ایشان در عزای گربه‌اش نوشت: «بخواب تنها دلخوشیم. دیگه هیچی نمی‌خوام از خدا. دیگه تموم شدم. فقط منتظرم که زودتر بیام پیشت.»   در همین رابطهØŒ «علیرضا بازارگان» عضو هیئت علمی دانشگاه خواجه نصیر یادداشتی بدین شرح منتشر کرد:   ضمن تسلیت به خانم توسلی برای این حادثهØŒ در این نوشتار توضیح خواهم داد که چرا این اتفاق من را نیز ناراحت کرده استØŒ به ویژه در سه سطح: برای خانم توسلیØŒ برای اصحاب سینما و برای جامعه ایران.   Û±Ù€ برای خانم توسلی: بعد از انتشار این خبرØŒ بسیاری از هموطنان خانم توسلی را مسخره کرده‌اند. به نظر من این کار خیلی زشت است. یادمان باشدØŒ کسی که آن قدر بی‌هویت است که این طور در مرگ یک گربه ناله می‌کند و خبر آن را با تمام دنیا به اشتراک می‌گذارد یک بیمار استØŒ و هرگز نباید یک بیمار را مسخره کرد.   Û².Ù€ برای اصحاب سینما: بسیاری از متفکرین و دانشمندان نسبت به هنرپیشه‌ها حس خوبی ندارند و آنها را به پوچ و سطحی بودن متهم می‌کنند. با انتشار این نوع خبرها و روشن شدن آنچه در دل و مغز هنرپیشه‌ها می‌گذردØŒ این بدبینی فقط تشدید می‌شود و آبروی آن‌ها بیشتر از بین می‌رود.   Û³.برای جامعه ایران: نباید برای جامعه‌ای که چنین افرادی را الگوی خودش قرار داده ناراحت بودØŸ دانشمندان و مخترعین و عرفای ما گمنامندØŒ آن وقت اسم این افراد سر زبان‌هاست تا حدی که مرگ گربه‌شان اخبار می‌شود. چرا جامعه ما در حال از دست دادن مزیت نسبی خودش (آرمان‌ها) در مقایسه با جوامع دیگر دنیاستØŒ و روزبه‌روز بیشتر شبیه آن‌ها می‌شویمØŸ   من ناراحتی از مرگ یک حیوان خانگی را درک می‌کنمØŒ و رقیق بودن قلب به نظرم چیزِ خوبی استØŒ ولی این دیگر از حد گذشته است. به کجا می‌رویمØŸ