قصیده امام خمینی(ره) در استقبال بهار

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، بهاریه موضوعی است در ادب فارسی که شاعران و سخنوران در آن به استقبال از بهار و فصل فروردین می‌رفتند. بهاریه هرچند موضوعی ساده در ادب فارسی به نظر می‌رسد، اما تØ£ثیر شرایط اجتماعی هر دوره‌ای، سبب شده تا مضمامینی جدید به بهاریه‌ها افزوده شود یا رویکردی جدید به خود بگیرند. با وجود این، یادی از قیامت طبیعت و اشاره به قدرت الهی در این رستخیز عالم، از مضمامین ثابتی است که در اغلب بهاریه‌ها دیده می‌شود.

هرچند تعداد بهاریه‌ها پس از انقلاب اسلامی نسبت به سده‌های پیشین، کاستی گرفت، اما مضامین جدیدی به آن وارد شدØ› موضوعاتی مانند مهدویت. یکی از معروف‌ترین بهاریه‌های پس از انقلاب را امام خمینی(ره) سروده که به در آستانه فرارسیدن نوروز منتشر می‌شود:

آمد بهار و بوستان شد رشک فردوس برین گلها شکفته در چمن، چون روÙ‰ یار نازنین

گسترده، باد جانفزا، فرش زمرÙ‘د بÙ‰ شُمر            افشانده، ابر پرعطا بیرون ز حد، دُرِّ ثمین

از ارغوان و یاسمن، طرف چمن شد پرنیان            وÙŽز اُقحوان و نسترن، سطح دÙŽمÙŽن دیباÙ‰ چین

از لادن و میمون رسد، هر لحظه بوÙ‰ جانفزا            وÙŽز سورÙ‰ و نعمان وزد، هر دم شمیم عنبرین

از سنبل و نرگس، جهان باشد به مانند جنان            وز سوسن و نسرین، زمین چون روضه خُلدبرین

از فرط لاله، بوستان گشته به از باغ اِرÙŽم           وز فیض ژاله، گلسِتان رشک نگارستان چین

از قمرÙ‰ و کبک و هزار، آید نواÙ‰ ارغنون            وز سیره و کوکو و سار، آواز چنگ راستین

از شارک و توکا رسد، هر لحظه صوتÙ‰ دلÙ€ربا            وز بوالملیح و فاخته، هر دم نوایÙ‰ دلنشین

بر شاخ باشد زند خوان، هر شام چون رامشگران           ورشان به سان موبدان، هر صبح با صوت حزین

یک سو نواÙ‰ بلبلان، یک سو گل و ریحان و بان          یک سو نسیم خوش وزان، یک سو روان ماØ¡ معین

شد موسم عیش و طرب، بگذشت هنگام کرب          جام مÙ‰ گلگون طلب، از گلعذارÙ‰ مه جبین

قدÙ‘ش چو سرو بوستان، خدÙ‘ش به رنگ ارغوان            بویش چو بوÙ‰ ضیمران، جسمش چو برگ یاسمین

چشمش چو چشم آهوان، ابروش مانند کمان          آب بقایش در دهان، مهرش هویدا از جبین

رویش چو روز وصل او، گیتÙ‰ فروز و دلگشا           مویش چو شام هجر من، آشفته و پرتاب و چین

با اینچنین زیبا صنم، باید به بستان زد قدم          جان فارغ از هر رنج و غم، دل خالÙ‰ از هر مهر و کین

خاصه کنون کاندر جهان، گردیده مولودÙ‰ عیان           کز بهر ذات پا ک آن، شد امتزاج ماØ¡ و طین

از بهر تکریمش میان، بربستÙ€ه خیل انبیا           از بهر تعظیمش کمر، خم کرده چرخ هفتمین

مهدÙ‰ امام منتظر، نوباوه خیرالبشر           خلق دو عالم سر به سر، بر خوان احسانش، نگین

مهر از ضیائش ذرÙ‘ه اÙ‰، بÙ€در از عطایش بدره‏اÙ‰          دریا ز جودش قطره‌اÙ‰، گردون زِ کشتش خوشه چین

