نودیها:شب نهم از شب‎های متبرک و شب مناجات با قاضÙ‰ الحاجات است و توبه در آن شب مقبول و دعا در آن مستجاب است. عبادت در این شبØŒ اجر صد و هفتاد سال عبادت را دارد. براÙ‰ شب عرفه چند عمل وارد شده است: Û±- دعایی که با با این عبارت آغاز می‎شودØŒ خوانده شود اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ یا شاهِدÙŽ کُلِّ نÙŽجÙ’وÙ‰ وÙŽ مÙŽوÙ’ضِعÙŽ کُلِّ شÙŽکÙ’وÙ‰ وÙŽ عالِمÙŽ کُلِّ خÙŽفِیÙ‘ÙŽهٍ وÙŽ مُنÙ’تÙŽهÙ‰ کُلِّ حاجÙŽهٍ یا مُبÙ’تÙŽدِئاÙ‹ که روایت شده هر کس آن را در شب عرفه یا در شب‎هاÙ‰ جمعه بخواند خداوند او را بیامرزد. Û²- به نقل کفعمÙ‰ تسبیحات عشر را که در اعمال روز عرفه آمده است را هزار مرتبه خوانده شود . Û³- دعاØ¡ اللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ مÙŽنÙ’ تÙŽعÙŽبÙ‘ÙŽاÙŽ وÙŽ تÙŽهÙŽیÙ‘ÙŽاÙŽ را که در روز عرفه و شب و روز جمعه نیز وارد استØŒ خوانده شود. Û´- زیارت امام حسین علیه السلام .

اعمال روز عرفه

روز نهم روز عرفه و از اعیاد عظیمه است اگرچه به اسم عید نامیده نشده است . عرفه روزÙ‰ است که حق تعالÙ‰ بندگان خویش را به عبادت و طاعت خود فرا خوانده و سفره های جُود و احسان خود را براÙ‰ ایشان گسترانیده و شیطان در این روز خوار و حقیرتر و رانده‎تر و خشمناک‎ترین اوقات خواهد داشت و روایت شده که حضرت امام زین العابدین علیه السلام در روز عرفه صدای سائلی را شنید که از مردم تقاضای کمک مى‎نمود. امام به او فرمود: واÙ‰ بر تو آیا در این روز از غیر خدا تقاضا مى‎کنى؟ حال آن که در این روز امید مى‎رود که بچه‎هاÙ‰ در شکم هم از فضل خدا بی نصیب نمانند و سعید شوند. براÙ‰ این روز اعمالی ذکر شده است: Û±- غسل که مستحب است قبل از زوال انجام شود . Û²- زیارت امام حسین علیه السلام ØŒ که از هزار حج و هزار عمره و هزار جهاد بالاتر است و احادیثØŒ در کثرت فضیلت زیارت آن حضرت در این روز متواتر است و اگر کسÙ‰ توفیق یابد که در این روز در تحت قُبÙ‘ه مقدÙ‘سه آن حضرت باشد ثوابش کمتر از کسÙ‰ که در عرفات است نیست. Û³- بعد از نماز عصر پیش از آن که مشغول به خواندن دعاهاÙ‰ عرفه شود در زیر آسمان دو رکعت نماز بجا آورد و نزد حق تعالÙ‰ به گناهان خود اعتراف و اقرار کند تا به ثواب عرفات رستگار شود و گناهانش آمرزیده گردد. پس چون وقت زوال شد زیر آسمان رÙŽوÙŽد و نماز ظهر و عصر را با رکوع و سجود نیکو به عمل آورد و چون فارغ شود دو رکعت نماز اقامه کند. در رکعت اوÙ‘ل بعد از حمدØŒ توحید و در دوم بعد از حمدØŒ قُل یا اÙŽیُّهÙŽا الÙ’کافِروُنÙŽ خوانده شود. و بعد از آن چهار رکعت نماز گزارد که در هر رکعت بعد از حمدØŒ توحید پنجاه مرتبه