواندن آن در اوقات دیگر هم، مغتنم است، و از کتاب «غوالÙ‰ اللئالÙ‰» چنین روایت شده که حضرت رسول صلÙ‰ اللÙ‘ه علیه و آله همواره این دعا را مÙ‰‌خواندند.   هفتم: بخواند صلوات هر روز را که هنگام زوال هنگام ظهر شرعÙ‰ می خواند: اللÙ‘هم صلÙ‘ علÙ‰ محمÙ‘د و ال محمÙ‘د شجره النÙ‘بوÙ‘ه و موضع الرÙ‘ساله...» هشتم: دعاÙ‰ کمیل را بخواند که ورودش در این شب است، و به طور کامل در باب اوÙ‘ل گذشت. نهم:هر یک از ذکرهاÙ‰ «سبحان اللÙ‘ه» و «الحمد للÙ‘ه» و «اللÙ‘ه اکبر» و «لا اله الاÙ‘ اللÙ‘ه» را صد مرتبه بگوید، تا خداÙ‰ تعالÙ‰ همه گناهان گذشته او را بیامرزد، و حاجتهاÙ‰ دنیا و آخرت او را برآورد. دهم: شیخ طوسÙ‰ در کتاب (مصباح) از ابو یحیÙ‰ در ضمن خبرÙ‰ در فضیلت شب نیمه شعبان روایت کرده است که گفت: به مولاÙ‰ خود امام صادق علیه السÙ‘لام گفتم: بهترین دعاها در این شب کدام است؟ فرمود: هرگاه نماز عشا را بجا آوردÙ‰، دو رکعت نماز به این ترتیب بخوان در رکعت اول سوره «حمد» و سوره «کافرون» و در رکعت دوم سوره «حمد» و سوره «توحید» و چون سلام دادÙ‰، بگو: «سبحان اللÙ‘ه» سÙ‰ وسه مرتبه، و «الحمد للÙ‘ه» سÙ‰ وسه مرتبه و «اللÙ‘ه اکبر» سÙ‰ وچهار مرتبه، سپس بگو: یÙŽا مÙŽنÙ’ إِلÙŽیÙ’هِ مÙŽلÙ’جَأُ الÙ’عِبÙŽادِ یÙŽلÙ’جَأُ الÙ’عِبÙŽادُ فِی الÙ’مُهِمÙ‘ÙŽاتِ وÙŽ إِلÙŽیÙ’هِ یÙŽفÙ’زÙŽعُ الÙ’خÙŽلÙ’قُ فِی الÙ’مُلِمÙ‘ÙŽاتِ یÙŽا عÙŽالِمÙŽ الÙ’جÙŽهÙ’رِ وÙŽ الÙ’خÙŽفِیÙ‘ÙŽاتِ وÙŽ یÙŽا مÙŽنÙ’ لا تÙŽخÙ’فÙŽÙ‰ عÙŽلÙŽیÙ’هِ خÙŽوÙŽاطِرُ الْأَوÙ’هÙŽامِ وÙŽ تÙŽصÙŽرُّفُ الÙ’خÙŽطÙŽرÙŽاتِ یÙŽا رÙŽبÙ‘ÙŽ الÙ’خÙŽلائِقِ وÙŽ الÙ’بÙŽرِیÙ‘ÙŽاتِ یÙŽا مÙŽنÙ’ بِیÙŽدِهِ مÙŽلÙŽکُوتُ الْأَرÙŽضِینÙŽ وÙŽ السÙ‘ÙŽمÙŽاوÙŽاتِ Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ اللÙ‘ÙŽهُ لا إِلÙŽهÙŽ إِلا Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ Ø£ÙŽمُتُّ إِلÙŽیÙ’کÙŽ بِلا إِلÙŽهÙŽ إِلÙ‘ا Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ فÙŽیÙŽا لا إِلÙŽهÙŽ إِلÙ‘ا Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’نِی فِی هÙŽذِهِ اللÙ‘ÙŽیÙ’لÙŽهِ مِمÙ‘ÙŽنÙ’ نÙŽظÙŽرÙ’تÙŽ إِلÙŽیÙ’هِ فÙŽرÙŽحِمÙ’تÙŽهُ وÙŽ سÙŽمِعÙ’تÙŽ دُعÙŽاØ¡ÙŽهُ فÙŽØ£ÙŽجÙŽبÙ’تÙŽهُ وÙŽ عÙŽلِمÙ’تÙŽ اسÙ’تِقÙŽالÙŽتÙŽهُ فÙŽØ£ÙŽقÙŽلÙ’تÙŽهُ وÙŽ تÙŽجÙŽاوÙŽزÙ’تÙŽ عÙŽنÙ’ سÙŽالِفِ خÙŽطِیئÙŽتِهِ وÙŽ عÙŽظِیمِ جÙŽرِیرÙŽتِهِ فÙŽقÙŽدِ اسÙ’تÙŽجÙŽرÙ’تُ بِکÙŽ مِنÙ’ ذُنُوبِی وÙŽ لÙŽجَأْتُ إِلÙŽیÙ’کÙŽ فِی سÙŽتÙ’رِ عُیُوبِی اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ فÙŽجُدÙ’ عÙŽلÙŽیÙ‘ÙŽ بِکÙŽرÙŽمِکÙŽ وÙŽ احÙ’طُطÙ’ خÙŽطÙŽایÙŽایÙŽ بِحِلÙ’مِکÙŽ وÙŽ عÙŽفÙ’وِکÙŽ وÙŽ تÙŽغÙŽمÙ‘ÙŽدÙ’نِی فِی هÙŽذِهِ اللÙ‘ÙŽیÙ’لÙŽهِ بِسÙŽابِغِ کÙŽرÙŽامÙŽتِکÙŽ وÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’نِی فِیهÙŽا مِنÙ’ Ø£ÙŽوÙ’لِیÙŽائِکÙŽ الÙ‘ÙŽذِینÙŽ اجÙ’تÙŽبÙŽیÙ’تÙŽهُمÙ’ لِطÙŽاعÙŽتِکÙŽ وÙŽ اخÙ’تÙŽرÙ’تÙŽهُمÙ’ لِعِبÙŽادÙŽتِکÙŽ وÙŽ جÙŽعÙŽلÙ’تÙŽهُمÙ’ خÙŽالِصÙŽتÙŽکÙŽ وÙŽ صÙŽفÙ’وÙŽتÙŽکÙŽ اÙ‰ آن که پناه بندگان در سختی ها به سوÙ‰ اوست، و بندگان در رخدادهاÙ‰ ناگوار به سوÙ‰ او پناه می برند، اÙ‰ داناÙ‰ آشکار و نهان، اÙ‰ آن که خیالات وهم و فکر، و آنچه را اوهام در نظر مÙ‰ آورد بر او پنهان نمÙ‰ ماند، اÙ‰ پروردگار خلایق و آفریده ها، اÙ‰ آن که ملکوت زمین ها و آسمان ها به دست اوست، تویÙ‰ خدا، معبودÙ‰ جز تو نیست، به اینکه معبودÙ‰ جز تو نیست توسÙ‘ل مÙ‰ جویم، پس اÙ‰ آن که معبودÙ‰ جز تو نیست، مرا در این شب از کسانÙ‰ قرار ده که به ایشان نظر کردÙ‰ و به آنان رحم نمودÙ‰، و دعایشان را شنیدÙ‰ پس اجابت کردÙ‰ و درخواست گذشت از گناهشان را دانستÙ‰، پس ایشان را آمرزیدÙ‰، و از خطاÙ‰ گذشته و گناه بزرگشان درگذشتÙ‰، به تحقیق از گناهانم به تو پناه آوردم، و براÙ‰ پرده پوشÙ‰ عیب هایم به تو پناهنده شدم، خدایا! با کرم و فضلت بر من ببخش، و به بردبارÙ‰ و گذشت خطاهایم را بریز، و مرا در این شب با کرامت کاملت فرو پوشان، و از اولیایت که براÙ‰ طاعتت برگزیدÙ‰، و براÙ‰ عبادتت اختیار کردی و خالص و برگزیده درگاهت کردی قرار ده. اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’نِی مِمÙ‘ÙŽنÙ’ سÙŽعÙŽدÙŽ جÙŽدُّهُ وÙŽ تÙŽوÙŽفÙ‘ÙŽرÙŽ مِنÙŽ الÙ’خÙŽیÙ’رÙŽاتِ حÙŽظُّهُ وÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’نِی مِمÙ‘ÙŽنÙ’ سÙŽلِمÙŽ فÙŽنÙŽعِمÙŽ وÙŽ فÙŽازÙŽ فÙŽغÙŽنِمÙŽ وÙŽ اکÙ’فِنِی شÙŽرÙ‘ÙŽ مÙŽا Ø£ÙŽسÙ’لÙŽفÙ’تُ وÙŽ اعÙ’صِمÙ’نِی مِنÙŽ الازÙ’دِیÙŽادِ فِی مÙŽعÙ’صِیÙŽتِکÙŽ وÙŽ حÙŽبِّبÙ’ إِلÙŽیÙ‘ÙŽ طÙŽاعÙŽتÙŽکÙŽ وÙŽ مÙŽا یُقÙŽرِّبُنِی مِنÙ’کÙŽ وÙŽ یُزÙ’لِفُنِی عِنÙ’دÙŽکÙŽ سÙŽیِّدِی إِلÙŽیÙ’کÙŽ یÙŽلÙ’جَأُ الÙ’هÙŽارِبُ وÙŽ مِنÙ’کÙŽ یÙŽلÙ’تÙŽمِسُ الطÙ‘ÙŽالِبُ وÙŽ عÙŽلÙŽÙ‰ کÙŽرÙŽمِکÙŽ یُعÙŽوِّلُ الÙ’مُسÙ’تÙŽقِیلُ التÙ‘ÙŽائِبُ Ø£ÙŽدÙ‘ÙŽبÙ’تÙŽ عِبÙŽادÙŽکÙŽ بِالتÙ‘ÙŽکÙŽرُّمِ وÙŽ Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ Ø£ÙŽکÙ’رÙŽمُ الْأَکÙ’رÙŽمِینÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽمÙŽرÙ’تÙŽ بِالÙ’عÙŽفÙ’وِ عِبÙŽادÙŽکÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ الÙ’غÙŽفُورُ الرÙ‘ÙŽحِیمُ اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ فÙŽلا تÙŽحÙ’رِمÙ’نِی مÙŽا رÙŽجÙŽوÙ’تُ مِنÙ’ کÙŽرÙŽمِکÙŽ وÙŽ لا تُؤْیِسÙ’نِی مِنÙ’ سÙŽابِغِ نِعÙŽمِکÙŽ وÙŽ لا تُخÙŽیِّبÙ’نِی مِنÙ’ جÙŽزِیلِ قِسÙŽمِکÙŽ فِی هÙŽذِهِ اللÙ‘ÙŽیÙ’لÙŽهِ لِأَهÙ’لِ طÙŽاعÙŽتِکÙŽ وÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’نِی فِی جُنÙ‘ÙŽهٍ مِنÙ’ شِرÙŽارِ بÙŽرِیÙ‘ÙŽتِکÙŽ رÙŽبِّ إِنÙ’ لÙŽمÙ’ Ø£ÙŽکُنÙ’ مِنÙ’ Ø£ÙŽهÙ’لِ ذÙŽلِکÙŽ فÙŽØ£ÙŽنÙ’تÙŽ Ø£ÙŽهÙ’لُ الÙ’کÙŽرÙŽمِ وÙŽ الÙ’عÙŽفÙ’وِ وÙŽ الÙ’مÙŽغÙ’فِرÙŽهِ خدایا! مرا از کسانÙ‰ که کوشش شان قرین سعادت شد، و بهره شان از خیرات کامل گشت قرار ده، و نیز مرا از کسانÙ‰ قرار ده که سلامت یافتند و نعمت پذیر و رستگار گشته پس بهره بردند، و مرا از گزند آنچه پشت سر گذاردم کفایت فرما، و از زیاده روی در معصیتت نگاه دار، طاعتت و هر آنچه مرا به تو نزدیک می سازد و مقرÙ‘ب درگاهت مÙ‰ نماید محبوب من قرار ده، سرورم هر فرارÙ‰ به تو پناه می آورد، و هر جوینده به تو التماس مÙ‰ کند، و هر عذرخواه توبه کار بر کرم تو تکیه مÙ‰ زند، بندگانت را با احترام گذرادن به آنان ادب کردÙ‰ و تو کریم ترین کریمانÙ‰، و بندگانت را دستور به گذشت دادی و تویÙ‰ آمرزنده مهربان. خدایا! مرا نسبت به آنچه از کرمت امیدوارم بÙ‰ بهره مکن، و از نعمتهاÙ‰ کاملت ناامید مساز، و از بهره فراوانت که در این شب براÙ‰ اهل طاعتت مقرÙ‘ر نموده اÙ‰ بÙ‰ نصیب مکن، و مرا از شرار مخلوقاتت در سپر استوارÙ‰ قرار ده، پرودگارا