Û²تا کافی نیست: شیطنت کودکان تا حدی طبیعی و مقتضای سن آنان است و شیطنت فراوان در موارد بسیاری به سبب حساسیت والدین است که نیاز کودکان به جلب توجهØŒ آنان را به این عمل وا می داردØ› پس توصیه می شود در مقابل شیطنت هایی که خطرساز نیست و ضرر جدی به شما نمی زندØŒ حساسیت چندانی نشان داده نشود. کودکان دارای این روحیهØŒ به مراقبت بیشتری نیاز دارند تا خطر یا ضرری جدی را متوجه خود و دیگران نکنندØ› البته باید توجه داشت که مراقبت از آنها شدید و غیر متعارف نباشد زیرا مراقبت شدید اضطراب می آورد و اعتماد به نفس او را میگیرد. چند توصیه Û±)زمینه های خطر را با دور کردن وسایل الکتریکی و خطر ساز از بین ببریدØ› البته این وسایل را هنگام شیطنت کودک از او دور نکنید زیرا حریص تر می شود. الاِنسانُ حÙŽریصÙŒ علی ما مُنع.انسان بر آنچه منع می شودØŒ حریص تر است.در صورت احتمال خطر جدی ابتدا از شیوه ی حواس پرت کردن استفاده کنید و اگر موثر نبود به شکل فیزیکی و بدون کلام وسیله ی خطر ساز را از او بگیرید. Û²) هنگام شیطنت او را تنبیه و تهدید نکنید. داد و فریاد و نهی های پیاپی موثر نیستØ› بلکه او را بین دو انتخاب منطقی مخیر سازید تا یکی را بر گزیندØ› برای مثال یا از شیطنت دست بردار یا از اتاق برو بیرون. یا به  وسایل برقی دست نزن یا از اتاق برو بیرون. این گونه برخورد افزون بر اینکه روحیه ی همکاری را در او می پروراندØŒ از شیطنت او نیز می کاهدØ› زیرا به فرزند خود حق انتخاب داده اید. توجه داشته باشید که دو طرف انتخاب باید منطقی باشد بنابراین: از او نخواهید که یا از شیطنت دست بردارد یا بخوابدØ› چون او گزینه ی دوم را بر نمی گزیند و به شیطنت خود ادامه می دهد.