به گزارش سرویس فرهنگی جام نیوزØŒ دیگر آن روزها گذشت که دختران مجرد تا آخر عمرشان در خانه پدری می ماندند و دختران متاهل تا آخرین نفس کنار همسرشان. روزهایی که اکثر زندگی های زناشویی استحکام داشت و دختران و پسران کم توقع تر بودندØŒ روزهایی که مرد ابهت خودش را داشت و زن از خانه کاشانه می ساخت. اما این روزها برخی از دخترانی که ازدواج نمی کنندØŒ به دنبال بالا رفتن سن شان تحمل زندگی در کنار خانواده خود را نداشته و راه جدایی از آنها را در پیش می گیرند. برخی دیگر از دخترانی که ازدواج کرده اندØŒ بدون هیچ تلاشی برای حفظ زندگی مشترک شان و زمانی که هنوز مهر ازدواج شان خشک نشدهØŒ تقاضای طلاق می کنند و همراه تعدادی از زنان مطلقه و دخترانی که دیگر ازدواج نخواهند کردØŒ راهی خانه های مجردی می شوند.   باعث تاسف است روند عدم تمایل جوانان به ازدواج و ناپایدار بودن زندگی های مشترک که روز به روز هم بیشتر از قبل می شود و به دنبال آن افزایش خانه های مجردی را در اطراف مان مشاهده می کنیم. گرچه با زندگی مجردیØŒ دختران و زنان به استقلال رسیدند اما در مقابل برای آنانØŒ از مشکلات روحیØŒ روانی و مالی و ... فراوانی رونمایی شد چرا که مجبورند یک تنه بار زندگی را به دوش کشند. زندان هایی به نام پانسیون! نسترنØŒ دختری Û³Ûµ ساله که نزدیک به یک سال را در پانسیونی در خیابان آزادی زندگی کرده بودØŒ می گوید: "مقررات زندگی در پانسیون با فشار خانواده فرقی ندارد. اینجا مشکلاتی مثل خورد و خوراکØŒ سرویس بهداشتیØŒ و آشپزخانه وجود دارد. در پانسیون رنج های سنی مختلفی زندگی می کنند از دانشجوهای دانشگاه آزاد و پیام نور گرفته تا زن های Û´Û° سال به بالا که مطلقه یا بیوه اندØŒ یا حتی زن هایی که صیغه می شوند. اغلب کسانی که به پانسیون می آیند به طور موقت مثلاÙ‹ دو سه ماه می مانند ولی کسانی که دائمی در پانسیون زندگی می کنند وضع مالی خیلی بدی دارند و از لحاظ مالی خیلی ضعیف اند. پانسیون هایی که در مرکز شهر قرار دارند از لحاظ امکانات وضع خوبی ندارند و به مشکلات اجرایی و تعمیرات هم زیاد رسیدگی نمی کنند. پانسیون های بالای شهر کیفیت بهتری دارند. بدترین چیز پانسیون این است که خیلی فضای غم انگیز و غربت باری دارد. در خوابگاه لااقل بین هم نسلان خودت و همکلاسی هایت هستی و محیط شادی داری." آمارها چه می‌گویند؟    به درستی مشخص نیست که چه تعداد از خانوارهای معمولی تک نفره اند و زندگی مجردی محسوب می شوند. آمار دقیقی نیز از تعداد خانه های مجردی دختران و پسران در تهران در دست نیست. اما طبق اظهار نظر وزارت ورزش و جوانان ایران در سال ۱۳۹۱، در شهرهای بزرگ بین Û²Ûµ تا Û³Û° درصد جوانان زندگی مجردی دارند. همچنین طبق آخرین نتایج سرشماری نفوس و مسکن سال که Û±Û³Û¹Û° انجام شده بودØŒ در شهر تهران در گروه سنی Û±Ûµ تا Û³Û¹ سال Û±Û°Û¶Û²Û°ÛµÛ¹ مرد مجرد (شامل بی‌همسر به دلیل فوتØŒ بی‌همسر به دلیل طلاقØŒ و هرگز ازدواج نکرده) وجود دارد و Û·Û¸Û¹Û²ÛµÛ² مرد دارای