نودیها:در همین روزها بود که فاطمه (س) به اسماØ¡ بنت عُمÙŽیÙ’س فرمود: من ناپسند مى‌دانم آنچه را که با آن جنازه‌ى زنان را حمل مى‌کنند گویا تابوت آن‌زمان همانند نردبانÙ‰ بدون دیوار بودهØŒ و جنازه را روÙ‰ آن مى‌گذاشتندØŒ و جنازه مشخÙ‘ص مى‌شد. که پارچه‌اÙ‰ روÙ‰ جنازه‌ى آنها مى‌اندازند و جسم آنها از زیر پارچه پیدا استØŒ و هرکس آن را دید تشخیص مى‌دهد که مرد است یا زنØŒ من ضعیف شده‌ام و گوشت بدنم گداخته‌شدهØŒ آیا چیزÙ‰ نمى‌سازÙ‰ که مرا بپوشاند. 

 

اسماØ¡ گفت: آن زمان‌که در حبشه بودم (اسماØ¡ همسر جعفر طیÙ‘ار بودØŒ و حدود پانزده سال همراه جعفر در حبشه به‌سر برد و بعد از شهادت جعفرØŒ همسر ابوبکر شدØŒ محمد بن‌ابوبکر از یاران امیرالمومنین(ع) پسر او است)مردم حبشه براÙ‰ حمل جنازه چیزÙ‰ را که پوشاننده بدن بود ساخته بودندØŒ اگر مى‌خواهÙ‰ مثل آن را بسازم. 

فاطمه (س) فرمود: آن را بساز. 

 

اسماØ¡ تختÙ‰ طلبید و آن را به رو انداختØŒ سپس چند چوب از شاخه‌ى خرما طلبید و آن را بر پایه‌هاÙ‰ آن تختØŒ استوار کرد و سپس پارچه‌اÙ‰ روÙ‰ آن کشید (شبیه عِمارÙ‰ درآمد) و به فاطمه (س) عرض کرد: تابوت‌هاÙ‰ مردم حبشهØŒ این‌گونه است. 

 

فاطمه (س) آنرا پسندید و به اسماØ¡ فرمود: خدا تو را از آتش دوزخ محفوظ بداردØŒ مانند این تابوت براÙ‰ من بساز و مرا با آن بپوشان. و نقل‌شده وقتى‌که حضرت زهرا (س) آن تابوت را دید خندیدØŒ با توجه به این‌که بعد از رحلت رسول‌خدا (ص) هیچگاه تبسÙ‘م (لبخند) نکرده بود و فرمود: این تابوتØŒ چقدر زیبا و نیکو است که مانع مشخص شدن زن و مرد مÙ‰ شود.

 (کشف الغمÙ‘ه/جÛ²/صÛ¶Û· به نقل از ابن‌عبÙ‘اس.)

 

در کتاب مصباح الانوار از امام صادق (ع) و او از پدرانش نقل‌کرده که فاطمه (س) هنگام احتضارØŒ به امیر مؤمنان (ع) وصیت کرد: وقتى‌که از دنیا رفتمØŒ خودت مرا غسل‌بده و کفن کن و نماز بر جنازه‌ام بخوان و در قبر بگذارØŒ و لحد مرا بچین و خاک برقبرم بریزØŒ و سپس بالاÙ‰ سرØŒ مقابل صورتم بنشین و بسیار قرآن بخوان و دعا کنØŒ زیرا آن هنگام ساعتÙ‰ است که میÙ‘ت به اُنس با زنده‌ها نیاز داردØŒ و من ترا به خدا مى‌سپارمØŒ و وصیت مى‌کنم که با فرزندانم به نیکÙ‰ رفتارکنÙ‰. 

 

نیز روایت شده وقتى‌که هنگام فراق زهرا (س) فرارسیدØŒ اندکÙ‰ گریه کردØŒ امیر مؤمنان علÙ‰ (ع) فرمود: چرا گریه مى‌کنى؟

 

فاطمه (س) عرض کرد:گریه مى‌کنم براÙ‰ رنج‌ها و آزارهائÙ‰ که بعد از من به تو مى‌رسد. 

 

علÙ‰ (ع) فرمود: گریه مکنØŒ سوگند به خداØŒ این سختی‌ها در راه خدا براÙ‰ من ناچیز است. 

 

همچنین در این باره روایت‌شده که فاطمه (س) به علÙ‰ (ع) گفت: بعد از آن‌که از دنیا رفتم هیچ‌کس را خبر نکن مگر اُمÙ‘ سÙŽلÙŽمه و اُمÙ‘ اÙŽیÙ’من و فضÙ‘ه راØŒ و از مردها دو پسرمØŒ و عباس عموÙ‰ پیامبر و سلمان و مقداد و ابوذر و حُذیفه را که به این افراد اطلاع بدهØŒ و من ترا حلال کردم که بعد از مردنم مرا ببینÙ‰ شاید زخم بدنش را که مخفÙ‰ مى‌داشتØŒ اجازه داد بعد از مرگشØŒ علÙ‰ (ع) آثار آن را ببیند با کمک بانوان یاد شده مرا غسل بدهØŒ و مرا شبانه دفن‌کنØŒ و هیچ‌کس را خبر نده که به کنار قبرم بیایند.

 

منبع:

کتاب کلبه احزان شیخ عباس قمÙ‰

باشگاه خبرنگاران