هرچند سزاوار آن همه عنایت نباشم، ولÙ‰ تو اهل کرم و گذشت آمرزشÙ‰، وÙŽ جُدÙ’ عÙŽلÙŽیÙ‘ÙŽ بِمÙŽا Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ Ø£ÙŽهÙ’لُهُ لا بِمÙŽا Ø£ÙŽسÙ’تÙŽحِقُّهُ فÙŽقÙŽدÙ’ حÙŽسُنÙŽ ظÙŽنِّی بِکÙŽ وÙŽ تÙŽحÙŽقÙ‘ÙŽقÙŽ رÙŽجÙŽائِی لÙŽکÙŽ وÙŽ عÙŽلِقÙŽتÙ’ نÙŽفÙ’سِی بِکÙŽرÙŽمِکÙŽ فÙŽØ£ÙŽنÙ’تÙŽ Ø£ÙŽرÙ’حÙŽمُ الرÙ‘ÙŽاحِمِینÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽکÙ’رÙŽمُ الْأَکÙ’رÙŽمِینÙŽ اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ وÙŽ اخÙ’صُصÙ’نِی مِنÙ’ کÙŽرÙŽمِکÙŽ بِجÙŽزِیلِ قِسÙŽمِکÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽعُوذُ بِعÙŽفÙ’وِکÙŽ مِنÙ’ عُقُوبÙŽتِکÙŽ وÙŽ اغÙ’فِرÙ’ لِیÙŽ الذÙ‘ÙŽنÙ’بÙŽ الÙ‘ÙŽذِی یÙŽحÙ’بِسُ عÙŽلÙŽیÙ‘ÙŽ عÙŽنِّی الÙ’خُلُقÙŽ وÙŽ یُضÙŽیِّقُ عÙŽلÙŽیÙ‘ÙŽ الرِّزÙ’قÙŽ حÙŽتÙ‘ÙŽÙ‰ Ø£ÙŽقُومÙŽ بِصÙŽالِحِ رِضÙŽاکÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽنÙ’عÙŽمÙŽ بِجÙŽزِیلِ عÙŽطÙŽائِکÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽسÙ’عÙŽدÙŽ بِسÙŽابِغِ نÙŽعÙ’مÙŽائِکÙŽ فÙŽقÙŽدÙ’ لُذÙ’تُ بِحÙŽرÙŽمِکÙŽ وÙŽ تÙŽعÙŽرÙ‘ÙŽضÙ’تُ لِکÙŽرÙŽمِکÙŽ وÙŽ اسÙ’تÙŽعÙŽذÙ’تُ بِعÙŽفÙ’وِکÙŽ مِنÙ’ عُقُوبÙŽتِکÙŽ وÙŽ بِحِلÙ’مِکÙŽ مِنÙ’ غÙŽضÙŽبِکÙŽ فÙŽجُدÙ’ بِمÙŽا سÙŽØ£ÙŽلÙ’تُکÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽنِلÙ’ مÙŽا الÙ’تÙŽمÙŽسÙ’تُ مِنÙ’کÙŽ Ø£ÙŽسْأَلُکÙŽ بِکÙŽ لا بِشÙŽیÙ’ ءٍ هُوÙŽ Ø£ÙŽعÙ’ظÙŽمُ مِنÙ’کÙŽ بر من چنان که شایسته آنÙ‰ مرحمت فرما، نه چنان که سزاوار آنم، زیرا گمانم به تو نیکو است، و امیدم تو برجا، و به کرمت آویخته ام، پس تو مهربان ترین مهربانانÙ‰، و کریم ترین کریمانÙ‰، خدایا! خاص گردان مرا از روÙ‰ کرمت به فراوانÙ‰ روزÙ‰، و پناه می‌آورم به عفوت از عقابت، و بیامرز بر من گناهÙ‰ را که زشت خویÙ‰ آورد، و روزÙ‰ را بر من تنگ مÙ‰‌کند، تا به خشنودÙ‰ درخورت بپا خیزم، و به فراوانی عطایت متنعم شوم، و به نعمت‌هاÙ‰ کاملت خوشبخت گردم، هرآینه به آستانت پناه آوردم، و متعرÙ‘ض کرمت شدم، و به عفوت از مجازاتت، و به بردبارÙ‰ ات از خشمت پناه بردم، پس ببخش مرا آنچه که از تو درخواست نمودم، و به من برسان