مرآت ذات کبریا، مشکوه انوار هدا          منظور بعث انبیا، مقصود خلÙ€ق عالمین

امرش قضا، حکمش قدر، حُبÙ‘ش جنان، بغضش سقر         خاک رهش، زیبد اگر بر طُرÙ‘ه ساید حورِعین

دانند قرآن سر به سر، بابÙ‰ ز مدحش مختصر          اصحاب علم و معرفت، ارباب ایمان و یقین

سلطان دین، شاه زÙŽمن، مالک رقاب مرد و زن          دارد به امرِ ذوالمِنÙŽن، روÙ‰ زمین زیر نگین

ذاتش به امر دادگر، شد منبع فیض بشر            خیل ملایک سر به سر، در بند الطافش رهین

حبÙ‘ش، سفینه نوح آمد در مÙŽثل، لیکن اگر           مهرش نبودÙ‰ نوح را، مÙ‰ بود با طوفان قرین

گر نه وجود اقدسش، ظاهر شدÙ‰ اندر جهان           کامل نگشتÙ‰ دین حق، ز امروز تا روز پسین

ایزد به نامش زد رقم، منشور ختم الاوصیا           چونانکه جدÙ‘ امجدش، گردید ختم المرسلین

نوح و خلیل و بوالبشر، ادریس و داوود و پسر           از ابر فیضش مُستمد، از کان علمش مستعین

موسÙ‰ به کف دارد عصا، دربانى‏اش را منتظر            آماده بهر اقتدا، عیسÙ‰ به چرخ چارمین

اÙ‰ خسرو گردون فÙŽرÙŽم، لختÙ‰ نظر کن از کÙŽرÙŽم            کفÙ‘ار مستولÙ‰ نگر، اسلام مستضعف ببین

ناموس ایمان در خطر، از حیله لامذهبان             خون مسلمانان هدر، از حمله اعداØ¡ دین

ظاهر شود آن شه اگر، شمشیر حیدر بر کمر             دستار پیغمبر به سر، دست خدا در آستین

دیارÙ‰ از این ملحدان، باقÙ‰ نماند در جهان           ایمن شود روÙ‰ زمین، از جور و ظلم ظالمین

من گر چه از فرط گنه شرمنده و زارمØ› ولÙ‰              شادم که خاکم کرده حق، با آب مهر تو عجین

خاصه کنون کز فیض حق، مدحت سرودم آنچنان             کز خامه ریزد بر ورق، جاÙ‰ مرکÙ‘ب انگبین

تا چنگل شاهین کند، صید کبوتر در هوا              تا گرگ باشد در زمیÙ€ن، بر گوسفندانÙ’ خشمگین

بر روÙ‰ احبابت شود، مفتوح ابواب ظفر             بر جان اعدایت رسد، هر دم بلاÙ‰ سهمگین

تا باد نوروزÙ‰ وزد، هر ساله اندر بوستان             تا ز ابر آذارÙ‰ دمد، ریحان و گل اندر زمین

بر دشمنان دولتت، هر فصل باشد چون خزان              بر دوستانت هر مهÙ‰، بادا چو ماه فرودین

عالم شود از مقدمش، خالÙ‰ ز جهل، از علم پر             چون شهر قم، از مقدم شیخ اجل، میر مهین

ابر عطا، فیض عمیم، بحر سخÙ‰، کنز نعیم              کان کÙŽرÙŽم "عبدالکریم" پشت و پناه مسلمین

گنجینه علم سÙŽلÙŽف، سرچشمه فضل خلف              دادش خداوند از شرف، بر کف زمام شرع و دین

در سایه اش گرد آمده، اعلام دین از هر بلد               بر ساحتش آورده رو، طلÙ‘اب از هر سرزمین

یا رب به عمر و عزتش، افزاÙ‰ و جاه و حرمتش             کاحیا کند از همتش، آیین خیرالمرسلین

اÙ‰ حضرت صاحب زمان ، اÙ‰ پادشاه انس و جان                 لطفÙ‰ نما بر شیعیان، تایید کن دین مبین!

توفیق تحصیلم عطا فرما و زهد بÙ‰ ریا                 تا گردم از لطف خدا، از عالِمین عاملین

تسنیم