بخواند. که این نمازØŒ همان نماز حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام است . Û´- شیخ کفعمÙ‰ در مصباح فرموده مستحب است روزه روز عرفه براÙ‰ کسÙ‰ که ضعف پیدا نکند و مانع دعا خواندن او نشود. Ûµ- مستحب است غسل پیش از زوال و زیارت امام حسین علیه السلام در روز و شب عرفه . Û¶- تسبیحات حضرت رسول صÙŽلÙ‘ÙŽÙ‰ اللهِ عÙŽلِیهِ وÙŽ آله در روز عرفه که در ذیل می‎آید: سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ فِى السÙ‘ÙŽمآءِ عÙŽرÙ’شُهُ سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ فِى الاÙ’ÙŽرÙ’ضِ حُکÙ’مُهُ منزه است خدایÙ‰ که در آسمان است عرش او منزه است خدایÙ‰ که در زمین است فرمان و حکمش سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ فِى الÙ’قُبوُرِ قÙŽضآؤُهُ سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ فِى الÙ’بÙŽحÙ’رِ سÙŽبیلُهُ منزه است خدایÙ‰ که در گورها قضا و فرمانش جارÙ‰ است منزه است خدایÙ‰ که در دریا راه دارد سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ فِى النÙ‘ارِ سُلÙ’طانُهُ سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ فِى الÙ’جÙŽنÙ‘ÙŽهِ رÙŽحÙ’مÙŽتُهُ منزه است خدایÙ‰ که در آتش دوزخ سلطنتش موجود است منزه است خدایÙ‰ که در بهشت رحمت او است سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ فِى الÙ’قِیمÙŽهِ عÙŽدÙ’لُهُ سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ رÙŽفÙŽعÙŽ السÙ‘ÙŽمآØ¡ÙŽ سُبÙ’حانÙŽ منزه است خدایÙ‰ که در قیامت عدل و دادش برپا است منزه است خدایÙ‰ که آسمان را بالا برد منزه است خدایÙ‰ الÙ‘ÙŽذÙ‰ بÙŽسÙŽطÙŽ الاÙ’رÙ’ضÙŽ سُبÙ’حانÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ لا مÙŽلÙ’جÙŽاÙŽ وÙŽلا مÙŽنÙ’جا مِنÙ’هُ اِلاÙ‘ اِلÙŽیÙ’هِ پس که زمین را گسترد منزه است خدایÙ‰ که ملجا و پناهÙ‰ از او نیست جز بسوÙ‰ خودش * * بگو سُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ وÙŽالÙ’حÙŽمÙ’دُ لِلÙ‘هِ وÙŽلا اِلهÙŽ اِلا اللÙ‘هُ وÙŽاللÙ‘هُ اÙŽکÙ’بÙŽرُ صد مرتبه و بخوان منزه است خدا و حمد از آن خدا است و معبودÙ‰ جز خدا نیست و خدا بزرگتر از توصیف است . Û·- سوره توحید صد مرتبه و آیه الکرسÙ‰ صد مرتبه و صلوات بر محمÙ‘د و آل محمÙ‘د صد مرتبه خوانده شود و دعای ذیل خوانده شود: لااِلهÙŽاِلا اللÙ‘هُ وÙŽحÙ’دÙŽهُ لا شÙŽریکÙŽ لÙŽهُ لÙŽهُ الÙ’مُلÙ’کُ وÙŽ لÙŽهُ الÙ’حÙŽمÙ’دُ یُحÙ’یÙ‰ وÙŽ یُمیتُ معبودÙ‰ جز خدا نیست یگانه اÙ‰ که شریک ندارد پادشاهÙ‰ خاص او است و از آن او است حمد زنده کند و بمیراند وÙŽیُمیتُ وÙŽیُحÙ’یÙ‰ وÙŽهُوÙŽ حَىُّ لا یÙŽموُتُ بِیÙŽدِهِ الÙ’خÙŽیÙ’رُ وÙŽهُوÙŽ عÙŽلÙ‰ کُلِّشَىْءٍ ÙŽقدیرÙŒ و بمیراند و زنده کند و او است زنده اÙ‰ که نمیرد هرچه خیر است بدست او است و او بر هر چیز توانا است. ده مرتبه اÙŽسÙ’تÙŽغÙ’فِرُ اللÙ‘هÙŽ الÙ‘ÙŽذÙ‰ لا اِلهÙŽ اِلاÙ‘ هُوÙŽ الÙ’حَىُّ الÙ’قÙŽیُّومُ وÙŽ اÙŽتوُبُ اِلÙŽیÙ’هِ آمرزش خواهم از خدایÙ‰ که معبود بحقÙ‰ جز او نیست که زنده و پاینده است و بسویش توبه کنم ده مرتبه یا اÙŽللÙ‘هُ ده مرتبه یا رÙŽحÙ’منُ ده مرتبه یا رÙŽحیمُ ده مرتبه یا بÙŽدیعÙŽ اÙ‰ خدا * اÙ‰ بخشاینده * اÙ‰ مهربان * اÙ‰ پدیدآرنده السÙ‘ÙŽمواتِ وÙŽالاÙ’رÙ’ضِ یا ذÙŽاالÙ’جÙŽلالِ وÙŽالاِْکÙ’رامِ ده مرتبه یا حَىُّ یا قÙŽیُّومُ ده آسمانها و زمین اÙ‰ صاحب جلالت و بزرگوارÙ‰ * اÙ‰ زنده و اÙ‰ پاینده* مرتبه یا حÙŽنÙ‘انُ یا مÙŽنÙ‘انُ ده مرتبه یا لا اِلهÙŽ اِلاÙ‘ اÙŽنÙ’تÙŽ ده مرتبه امینÙŽ ده مرتبه اÙ‰ پرعطا اÙ‰ پرنعمت * اÙ‰ که معبودÙ‰ جز تو نیست * اجابت کن * Û¸- ذکر صلوات از حضرت صادق علیه السلام اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ اِنّى اÙŽسÙ’ئÙŽلُکÙŽ یا مÙŽنÙ’ هُوÙŽ اÙŽقÙ’رÙŽبُ اِلَىَّ مِنÙ’ حÙŽبÙ’لِ الÙ’وÙŽریدِ یا خدایا از تو خواهم اÙ‰ کسÙ‰ که او نزدیکتر است به من از رگ گردن اÙ‰ مÙŽنÙ’ یÙŽحوُلُ بÙŽیÙ’نÙŽ الÙ’مÙŽرْءِ وÙŽ قÙŽلÙ’بِهِ یا مÙŽنÙ’ هُوÙŽ بِالÙ’مÙŽنÙ’ظÙŽرِ الاÙ’ÙŽعÙ’لÙ‰ وÙŽبِالاُْفُقِ که حائل شود میان انسان و دلش اÙ‰ که او در دیدگاه اعلÙ‰ است و در افق الÙ’مُبینِ یا مÙŽنÙ’ هُوÙŽ الرÙ‘ÙŽحÙ’منُ عÙŽلÙŽÙ‰ الÙ’عÙŽرÙ’شِ اسÙ’تÙŽوÙ‰ یا مÙŽنÙ’ لÙŽیÙ’سÙŽ کÙŽمِثÙ’لِهِ آشکارÙ‰ است اÙ‰ که او بخشاینده است و بر عرش استیلا دارد اÙ‰ که نیست مانندش شَىْءٌ وÙŽ هُوÙŽ السÙ‘ÙŽمیعُ الÙ’بÙŽصیرُ اÙŽسÙ’ئÙŽلُکÙŽ اÙŽنÙ’ تُصÙŽلِّىَ عÙŽلÙ‰ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽ الِ محمد چیزÙ‰ و او شنوا و بینا است از تو خواهم که درود فرستÙ‰ بر محمد و آل محمد . و بخواه حاجت خود را که برآورده خواهد شد انشاØ¡الله تعالÙ‰ پس بخوان این صÙŽلÙŽوات را که از حضرت صادق علیه السلام منقول است که هر که بخواهد مسرور کند محمÙ‘د و آل محمÙ‘د را در صÙŽلÙŽوات بر ایشان بگوید: اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ یا اÙŽجÙ’وÙŽدÙŽ مÙŽنÙ’ اÙŽعÙ’طÙ‰ وÙŽ یا خÙŽیÙ’رÙŽ خدایا اÙ‰ بخشنده ترین عطابخشان و اÙ‰ بهترین مÙŽنÙ’ سُئِلÙŽ وÙŽیا اÙŽرÙ’حÙŽمÙŽ مÙŽنِ اسÙ’تُرÙ’حِمÙŽ اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ صÙŽلِّ عÙŽلÙ‰ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽآلِهِ فِى درخواست شدگان و اÙ‰ مهربانترین کسÙ‰ که از او مهربانÙ‰ جویند خدایا درود فرست بر محمد و آلش در الاÙ’ÙŽوÙ‘ÙŽلینÙŽ وÙŽصÙŽلِّ عÙŽلÙ‰ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽآلِهِ فِى الاَّْخِرینÙŽ وÙŽصÙŽلِّ عÙŽلÙ‰ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ زمره پیشینیان و درود فرست بر محمد و آلش در زمره پسینیان و درود فرست بر محمد و ÙŽآلِهِ فِى الÙ’مÙŽلاَءِ الاÙ’ÙŽعÙ’لÙ‰ وÙŽصÙŽلِّ عÙŽلÙ‰ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽآلِهِ فِى الÙ’مُرÙ’سÙŽلینÙŽ و آلش در ساکنین عالم بالا و درود فرست بر محمد و آلش در زمره مرسلین اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ اÙŽعÙ’طِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽداÙ‹ وÙŽآلÙŽهُ الÙ’وÙŽسیلÙŽهÙŽ وÙŽالÙ’فÙŽضیلÙŽهÙŽ وÙŽالشÙ‘ÙŽرÙŽفÙŽ وÙŽالرِّفÙ’عÙŽهÙŽ خدایا عطا کن به محمد و آلش مقام وسیله و فضیلت و شرف و رفعت وÙŽالدÙ‘ÙŽرÙŽجÙŽهÙŽ الÙ’کÙŽبیرÙŽهÙŽ اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ اِنّى آمÙŽنÙ’تُ بِمُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ صÙŽلÙ‘ÙŽÙ‰ اللÙ‘هُ عÙŽلÙŽیÙ’هِ وÙŽآلِهِ و درجه بلند خدایا من ایمان آوردم به محمد صلÙ‰ الله علیه و آله وÙŽلÙŽمÙ’ اÙŽرÙŽهُ فÙŽلا تÙŽحÙ’رِمÙ’نÙ‰ فِى الÙ’قِیمÙŽهِ رُؤْیÙŽتÙŽهُ وÙŽارÙ’زُقÙ’نÙ‰ صُحÙ’بÙŽتÙŽهُ وÙŽ تÙŽوÙŽفÙ‘ÙŽنÙ‰ با اینکه او را ندیده ام پس در روز قیامت از دیدارش محرومم مفرما و مصاحبت و همنشینÙ‰ او را روزیم فرما عÙŽلÙ‰ مِلÙ‘ÙŽتِهِ وÙŽاسÙ’قِنÙ‰ مِنÙ’ حÙŽوÙ’ضِهِ مÙŽشÙ’رÙŽباÙ‹ رÙŽوِیÙ‘اÙ‹ سآئِغاÙ‹ هÙŽنÙ‘ÙŽیئاÙ‹ لا اÙŽظÙ’مÙŽاءُ و بر کیش او بمیرانم و بنوشانم از حوض او (حوض کوثر) نوشاندنÙ‰ سیراب و جانبخش و گوارا که بÙŽعÙ’دÙŽهُ اÙŽبÙŽداÙ‹ اِنÙ‘ÙŽکÙŽ عÙŽلÙ‰ کُلِّشَىْءٍ قÙŽدیرÙŒ اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ اِنّى آمÙŽنÙ’تُ بِمُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ صÙŽلÙ‘ÙŽÙ‰ پس از آن هرگز تشنه نشوم که براستÙ‰ تو بر هرچیز توانایÙ‰ خدایا من ایمان آورده ام به محمد صلÙ‰ اللÙ‘هُ عÙŽلÙŽیÙ’هِ وÙŽآلِهِ وÙŽلÙŽمÙ’ اÙŽرÙŽهُ فÙŽعÙŽرَِّفÙ’نÙ‰ فِى الÙ’جِنانِ وÙŽجÙ’هÙŽهُ اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ بÙŽلِّغÙ’ مُحÙŽمÙ‘ÙŽداÙ‹ الله علیه وآله و او را ندیده ام پس در بهشت رویش را به من نشان ده خدایا برسان به محمد صÙŽلÙ‘ÙŽÙ‰ اللÙ‘هُ عÙŽلÙŽیÙ’هِ وÙŽآلِهِ مِنّى تÙŽحِیÙ‘ÙŽهÙ‹ کÙŽثیرÙŽهÙ‹ وÙŽ سÙŽلاماÙ‹ . صلÙ‰ الله علیه و آله از جانب من تحیتÙ‰ بسیار و سلامÙ‰ . Û¹- دعای ام داود خوانده شود . Û±Û°- این تسبیح را که ثواب آن بسیار