آنچه را از تو خواهش کردم، از تو مÙ‰ خواهم به حق خودت نه به چیزÙ‰ که بزرگتر از تو باشد که چیزÙ‰ بزرگتر از تو نیست. آنگاه به سجده مÙ‰‌روÙ‰ و مÙ‰‌گویÙ‰: پرودگارا «یا ربÙ‘» بیست مرتبه، خدایا «یا اللÙ‘ه» هفت مرتبه، جنبش و نیرویÙ‰ جز به خدا نیست هفت مرتبه، خواست خواست خدا است ده مرتبه، نیرویÙ‰ جز به خدا نیست ده مرتبه، پس صلوات مÙ‰ فرستÙ‰ بر پیامبر و آل او علیهم السÙ‘لام. و از خدا حاجت خود را می خواهÙ‰، پس سوگند به خدا که اگر در پÙ‰ این عمل، به عدد قطرات باران حاجت بخواهÙ‰ هرآینه خدا (عزÙ‘ و جل) به کرم فراگیر و فضل بزرگش، آن حاجت را به تو مÙ‰ رساند. یازدهم: شیخ طوسÙ‰ و کفعمÙ‰ فرموده اند که در این شب این دعا را بخواند: إِلÙŽهِی تÙŽعÙŽرÙ‘ÙŽضÙŽ لÙŽکÙŽ فِی هÙŽذÙŽا اللÙ‘ÙŽیÙ’لِ الÙ’مُتÙŽعÙŽرِّضُونÙŽ وÙŽ قÙŽصÙŽدÙŽکÙŽ الÙ’قÙŽاصِدُونÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽمÙ‘ÙŽلÙŽ فÙŽضÙ’لÙŽکÙŽ وÙŽ مÙŽعÙ’رُوفÙŽکÙŽ الطÙ‘ÙŽالِبُونÙŽ وÙŽ لÙŽکÙŽ فِی هÙŽذÙŽا اللÙ‘ÙŽیÙ’لِ نÙŽفÙŽحÙŽاتÙŒ وÙŽ جÙŽوÙŽائِزُ وÙŽ عÙŽطÙŽایÙŽا وÙŽ مÙŽوÙŽاهِبُ تÙŽمُنُّ بِهÙŽا عÙŽلÙŽÙ‰ مÙŽنÙ’ تÙŽشÙŽاءُ مِنÙ’ عِبÙŽادِکÙŽ وÙŽ تÙŽمÙ’نÙŽعُهÙŽا مÙŽنÙ’ لÙŽمÙ’ تÙŽسÙ’بِقÙ’ لÙŽهُ الÙ’عِنÙŽایÙŽهُ مِنÙ’کÙŽ وÙŽ هÙŽا Ø£ÙŽنÙŽا ذÙŽا عُبÙŽیÙ’دُکÙŽ الÙ’فÙŽقِیرُ إِلÙŽیÙ’کÙŽ الÙ’مُؤَمِّلُ فÙŽضÙ’لÙŽکÙŽ وÙŽ مÙŽعÙ’رُوفÙŽکÙŽ فَإِنÙ’ کُنÙ’تÙŽ یÙŽا مÙŽوÙ’لایÙŽ تÙŽفÙŽضÙ‘ÙŽلÙ’تÙŽ فِی هÙŽذِهِ اللÙ‘ÙŽیÙ’لÙŽهِ عÙŽلÙŽÙ‰ Ø£ÙŽحÙŽدٍ مِنÙ’ خÙŽلÙ’قِکÙŽ وÙŽ عُدÙ’تÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِ بِعÙŽائِدÙŽهٍ مِنÙ’ عÙŽطÙ’فِکÙŽ فÙŽصÙŽلِّ عÙŽلÙŽÙ‰ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽ آلِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ الطÙ‘ÙŽیِّبِینÙŽ الطÙ‘ÙŽاهِرِینÙŽ الÙ’خÙŽیِّرِینÙŽ الÙ’فÙŽاضِلِینÙŽ وÙŽ جُدÙ’ عÙŽلÙŽیÙ‘ÙŽ بِطÙŽوÙ’لِکÙŽ وÙŽ مÙŽعÙ’رُوفِکÙŽ یÙŽا رÙŽبÙ‘ÙŽ الÙ’عÙŽالÙŽمِینÙŽ وÙŽ صÙŽلÙ‘ÙŽÙ‰ اللÙ‘ÙŽهُ عÙŽلÙŽÙ‰ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ خÙŽاتÙŽمِ النÙ‘ÙŽبِیِّینÙŽ وÙŽ آلِهِ الطÙ‘ÙŽاهِرِینÙŽ وÙŽ سÙŽلÙ‘ÙŽمÙŽ تÙŽسÙ’لِیماÙ‹ إِنÙ‘ÙŽ اللÙ‘ÙŽهÙŽ حÙŽمِیدÙŒ مÙŽجِیدÙŒ اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ إِنِّی Ø£ÙŽدÙ’عُوکÙŽ کÙŽمÙŽا Ø£ÙŽمÙŽرÙ’تÙŽ فÙŽاسÙ’تÙŽجِبÙ’ لِی کÙŽمÙŽا وÙŽعÙŽدÙ’تÙŽ إِنÙ‘ÙŽکÙŽ لا تُخÙ’لِفُ الÙ’مِیعÙŽادÙŽ الهÙ‰ در این شب روÙ‰ آوردند به سوÙ‰ تو روÙ‰ آورندگان، و قصد تو نمودند قصدکنندگان، و فضل و احسانت را آرزو کردند جویندگان، از جانب تو در این شب نسیم هاÙ‰ رحمت و هدایا و عطاها و مواهبÙ‰ است که به هرکس از بندگانت بخواهÙ‰ تفضÙ‘ل می کنÙ‰، و از هرکس که پیشینه عنایتت شامل حال او نگشته باز مÙ‰ دارÙ‰، هم اینک من این بنده کوچک تو، نیازمند به تو، احسان و نیکÙ‰ ات را آرزومندم، چنانچه اÙ‰ مولاÙ‰ من در جایگاهÙ‰ که در این شب بر یکÙ‰ از بندگانت احسان نمودÙ‰، و بر او جایزه اÙ‰ عطا کردÙ‰، پس بر محمÙ‘د و خاندان محمÙ‘د که پاکان و پاکیزگان و نیکوکاران و برترینند درود فرست، و از نعمت و نیکÙ‰ ات بر من ببخش اÙ‰ پروردگار جهانیان، و درود خدا و سلام بسیار بر محمÙ‘د خاتم پیامبران و خاندان پاکش باد، به درستÙ‰ که خدا ستوده و بزرگوار است. خدایا! تو را مÙ‰ خوانم آنچنان که فرمان دادÙ‰، پس دعایم را به اجابت برسان همانطورکه وعده فرمودÙ‰، که تو هرگز از وعده خویش تخلÙ‘ف نکنÙ‰.   دوازدهم: بعد از هر دو رکعت از نماز شب و شفع، و بعد از دعاهاÙ‰ وتر دعایÙ‰ را که شیخ طوسÙ‰ و سیÙ‘د ابن طاووس روایت کرده اند بخواند. سیزدهم: سجده ها و دعاهایÙ‰ را که از رسول خدا صلÙ‰ اللÙ‘ه علیه و آله روایت شده بجا آورد از جمله روایتÙ‰ است که شیخ از حمÙ‘اد بن عیسÙ‰ از ابان بن تغلب روایت کرده که گفت، امام صادق علیه السÙ‘لام فرمودند: شب نیمه شعبانÙ‰ فرا رسید، رسول خدا در آن شب در منزل عایشه بود، چون شب به نیمه رسید از بستر خود براÙ‰ عبادت برخاست، هنگامی که عایشه بیدار شد، دریافت که پیامبر از خوابگاه خویش بیرون رفته، وÙ‰ را همچون اغلب زنان وسوسه گرفت، گمان کرد آن حضرت نزد همسر دیگرÙ‰ از همسرانش رفته، از جا برخاست و چادرش را بر خود پیچید و سوگند به خدا که چادر او از ابریشم و کتان نبود، تارش از مو، و پودش از کرک شتر مایه داشت، حجره به حجره در حجره هاÙ‰ زنان رسول خدا جستجو مÙ‰ کرد، در این میان که در جستجوی آن حضرت بود، ناگهان نگاهش به رسول خدا افتاد که مانند جامه اÙ‰ بر