✍️ نویسنده: 9
***
«... یک بیان نورانی از حضرت امیر است که «Ø¥ÙیÙ‘ÙŽاکÙŽ وÙŽ الÙاتÙ‘ÙکÙŽالÙŽ عÙŽلÙŽی الÙ’مÙنÙŽی فÙŽØ¥ÙنÙ‘ÙŽهÙŽا بÙŽضÙŽائÙعÙ النÙ‘ÙŽوÙ’کÙŽی»â€۲ منتها رجا نیست، سرمایه آنها اÙمنیه است. رجا و امید یک چیز خوبی است، برای اینکه زمینه کار را انسان فراهم کرده است. کسی که کشاورزی کرده مزرعه را آبیاری کرده; منتها امید باران دارد، این می‌شود رجا; اما کسی که کÙشتی نکرده، منتظر باشد که درو کند، این می‌شود اÙمنیه; فرمود:ï´¿لÙŽیÙ’سÙŽ بÙØ£ÙŽمانÙیÙ‘ÙکÙمÙ’ï´¾، رجا یک چیز خوبی است، چون مقدمات را فراهم کرده; اما وقتی با دست خالی چیزی را بخواهد، می‌شود آرزوی بی‎خود: ï´¿لÙŽیÙ’سÙŽ بÙØ£ÙŽمانÙیÙ‘ÙکÙمÙ’ وÙŽ لا Ø£ÙŽمانÙیÙ‘Ùï´¾ دیگران. اینجا هم فرمود:ï´¿Ø£ÙŽمÙ’ لÙلْإÙنÙ’سانÙ ما تÙŽمÙŽنÙ‘ÙŽیï´¾، در حالی که ï´¿فÙŽلÙلÙ‘ÙŽهÙ الÙ’آخÙرÙŽهÙ وÙŽ الْأÙولیÙ°ï´¾; دنیا و آخرت به دست خداست; او آفریده، او اداره می‌کند، او تØ£مین کرده روزی را. فرمود تمام این مار و عقرب عائله من هستند; منتها حرکتی و تلاش و کوششی باید باشد، مÙفت‌خوری در عالم ممنوع است، فرمود این‎طور نیست. شما می‌بینید در مسئله استجابت دعا، دعای چند گروه مستجاب نیست، یکی دعای آدم مÙفت‌خور است، کسی که هیچ کاری نکند بگوید: «اللÙ‘هم ارزقنا». این را در روایات ادعیه ملاحظه فرمودید که دعای آدمی که اهل کار نیست مستجاب نیست. ۳فرمود: شما هم دستی تکان بدهید; در جریان حضرت مریم(سلام الله علیها) می‎بینید همه کارها را ذات اقدس از راه غیب انجام می‌دهد و او را از راه غیب مادر می‌کند، او از راه غیب, بار او را به زمین می‌نهد، ï´¿Ø¥Ùلی†جÙذÙ’عÙ النÙ‘ÙŽخÙ’لÙŽهÙï´¾،۴ این نخل خشک را سرسبز می‌کند، پÙر خرما می‌کند، خوشه‌ها و شاخه‌های اینها را خرمادار می‌کند، بعد به مریم می‌گوید تو هم دستی تکان بده که این خرماها بریزد: ï´¿وÙŽ هÙزÙ‘Ùی Ø¥ÙلÙŽیÙ’کÙ بÙجÙذÙ’عÙ النÙ‘ÙŽخÙ’لÙŽهÙï´¾;۵ می‌تواند ذات اقدس الهی این خوشه را یک مقدار خم بکند; اما این عالم بنا بر این نیست که همه از راه غیب حلÙ‘ بشود، فرمود: ï´¿وÙŽ هÙزÙ‘Ùی Ø¥ÙلÙŽیÙ’کÙ بÙجÙذÙ’عÙ النÙ‘ÙŽخÙ’لÙŽهÙ تÙساقÙطÙ’ عÙŽلÙŽیÙ’کÙ رÙطÙŽباÙ‹ جÙŽنÙیًّاï´¾; این دستوری است به مریم داده شده استØ› یعنی تمام کارها شده، یک مقدار خوشه خم بشود که حضرت بچیند، این دیگر محذوری ندارد، فرمود این‎طور نیست عالم که آدم همین‎طور بنشیند، بگوید «اللÙ‘هم ارزقنا». خدمتی باید به جامعه بشری بکند تا ذات اقدس الهی او را تØ£مین بکند, فرمود: ï´¿لÙŽیÙ’سÙŽ بÙØ£ÙŽمانÙیÙ‘ÙکÙمÙ’ï´¾; با اÙمنیه حلÙ‘ نمی‌شود; اما آن‎جا که با قرینه همراه است، آن تمنÙ‘ی به معنی رجا است و رجا چیز خوبی است، فرمود: انسان بین خوف و رجا باید به سر ببرد. ۶گاهی اÙمنیه محفوف به قرینه است, به معنی رجا هست; حتی به ما گفتند: «کÙنÙ’ لÙمÙŽا لÙŽا تÙŽرÙ’جÙو Ø£ÙŽرÙ’جÙŽی