همسر. این ارقام برای زنان ساکن تهران در همین گروه سنی عبارت است از ۸۴۳۷۹۵  زن مجرد (شامل بی همسر به دلیل فوتØŒ بی همسر به دلیل طلاقØŒ و هرگز ازدواج نکرده) و Û±Û°Û´Û³Û¶Û°Û¶ زن دارای همسر. اما همه مجردها به صورت مستقل و مجردی زندگی نمی کنندØŒ بلکه بسیاری از آنها به همراه خانواده و در منزل پدری خود ساکن اند. طبق نتایج همین سرشماریØŒ خانوارهای ساکن در تهران به سه دسته تقسیم شده اند. خانوارهای معمولیØŒ خانوارهای گروهی  و خانوارهای موسسه ای. تعداد زنانی که در خانوارهای معمولی زندگی می کنند Û´Û°Û·Û±Û·Û´Û² نفرØŒ زنانی که در خانوارهای گروهی سکونت دارند Û²Û¹Û°Û¹ نفر و زنانی که در خانوارهای موسسه ای ساکن اند Û²Û°Û°Û¹Û¹ نفر است. این ارقام برای مردان عبارت است از Û³Û¹Û¹Û´Û¶Û³Û¸ نفر در خانوارهای معمولی،  Û²ÛµÛ±Û²Ûµ نفر در خانوارهای گروهیØŒ و Û³Û¹ÛµÛ³Û¸ نفر در خانوارهای موسسه ای. چرا خانه‌های مجردی زیاد شدØŸ معضل خانه‌های مجردی معلول یک سری از علت‌ها در جامعه است و برای حل این مشکل ابتدا باید این علت‌ها در جامعه مرتفع شود. می توان برای رهایی از این معضل بزرگ نرمش و چرخش هایی را در فرهنگ های سنتی ایجاد و از آن استفاده کرد. مهاجرت افراد از روستا به شهرها یکی دیگر از علل به وجود آمدن این معضل در جامعه هستند و متاسفانه عملکرد دولت‌ها در گذشته به منظور پیش گیری از مهاجرت جوانان از روستا به شهرها مطلوب نبوده است. در واقع دولت مردان باید بر روی مسائل اقتصادی جوانان حساس باشند. این روزها وضعیت بد اقتصادیØŒ بالارفتن سن جوانان و عدم توانایی آنها برای تشکیل زندگی مشترک و خانواده به علت پایین بودن توان مالی عوامل زمینه ساز معضل خانه‌های مجردی است. یکی دیگر از دلایل دختران برای زندگی مجردی در تهران روابط عاطفی آنان است. این دختران که اغلب جوان هستند نیازهای عاطفی خود را در رابطه با جمع دوستان مونث و مذکر خود جستجو می‌کنند و زندگی در خانواده یا تحت کنترل خوابگاه به آنها فرصت این نوع دوستی‌ها را نمی‌دهد. به نظر می‌رسد ترکیبی از نیازهای عاطفیØŒ میل به فردیتØŒ استقلال‌طلبیØŒ میل به رشد و پیشرفت تحصیلی و حرفه‌ای و توسعه‌ی نامتوازن تهران در مقایسه با شهرستان‌ها باعث گرایش فزاینده‌ دختران به زندگی مجردی در تهران می‌شود. این سبک زندگی عرصه کشاکش دو نیروی اجتماعی است. یکی نیروی نسل جوانی که می‌خواهد آزادی و فردیت خود را منفک و مجزا از خانواده تعریف کند و به جامعه بقبولاند و از تمام حقوقØŒ آزادی هاØŒ امکانات و احترام و تاییدی که جامعه به راحتی در اختیار خانواده ها قرار می دهدØŒ برخوردار باشد. دیگری نیرویی که برای فرد مجزا از خانواده ارزش چندانی قائل نیست بلکه واحد بنیادین تشکل دهنده جامعه را خانواده می داند و فرد راØŒ و به خصوص زن راØŒ صرفاÙ‹ در نسبت او با خانواده و تحت کنترل و نظارت خانواده می تواند بپذیرد و تحمل کند. عمده نگرانی ها و هشدارها و برخوردهایی که در این حوزه می بینیم محصول همین کشاکش است.