زمین چسبیده در حال سجده است، به نزدیک آن حضرت رفت، شنید در سجده اش چنین مÙ‰ گوید: سÙŽجÙŽدÙŽ لÙŽکÙŽ سÙŽوÙŽادِی وÙŽ خÙŽیÙŽالِی وÙŽ آمÙŽنÙŽ بِکÙŽ فُؤَادِی هÙŽذِهِ یÙŽدÙŽایÙŽ وÙŽ مÙŽا جÙŽنÙŽیÙ’تُهُ عÙŽلÙŽÙ‰ نÙŽفÙ’سِی یÙŽا عÙŽظِیمُ عÙŽظِیما تُرÙ’جÙŽÙ‰ یُرÙ’جÙŽی لِکُلِّ عÙŽظِیمٍ اغÙ’فِرÙ’ لِیÙŽ الÙ’عÙŽظِیمÙŽ فَإِنÙ‘ÙŽهُ لا یÙŽغÙ’فِرُ الذÙ‘ÙŽنÙ’بÙŽ الÙ’عÙŽظِیمÙŽ إِلÙ‘ا الرÙ‘ÙŽبُّ الÙ’عÙŽظِیمُ همه هستÙ‰ و اندیشه ام برایت سجده کرد، و دلم به تو ایمان آورد، این است دستانم و آنچه بر خود جنایت کردم اÙ‰ بزرگÙ‰ که براÙ‰ هر کار بزرگÙ‰ به او امید است، از من گناه بزرگ را بیامرز، زیرا گناه بزرگ را جز پروردگار بزرگ نمی آمرزد. سپس سر مبارک خویش را از سجده برداشت، و دوباره به سجده برگشت، عایشه شنید که آن حضرت مÙ‰‌گوید: Ø£ÙŽعُوذُ بِنُورِ وÙŽجÙ’هِکÙŽ الÙ‘ÙŽذِی Ø£ÙŽضÙŽاØ¡ÙŽتÙ’ لÙŽهُ السÙ‘ÙŽمÙŽاوÙŽاتُ وÙŽ الْأَرÙŽضُونÙŽ وÙŽ انÙ’کÙŽشÙŽفÙŽتÙ’ لÙŽهُ الظُّلُمÙŽاتُ وÙŽ صÙŽلÙŽحÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِ Ø£ÙŽمÙ’رُ الْأَوÙ‘ÙŽلِینÙŽ وÙŽ الÙ’آخِرِینÙŽ مِنÙ’ فُجْأَهِ نÙŽقِمÙŽتِکÙŽ وÙŽ مِنÙ’ تÙŽحÙ’وِیلِ عÙŽافِیÙŽتِکÙŽ وÙŽ مِنÙ’ زÙŽوÙŽالِ نِعÙ’مÙŽتِکÙŽ اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ ارÙ’زُقÙ’نِی قÙŽلÙ’باÙ‹ تÙŽقِیÙ‘اÙ‹ نÙŽقِیÙ‘اÙ‹ وÙŽ مِنÙŽ الشِّرÙ’کِ بÙŽرِیئا لا کÙŽافِراÙ‹ وÙŽ لا شÙŽقِیÙ‘اÙ‹ پناه می آورم به نور جلوه ات که آسمان ها و زمین ها بر آن روشن شد، و تاریکی ها با آن برطرف گشت، و با ان کار گذشتگان و آیندگان اصلاح شد، از فرا رسیدن عذاب نابهنگامت و از دگرگونÙ‰ عافیتت، و از زایل شدن نعمتت. خدایا! دل با تقوا و صفا یافته، و بیزار از شرک، نه کافر و بدبخت روزÙ‰ من گردان. سپس دو طرف روÙ‰ خود را بر خاک نهاد و گفت: عÙŽفÙ‘ÙŽرÙ’تُ وÙŽجÙ’هِی فِی التُّرÙŽابِ وÙŽ حُقÙ‘ÙŽ لِی Ø£ÙŽنÙ’ Ø£ÙŽسÙ’جُدÙŽ لÙŽکÙŽ روÙ‰ خویش را به خاک ساییدم، و مرا سزاست که تو را سجده کنم. آنگاه که رسول خدا صلÙ‰ اللÙ‘ه علیه و آله خواست به اطاق برگردد، عایشه با شتاب به جانب بستر خویش رفت، و هنگامÙ‰ که رسول خدا صلÙ‰ اللÙ‘ه علیه و آله به خوابگاه خویش آمد، شنید که عایشه بلند نفس می زند، فرمود: این بلند نفس زند چیست؟ آیا ندانستÙ‰ که امشب چه شبÙ‰ است؟ این شب نیمه شعبان است که در آن روزی ها قسمت مÙ‰ شود، و زمان مرگ اشخاص ثبت مÙ‰ گردد، و نام کسانی که باید به حج بروند نوشته می‌شود، به درستÙ‰ که خداÙ‰ تعالÙ‰ آمرزد از میان خلق خود بیش از عدد موهاÙ‰ بزهاÙ‰ قبیله کلب را، و در این شب خداÙ‰ تعالÙ‰ فرشتگان را از عالم بالا به سوÙ‰ مکه در زمین مÙ‰‌فرستد. چهاردهم: نماز جناب جعفر طیÙ‘ار را بجا آورد، چنان که شیخ از امام رضا علیه السÙ‘لام روایت کرده. پانزدهم: نمازهاÙ‰ این شب را بجا آورد که بسیار است، از جمله نمازÙ‰ است که ابو یحیÙ‰ صنعانÙ‰ از امام باقر و امام صادق علیه السÙ‘لام روایت کرده، و همچنین سÙ‰ نفر از کسانÙ‰ که مورد اطمینان و اعتماد هستند از آن دو بزرگوار روایت کرده اند که هرگاه شب نیمه شعبان فرا رسید چهار رکعت نماز بجا آور به این ترتیب که در هر رکعت سوره «حمد» و پس از آن صد مرتبه سوره «توحید» را بخوان. و چون فارغ شدÙ‰ بگو: اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ إِنِّی إِلÙŽیÙ’کÙŽ فÙŽقِیرÙŒ وÙŽ مِنÙ’ عÙŽذÙŽابِکÙŽ خÙŽائِفÙŒ مُسÙ’تÙŽجِیرÙŒ اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ لا تُبÙŽدِّلÙ’ اسÙ’مِی وÙŽ لا تُغÙŽیِّرÙ’ جِسÙ’مِی وÙŽ لا تÙŽجÙ’هÙŽدÙ’ بÙŽلائِی وÙŽ لا تُشÙ’مِتÙ’ بِی Ø£ÙŽعÙ’دÙŽائِی Ø£ÙŽعُوذُ بِعÙŽفÙ’وِکÙŽ مِنÙ’ عِقÙŽابِکÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽعُوذُ بِرÙŽحÙ’مÙŽتِکÙŽ مِنÙ’ عÙŽذÙŽابِکÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽعُوذُ بِرِضÙŽاکÙŽ مِنÙ’ سÙŽخÙŽطِکÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽعُوذُ بِکÙŽ مِنÙ’کÙŽ جÙŽلÙ‘ÙŽ ثÙŽنÙŽاؤُکÙŽ Ø£ÙŽنÙ’تÙŽ کÙŽمÙŽا Ø£ÙŽثÙ’نÙŽیÙ’تÙŽ عÙŽلÙŽÙ‰ نÙŽفÙ’سِکÙŽ وÙŽ فÙŽوÙ’قÙŽ مÙŽا یÙŽقُولُ الÙ’قÙŽائِلُونÙŽ خدایا! نیازمند به توام، و از عذابت بیمناک و به تو پناهنده ام، خدایا! نامم را از گروه بندگان به گروهÙ‰ دیگر تبدیل مکن، جسمم را تغیر مده، آزمونم را سخت مکن، دشمن شادم مساز، پناه مÙ‰ آورم به عفوت از مجازاتت، و به رحمتت از عذابت، و به خشنویت از خشمت، و به تو از تو، ثنایت بس بزرگ است، تو چنانÙ‰ که خود بر خویش ثنا کردÙ‰ و برتر از آنچه گویندگان گویند.