«بعضی مثل آیت الله هاشمی آن توفیق را دارند که از جوامع الکلم معارف جمعی فراهم بکنندØŒ بعضی به نوبه خود حکمتØŒ بعضی به نوبه خود فقهØŒ بعضی به نوبه خود اخلاقØ› لذا اخلاق هاشمیØŒ با فقه هاشمیØŒ با فلسفه هاشمیØŒ با کلام هاشمیØŒ آن مقداری که زمان و زمین اجازه می‌دادØŒ ایشان از محضر امام استفاده کندØŒ فیض بردند.»

«بزرگداشت آیت الله هاشمی مانند مراجع بزرگØŒ شخصیت‌های بزرگ در حفظ تراث اوست. اگر ما توانستیم تراث اوØŒ میراث اوØŒ فکر او را حفظ بکنیمØŒ نام او را زنده کردیم. فکر اوØŒ حفظ نظام است. فکر او حفظ وحدت است. فکر او حفظ اعتدال است. فکر او حفظ عظمت و جلال و شکوه این ملت است که این ملت نه زیر بار کسی برود و نه کسی را بتازدØ› نه حمله کندØŒ نه حمله‌ای را بپذیرد.»

«باید با گروه های آشکار و پنهان که ثبات و امنیت سیاسیØŒ اقتصادی و اجتماعی را تهدید می کنند امام گونه برخورد کنیم و اجازه ندهیم تحت عناوین فریبنده متخصص ولو غیرمتعهدØŒ سرمایه داران بزرگ که مسلماÙ‹ در بین آنها جاسوس ها هم هستندØŒ برای گردش چرخ های اقتصاد کشور در بدنه نظام نفوذ کنند. اینجانب چندسال قبل هشدار دادم که مذاکره با سرمایه داران بزرگ برای به گردش درآوردن چرخ اقتصاد کشور خطر بزرگی برای انقلاب است! امروز هم سرمنشØ£ گرانی و اخلال در امور را نفوذ سرمایه داران بزرگ در پیکره اقتصاد کشور می دانم. ما اگر بخواهیم با کسبه جزØ¡ و خرده فروشان برخورد کنیم به بیراهه خواهیم رفت. باید با تروریست های اقتصادی و سرمایه داران وابسته به خارج بشدت برخورد کنیم. آنها کسانی هستند که خود و ایادی متخصصشان در رشته های مختلف در ارگان های اقتصادیØŒ فرهنگی و دانشگاهی نفوذ کرده اند و در مواردی با نفوذ در دستگاه های دولتیØŒ عملکرد انقلابی نظام و فرزندان امام را زیر سؤال می برند. در کارخانه ها و ادارات همه تلاش خود را می کنند تا مردم را نسبت به نظام اسلامی و انقلاب بدبین کنند… از اول گفتیم که اینگونه سرمایه داران بغیر از منافع شخصی به چیزی معتقد نیستند. چون جو عمومی کشور مذهبی استØŒ با یک ته ریش و تسبیحØŒ خود را مسلمان دو آتشه جا می زنند و به کار خودشان مشغول می شوند. اینکه در ادارات فساد و رشوه خواری است به این علت است که ما از اول برخورد قاطعی با این گونه افراد نداشته ایم. وقتی می بینید عده ای بی ضابطه و از برخورد آرام نظام سوØ¡ استفاده کرده و وارد کشور می شوندØŒ اموالشان را پس می گیرند و براحتی فعالیت های گذشته خود را ادامه می دهند و کم کم به صورت شبکه‌های حرفه ای وارد مراکز اقتصادی و تولیدیØŒ ادارات و دانشگاه ها می شوندØŒ باید انتظار داشت که جوان‌های انقلابی که تا دیروز در برابر گلوله های دشمن می ایستادند امروز بی تفاوت شوند!»

«متØ£سفانه در ایران با نیت (توسعه اقتصادی) اقدامات دیگری نیز انجام گرفت که درنتیجه آن فقر تØ£ثیر تهدیدآمیزی بر نظام اجتماعی می‌گذاردØŒ بدین معنی که با اقداماتیØŒ ثروت را به یک‌چیز خوب یعنی به یک ارزش مثبت و فقر را به یک ارزش منفی تبدیل نمودØ› یعنی دارندگی و برازندگی و فقر و تنگدستی شرمندگی شد ... امام خمینی (ره) در هنگام و ابتدای انقلابØŒ ثروت و نابرابری را با نام طاغوت به ارزش منفی تبدیل کرده بودند و در بیانات خود مشخصاÙ‹ کوخ‌نشینان را بر کاخ‌نشینان ارجح می‌دانستند.

با تغییر سیاست بعد از سال Û±Û³Û¶Û¸ که روند به‌اصطلاح توسعه اقتصادی در پیش‌گرفته شدهØŒ سرمایه از اهمیت زیاد برخوردار شد و ملاک و میزان ارزیابی‌هاØŒ معیارهای اقتصادی و مادی گشت. در این شرایط صاحبان سرمایهØŒ یعنی ثروتمندان که تا آن موقع تا حدود زیادی مورد بی‌اعتنایی بودند و نمی‌توانستند با پول خود همه‌چیز و همه‌کس را بخرندØŒ ناگهان با ارزش شدند و فرصت خودنمایی یافتند.»

«وقتی نابرابری در جامعه گسترش یافت و از طرف مسئولین جامعه توبیخ نشدØŒ بلکه آزاد گذاشته و یا حتی تشویق شدØŒ ابتدا دارندگان مقیاس‌های ارزشی یعنی ثروتمندانØŒ ثروت خود را بر اساس معرف‌ها و مقیاس‌های ظاهری مثل اتومبیل و وسایل منزل و لباس به نمایش دیگران می‌گذارند و به‌وسیله آن برتری خود را بر دیگران نشان می‌دهندØŒ یعنی از این طریق کوشش بر آن دارند تا احترام کسب نمایند و فخرفروشی و خودنمایی کنند.»

«در کنار اینØŒ نمایش وسایل از جانب ثروتمندان که قشرهای پایین‌تر را به داشتن همان وسایل ترغیب می‌کندØŒ دولت نیز خود یک جریان و مکانیسم تشدیدکننده دیگر را وارد نمود و آن حرکت اهرم‌های نیازآفرینی بودØŒ برای مردمی که احساس فقر می‌کنند از هر سو کالاهای جدید و مدرن به نمایش گذاشته و در آن‌ها نیاز به داشتن این کالاها برانگیخته شد و این همان‌طور که گفته شد همان جویبار جدید است که به مسیر اصلیِ با ارزش شدن ثروت متصل می‌گردد و آن را تشدید می‌کند. وقتی نمایش ثروت آغاز و از طرف دیگر از همه سو انواع نیازها به مردم تزریق شدØŒ یک بیماری واگیر تمام جامعه را فرا می‌گیرد و همه کم‌وبیش آن چیزهایی را می‌خواهند که ثروتمندان دارند یا در جامعه به ارزش تبدیل کرده‌اندØŒ زیرا ازاینجا به بعد مقایسه‌های اجتماعی شروع می‌شود. افراد خود را با هم‌ردیفان و افرادی که وضعشان کمی بهتر از آن‌ها است مقایسه و اگر از آن‌ها کمتر باشندØŒ احساس عقب‌افتادگی و بی‌عدالتی نسبی می‌کنند.»