است گفته شود: سُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ قÙŽبÙ’لÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ بÙŽعÙ’دÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ مÙŽعÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ منزه باد خدا پیش از هر کس و منزه باد خدا پس از هرکس و منزه باد خدا با هرکس و منزه باد اللÙ‘هِ یÙŽبÙ’قÙ‰ رÙŽبُّنا ویÙŽفÙ’نÙ‰ کُلُّ اØ¡ÙŽحÙŽدٍ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ تÙŽسÙ’بیحاÙ‹ یÙŽفÙ’ضُلُ تÙŽسÙ’بیحÙŽ خدا که باقÙ‰ ماند پروردگار ما و فانÙ‰ شود هرکس و منزه باد خدا تنزیهÙ‰ که فزونÙ‰ گیرد بر تسبیح الÙ’مُسÙŽبِّحینÙŽ فÙŽضÙ’لاÙ‹ کÙŽثیراÙ‹ قÙŽبÙ’لÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ تÙŽسÙ’بیحاÙ‹ یÙŽفÙ’ضُلُ تسبیح گویان فزونÙ‰ بسیارÙ‰ پیش از هرکس و منزه باد خدا تنزیهÙ‰ که فزونÙ‰ گیرد بر تÙŽسÙ’بیحÙŽ الÙ’مُسÙŽبِّحینÙŽ فÙŽضÙ’لاÙ‹ کÙŽثیراÙ‹ بÙŽعÙ’دÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ تÙŽسÙ’بیحاÙ‹ تسبیح تسبیح گویان فزونÙ‰ بسیارÙ‰ پس از هرکس و منزه باد خدا تنزیهÙ‰ که یÙŽفÙ’ضُلُ تÙŽسÙ’بیحÙŽ الÙ’مُسÙŽبِّحینÙŽ فÙŽضÙ’لاÙ‹ کÙŽثیراÙ‹ مÙŽعÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ وÙŽ سُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ تÙŽسÙ’بیحاÙ‹ یÙŽفÙ’ضُلُ تÙŽسÙ’بیحÙŽ الÙ’مُسÙŽبِّحِینÙŽ فزونÙ‰ گیرد بر تسبیح تسبیح گویان فزونÙ‰ بسیار با هر کس ØŒ و منزه باد خدا تنزیهÙ‰ که فزونÙ‰ گیرد بر تسبیح تسبیح گویان فÙŽضÙ’لاÙ‹ کÙŽثیراÙ‹ لِرÙŽبِّنÙŽا الÙ’باقÙ‰ وÙŽیÙŽفÙ’نÙ‰ کُلُّ اÙŽحÙŽدٍ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ تÙŽسÙ’بیحاÙ‹ لا یُحÙ’صÙ‰ وÙŽلا یُدÙ’رÙ‰ وÙŽلا یُنÙ’سÙ‰ وÙŽلا برترÙ‰ بسیارÙ‰ براÙ‰ پروردگار ما که باقÙ‰ ماند و جز او فانÙ‰ شودهر کس و منزه باد خدا تنزیهÙ‰ که به شماره در نیاید و دانسته نشود و فراموش نگردد و یÙŽبÙ’لÙ‰ وÙŽلا یÙŽفÙ’نÙ‰ وÙŽلÙŽیÙ’سÙŽ لÙŽهُ مُنÙ’تÙŽهÙ‰ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ تÙŽسÙ’بیحاÙ‹ یÙŽدوُمُ کهنه نشود و فنا نپذیرد و انتهایÙ‰ برایش نباشد و منزه باد خدا تنزیهÙ‰ که دوام داشته باشد بِدÙŽوامِهِ وÙŽیÙŽبÙ’قÙ‰ بِبÙŽقآئِهِ فÙ‰ سِنِى الÙ’عالÙŽمینÙŽ وÙŽشُهوُرِ الدُّهوُرِ وÙŽاÙŽیÙ‘امِ به دوام او و باقÙ‰ ماند به بقاÙ‰ او در طول سالهاÙ‰ این جهان و سایر جهانیان و ماههاÙ‰ این روزگار و هر روزگار و روزهاÙ‰ الدُّنÙ’یا وÙŽساعاتِ اللÙ‘ÙŽیÙ’لِ وÙŽالنÙ‘ÙŽهارِ وÙŽسُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ اÙŽبÙŽدÙŽ الاÙ’ÙŽبÙŽدِ وÙŽمÙŽعÙŽ الاÙ’ÙŽبÙŽدِ مِمÙ‘ا دنیا و ساعات شب و روز و منزه باد خدا تا جاویدان است جاوید و همراه با جاوید بدانسان که لا یُحÙ’صیهِ الÙ’عÙŽدÙŽدُ وÙŽلا یُفÙ’نیهِ الاÙ’ÙŽمÙŽدُ وÙŽلا یÙŽقÙ’طÙŽعُهُ الاÙ’ÙŽبÙŽدُ و ÙŽتÙŽبارÙŽکÙŽ اللÙ‘هُ شماره اش نتوان کرد و زمان و مدت آنرا به فنا نکشاند و قطعش نکند ((هرگز)) و بزرگ است خدا اÙŽحÙ’سÙŽنُ الÙ’خالِقینÙŽ پس بگو: وÙŽالÙ’حÙŽمÙ’دُ لِلÙ‘هِ قÙŽبÙ’لÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ وÙŽالÙ’حÙŽمÙ’دُ لِلÙ‘هِ بÙŽعÙ’دÙŽ کُلِّ بهترین آفریدگان * و ستایش خاص خدا است پیش از هرکس و ستایش از آن او است پس از هر اÙŽحÙŽدٍ تا آخر دعا لکن بجاÙ‰ هر سُبÙ’حانÙŽاللÙ‘هِ الÙ’حÙŽمÙ’دُلِلÙ‘هِ بگو و چون به اÙŽحÙ’سÙŽنُ کس * منزه است خدا و ستایش خاص خداست * بهترین الÙ’خالِقینÙŽ رسیدÙ‰ بگو: لا اِلهÙŽ اِلا اللÙ‘هُ قÙŽبÙ’لÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ تا به آخر بجاÙ‰ سُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ آفریدگان * معبودÙ‰ نیست جز خدا پیش از هرکس * منزه است خدا لا اِلهÙŽ اِلا اللÙ‘هُ مÙ‰ گوئÙ‰ و بعد از آن بگو: وÙŽاللÙ‘هُ اÙŽکÙ’بÙŽرُ قÙŽبÙ’لÙŽ کُلِّ اÙŽحÙŽدٍ تا به آخر که بجاÙ‰ جز او خدایÙ‰ نیست * و خدا بزرگتر است از توصیف پیش از هر کس * سُبÙ’حانÙŽ اللÙ‘هِ اÙŽللÙ‘هُ اÙŽکÙ’بÙŽرُ مÙ‰ گوئÙ‰ پس مÙ‰ خوانÙ‰ دعاÙ‰ : اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ مÙŽنÙ’ تÙŽعÙŽبÙ‘ÙŽاØ¡ÙŽ وÙŽتÙŽهÙŽیÙ‘ÙŽاØ¡ÙŽ را که منزه است خدا و خدا بزرگتر است از توصیف Û±Û±- دعای امام حسین علیه السلام در روز عرفه خوانده شود. Û±Û²- در آخر روز عرفه این دعا خوانده شود : یا رÙŽبِّ اِنÙ‘ÙŽ ذُنُوبÙ‰ لا تÙŽضُرُّکÙŽ وÙŽاِنÙ‘ÙŽ مÙŽغÙ’فِرÙŽتÙŽکÙŽ لÙ‰ لا تÙŽنÙ’قُصُکÙŽ فÙŽاÙŽعÙ’طِنÙ‰ ما لا پروردگارا همانا گناهان من زیانÙ‰ به تو نزند و محققاÙ‹ آمرزش تو از من نقصانÙ‰ به تو نرساند پس عطا کن به من یÙŽنÙ’قُصُکÙŽ وÙŽاغÙ’فِرÙ’ لÙ‰ ما لایÙŽضُرُّکÙŽ و ایضا بخوان : اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ لا تÙŽحÙ’رِمÙ’نÙ‰ خÙŽیÙ’رÙŽ ما آنچه را نقصانت نرساند و بیامرز برایم آنچه را زیانت نزند * خدایا محرومم مکن از آن خیرÙ‰ که عِنÙ’دÙŽکÙŽ لِشÙŽرِّ ما عِنÙ’دÙ‰ فÙŽاِنÙ’ اÙŽنÙ’تÙŽ لÙŽمÙ’ تÙŽرÙ’حÙŽمÙ’نÙ‰ بِتÙŽعÙŽبÙ‰ وÙŽ نÙŽصÙŽبÙ‰ فÙŽلا نزد تو است بخاطر آن شرÙ‰ که در پیش من است پس اگر تو به رنج و خستگیم رحم نمÙ‰ کنÙ‰ پس تÙŽحÙ’رِمÙ’نÙ‰ اÙŽجÙ’رÙŽ الÙ’مُصابِ عÙŽلÙ‰ مُصیبÙŽتِهِ محرومم مدار از پاداش مصیبت دیده اÙ‰ بر مصیبتش . Û±Û³- دعای مشلول خوانده شود. منبع: مفاتیح الجنان راسخون