شعر حضرت زهرا (س) در سوگ،عزا و شهادت پیامبر عشق حضرت محمد (ص)

سایت نودیها : چهارشنبه ۱۶ آبان‌ماه و ۲۸ صفر مصادف با سالروز شهادت نبیÙ‘ مکرم اسلام حضرت محمد(ص) است. پیامبر اکرم(ص) در روز بیست و هشت ماه صفر سال یازده هجرت در سن ۶۳ سالگی از دنیا رفت. آن حضرت در ۴۰ سالگی مبعوث به رسالت شد، ایشان در این مدت، ۱۳ سال مردم مکه را به خداپرستی فراخواند و در سن ۵۳ سالگی به مدینه منوÙ‘ره هجرت کرد.

امیر‏المؤمنین(ع) در زمان شهادت پیامبر چنین می‌فرماید: «بÙŽØ£ÙŽبی اÙŽنÙ’تÙŽ وÙŽ اُمÙ‘ی یا رÙŽسُولÙŽ اللÙ‘هِ صلی الله علیه و آله لÙŽقÙŽدِ انÙ’قÙŽطÙŽعÙŽ بِمÙŽوÙ’تِکÙŽ ما لÙŽمÙ’‌یÙŽنÙ’قÙŽطِعÙ’ بِمÙŽوÙ’تِ غÙŽیÙ’رِکÙŽ مِنÙŽ النُّبُوÙŽÙ‘هِ وÙŽالاِنÙ’باءِ وÙŽ اÙŽخÙ’بارِ السÙŽÙ‘ماءِ. خÙŽصÙŽÙ‘صÙ’تÙŽ حÙŽتÙ‘ی صِرÙ’تÙŽ مُسÙŽلِّیا عÙŽمÙŽÙ‘نÙ’ سِواکÙŽ وÙŽ عÙŽمÙŽÙ‘مÙ’تÙŽ حÙŽتÙ‘ی صارÙŽ النÙ‘اسُ فیکÙŽ سÙŽواءً وÙŽ لÙŽوÙ’لا اÙŽنÙŽÙ‘کÙŽ اÙŽمÙŽرÙ’تÙŽ بِالصÙŽÙ‘بÙ’رِ وÙŽ نÙŽهÙŽیÙ’تÙŽ عÙŽنِ الÙ’جÙŽزÙŽعٍ، لاÙŽنÙ’فÙŽدÙ’نا عÙŽلÙŽیÙ’کÙŽ ماØ¡ÙŽالشُّؤُونِ. وÙŽ لÙŽکانÙŽ الدÙ‘اءُ مُماطِلاÙ‹ وÙŽ الکÙŽمÙŽدُ مُحالِفÙŽا وÙŽ قÙŽلÙ‘الÙŽکÙŽ...Ø› پدر و مادرم فدایت ای پیامبر خدا، با مرگ تو رشته‌ای پاره شد که در مرگ دیگران چنین قطع نشد و آن نبوت  و فرود آمدن پیام و اخبار آسمانی بود. مصیبت تو دیگر مصیبت‌دیدگان را تسلÙ‘ی‌دهنده است (یعنی پس از مصیبت تو دیگر مرگ‌ها اهمیتی ندارد)، از طرفی این یک مصیبت همگانی است که عموم مردم به‌خاطر تو عزادارند. اگر نبود که امر به صبر و شکیبایی فرموده‌ای و از بی‌تا‌بی نهی نکرده‌ای آن‌قدر گریه می‌کردم که اشکهایم تمام شود. این درد جانکاه همیشه در من می‌ماند و حزن و اندوهم دائمی می‌شد که همه اینها در مصیبت تو کم و ناچیز است». (نهج‌ البلاغه (صبحی الصالح)، خطبه ۲۳۵)

در ادامه به اشعاری که حضرت فاطمه زهرا(ع) در سوگ پدرشان قرائت کردند، اشاره می‌‌کنیم:

از انس‌بن مالک روایت شده: زمانÙ‰ که از دفن پیامبر فارغ شدیم، حضرت فاطمه علیها السلام به‌سوÙ‰ من آمد و گفت: "چگونه جان و روان شما همراهÙ‰ کرد بر چهره پیامبر خدا خاک فرو ریزید؟!"، سپس گریست و فرمود:

یÙŽا Ø£ÙŽبÙŽتÙŽاهÙ’ Ø£ÙŽجÙŽابÙŽ رÙŽبÙ‘اÙ‹ دÙŽعÙŽاهُ یÙŽا Ø£ÙŽبÙŽتÙŽاهÙ’ مِن رÙŽبِّهِ مÙŽا Ø£ÙŽدÙ’نÙŽاهُ