مÙنÙ’کÙŽ لÙمÙŽا تÙŽرÙ’جÙو»;۷ در جریان حضرت مریم(سلام الله علیها) می‎بینید همه کارها را ذات اقدس از راه غیب انجام می‌دهد و او را از راه غیب مادر می‌کند، او از راه غیب, بار او را به زمین می‌نهد، ï´¿Ø¥Ùلی†جÙذÙ’عÙ النÙ‘ÙŽخÙ’لÙŽهÙï´¾، این نخل خشک را سرسبز می‌کند، پÙر خرما می‌کند، خوشه‌ها و شاخه‌های اینها را خرمادار می‌کند، بعد به مریم می‌گوید تو هم دستی تکان بده که این خرماها بریزد: ï´¿وÙŽ هÙزÙ‘Ùی Ø¥ÙلÙŽیÙ’کÙ بÙجÙذÙ’عÙ النÙ‘ÙŽخÙ’لÙŽهÙï´¾
این از بیانات نورانی ائمه(علیهم السلام) است. فرمود شما باید با امید زندگی کنید. یک وقت است کشاورزی مقداری خاص امیدوار است; ولی هیچ انتظاری که باران فراوانی بیاید, این یک خوشه چند برابر میوه بدهد ثمر بدهد, این انتظار را نداشت; گاهی ممکن است انسان آنچه را انتظار ندارد نصیب او بشود، این حدیث شریف که «کÙنÙ’ لÙمÙŽا لÙŽا تÙŽرÙ’جÙو Ø£ÙŽرÙ’جÙŽی مÙنÙ’کÙŽ لÙمÙŽا تÙŽرÙ’جÙو» به سه قسمت قرآنی برهان اقامه کرد و استدلال کرد، فرمود که شما ببینید ملکه سبØ£ به امید این رفت که گفتگوی سیاسی بکند; ولی توحید نصیب او شد، ï´¿Ø£ÙŽسÙ’لÙŽمÙ’تÙ مÙŽعÙŽ سÙلÙŽیÙ’مانÙŽ لÙلÙ‘ÙŽهÙ رÙŽبÙ‘Ù الÙ’عالÙŽمینÙŽï´¾. وجود مبارک موسای کلیم به امید «قÙŽبÙŽس» آمده است، به امید اینکه ناری ببرد و بچه‌های خود را گرم بکند، نور نصیب او شده است; او به امید نور که نرفته است. «موسی اینجا به امید قبسی می‌آید».۸ فرمود: ï´¿لÙŽعÙŽلÙ‘ÙŽکÙمÙ’ تÙŽصÙ’طÙŽلÙونÙŽï´¾;۹ «اصطلان» یعنی گرم شدن. فرمود من می‌روم, آن‎جا قدری آتش می‌آورم تا شما گرم بشوید. این به امید نار رفت، ولی نور نصیب او شده است. سحره فرعون به امید جایزه رفتند با موسای کلیم مبارزه کنند; اما توحید نصیب آنها شده است. این سه نمونه را ائمه(علیهم السلام) در روایات ذکر کردند، فرمودند: «کÙنÙ’ لÙمÙŽا لÙŽا تÙŽرÙ’جÙو Ø£ÙŽرÙ’جÙŽی مÙنÙ’کÙŽ لÙمÙŽا تÙŽرÙ’جÙو»; اما در حوزه رجا است، در حوزه امید است. امید یعنی انسانی که کار خود را انجام داده، آنچه در دست او بود کوتاهی نکرده، بقیه دیگر مقدور او نیست, قضا و قدر عالم, حوادث در اختیار ما که نیست, ما همان مقداری که موظÙ‘ف هستیم باید انجام بدهیم. این را می‌گویند رجا. اگر این مقدار را کسی انجام ندهد، می‌شود «اÙمنیه» که فرمود: ï´¿لÙŽیÙ’سÙŽ بÙØ£ÙŽمانÙیÙ‘ÙکÙمÙ’ï´¾. فرمود: ï´¿Ø£ÙŽمÙ’ لÙلْإÙنÙ’سانÙ ما تÙŽمÙŽنÙ‘ÙŽی Ù فÙŽلÙلÙ‘ÙŽهÙ الÙ’آخÙرÙŽهÙ وÙŽ الْأÙولیï´¾. بعد می‌فرماید که کاری از فرشته‌ها ساخته نیست، آنها نمی‌توانند شفاعت بکنند, مگر اینکه ذات اقدس الهی اجازه بدهد و هرگز ذات اقدس الهی به اینها اجازه معبودشدن نمی‌دهد.«و الحمد لله رب العالمین»۱۰
💬 دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید!
📝 ثبت دیدگاه جدید
✅ دیدگاه شما پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شود.