پدرم، پروردگارت را که تو را فرا خواند پاسخ دادÙ‰

پدرم، چقدر به پروردگارت نزدیکÙ‰

به‌روایت معتبر، آن بانوÙ‰ بانوان، مشتÙ‰ از خاک پاک آن مرقد مطهÙ‘ر را برگرفت، و بر دیدگان نهاد و فرمود:

مÙŽا ذÙŽا عÙŽلÙŽÙ‰ الÙ’مُشÙ’تÙŽمِّ تُرÙ’بÙŽهÙŽ Ø£ÙŽحÙ’مÙŽدÙŽ   Ø£ÙŽنÙ’ لایÙŽشÙŽمÙ‘ÙŽ مÙŽدÙŽÙ‰ الزÙ‘ÙŽمÙŽانِ غÙŽوÙŽالِیÙŽا

بر بوینده خاک احمد چیست؟   این‌که تا پایان زمان عطرها را نبوید

صُبÙ‘ÙŽتÙ’ عÙŽلÙŽیÙ‘ÙŽ مÙŽصÙŽائِبُ لÙŽوÙ’ Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽهÙŽا    صُبÙ‘ÙŽتÙ’ عÙŽلÙŽÙ‰ الْأَیÙ‘ÙŽامِ صِرÙ’نÙŽ لÙŽیÙŽالِیÙŽا

بر من مصائبÙ‰ فرود آمد که اگر آنها بر روزها آمده بود شب می‌شدند

شیخ یوسف شامÙ‰ در کتاب «درÙ‘ العظیم» نقل کرده که فاطمه زهراØ¡(ع) این اشعار را در مرثیه پدر فرمود:

قُلÙ’ لِلÙ’مُغÙŽیÙ‘ÙŽبِ تÙŽحÙ’تÙŽ Ø£ÙŽطÙ’بÙŽاقِ الثÙ‘ÙŽرَى     إِنÙ’ کُنÙ’تÙŽ تÙŽسÙ’مÙŽعُ صÙŽرÙ’خÙŽتِی وÙŽ نِدÙŽائِیÙŽا

به آن که در زیر توده‌هاÙ‰ خاک پنهان شده بگو اگر فریاد و صداÙ‰ مرا می‌شنیدÙ‰

صُبÙ‘ÙŽتÙ’ عÙŽلÙŽیÙ‘ÙŽ مÙŽصÙŽائِبُ لÙŽوÙ’ Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽهÙŽا              صُبÙ‘ÙŽتÙ’ عÙŽلÙŽÙ‰ الْأَیÙ‘ÙŽامِ صِرÙ’نÙŽ لÙŽیÙŽالِیÙŽا

بر من مصائبÙ‰ فرو ریخت که اگر آنها بر روزها فرو ریخته بود شب می‌شدند

قÙŽدÙ’ کُنÙ’تُ ذÙŽاتÙŽ حِمًى بِظِلِّ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ      لاØ£ÙŽخÙ’شÙŽ مِنÙ’ ضÙŽیÙ’مٍ وÙŽ کÙŽانÙŽ حِمÙŽیÙ‹ لِیÙŽا

همانا من در سایه محمÙ‘د حمایتÙ‰ داشتم که از ستم نمی‌ترسیدم و او جورکش من بود

فÙŽالÙ’یÙŽوÙ’مÙŽ Ø£ÙŽخÙ’ضÙŽعُ لِلذÙ‘ÙŽلِیلِ وَ  Ø£ÙŽتÙ‘ÙŽقِی        ضÙŽیÙ’مِی وÙŽ Ø£ÙŽدÙ’فÙŽعُ ظÙŽالِمِی بِرِدÙŽائِیÙŽا

اما امروز براÙ‰ شخص پست تواضع کنم و از ستم بر خود می‌پرهیزم و ستمگرم را با جامه‌ام دفع کنم

فَإِذÙŽا بÙŽکÙŽتÙ’ قُمÙ’رِیÙ‘ÙŽهÙŒ فِی لÙŽیÙ’لِهÙŽا               شÙŽجÙŽنا عÙŽلÙŽÙ‰ غُصÙ’نٍ بÙŽکÙŽیÙ’تُ صÙŽبÙŽاحِیÙŽا

اگر قمرÙ‰ به شبانگاهش گریه کند من در روز از غصÙ‘ه بر شاخسارÙ‰ بگریم

فÙŽلÙŽØ£ÙŽجÙ’عÙŽلÙŽنÙ‘ÙŽ الÙ’حُزÙ’نÙŽ بÙŽعÙ’دÙŽکÙŽ مُونِسِی    وÙŽ لÙŽØ£ÙŽجÙ’عÙŽلÙŽنÙ‘ÙŽ الدÙ‘ÙŽمÙ’عÙŽ فِیکÙŽ وِشÙŽاحِیÙŽا

اندوه را پس از تو مونسم قرار می‌دهم و دانه‌هاÙ‰ اشک را در هجر تو گردنبندم

منبع: تسنیم -  مفاتیح الجنان، اعمال ماه صفر