نودیها : هنگامی که برای سحرهای ماه مبارک رمضان برای خوردن سحری و تهجد بیدار می‌شویم تا لحظه افطارØŒ تمام تلاشمان را برای جلب رضایت و خوشنودی خداوند به کار می‌گیریم. ما برای اینکه شما بتوانید بهترین بهره را از این ساعت‌های پر فیض و برکت ببرید چندین راهکار برای سحری و افطاریتان مطابق با کتب ادعیه به شما پیشنهاد می‌دهیم:

سحر

امام علی (ع) از پیامبر (ص) روایت کرده است: خداوند تبارک و تعالی و ملائکه‌اش بر استغفارکنندگان و سحرخیزان در وقت سحر درود می‌فرستند. پس باید شما سحری بخوریدØŒ اگر چه که نوشیدن آبی باشد و برترین سحری هم خرما است و شما در خوردن و آشامیدن آزادید تا وقتی که یقین به طلوع فجر پیدا کنید.

هنگام خوردن سحری سوره Â«قدر» را بخواند که هر که این سوره‌ مبارکه قدر را هنگام افطار کردن و سحری خوردن بخواندØŒ در فاصله بین این Û² زمان ثواب کسی را دارد که در راه خدا در خون خود غلطیده است.

افطار

مستحب است پس از نمازØŒ افطار کنیدØŒ مگر آنکه ضعف بر شما چیره شده باشد یا جمعÙ‰ به خاطر افطار منتظر شما باشند.

خواندن دعای «بِسمِ اللÙ‘هِ، اÙŽللÙ‘هُمÙ‘ÙŽ لÙŽکÙŽ صُمÙ’نا وÙŽ عÙŽلÙ‰ رِزÙ’قِکÙŽ اÙŽفÙ’طÙŽرÙ’ناØŒ فÙŽتÙŽقÙŽبÙ‘ÙŽلÙ’ مِنÙ‘اØŒ اِنÙ‘ÙŽکÙŽ اÙŽنÙ’تÙŽ السÙ‘ÙŽمیعُ الÙ’عÙŽلیمُ»؛ امام علی (ع) به هنگام افطار کردنØŒ این دعا را مى‌‌خواندند.

در لقمه اول به هنگام افطار بگویید: «بِسمِ اللÙ‘ه الرÙ‘ÙŽحÙ’منِ الرÙ‘ÙŽحیمØŒ یا واسِعÙŽ الÙ’مÙŽغÙ’فِرÙŽهِ، اِغÙ’فِرلى»؛ امام حسن مجتبÙ‰ (ع) فرمود: کسÙ‰ که آن را بگوید خداوند او را بیامرزد.

خواندن دعای «اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ رÙŽبÙ‘ÙŽ النُّورِ الÙ’عÙŽظِیمِ»: امام صادق (ع) فرمودند: رسول خدا (ص) به امیرمؤمنان (ع) فرمود: ای اباالحسن! اینØŒ ماه رمضان است که فرا رسیدهØ› پس دعایت را پیش از افطارت قرار ده. همانا جبرائیل (ع) نزد من آمد و گفت:«ای محمد! هر کس در ماه رمضان قبل از افطارØŒ این گونه دعا کندØŒ خدای متعال دعای او را مستجاب و روزه و نمازش را قبول می کندØŒ و برای او Û±Û° دعای دیگر نیز مستجاب می‌‌کند و گناه او را می‌آمرزدØŒ نگرانی‌هایش را بر طرف می‌‌کندØŒ غمش را می‌زدایدØŒ نیازهایش را برآورده می‌سازدØŒ او را به خواسته‌‌هایش می‌رساند و عملش را همراه با اعمال پیامبران و صدیقانØŒ بالا می‌‌برد و روز قیامت در حالی می‌‌آید که رویش از ماه شب چهاردهØŒ نورانی‌تر است». گفتم: ای جبرائیل! آن دعا کدام استØŸ گفت: بگو:

اللÙ‘ÙŽهُمÙ‘ÙŽ رÙŽبÙ‘ÙŽ النُّورِ الÙ’عÙŽظِیمِ، وÙŽ رÙŽبÙ‘ÙŽ الÙ’کرÙ’سِی الرÙ‘ÙŽفِیعِ، وÙŽ رÙŽبÙ‘ÙŽ الÙ’بÙŽحÙ’رِ الÙ’مÙŽسÙ’جُورِ، وÙŽ رÙŽبÙŽ الشÙ‘ÙŽفÙ’عِ الÙ’کبِیرِ، وÙŽ النُّورِ الÙ’عÙŽزِیزِ، وÙŽ رÙŽبÙ‘ÙŽ التÙ‘ÙŽوÙ’راهِ وÙŽ الْإنÙ’جِیلِ وÙŽ الزÙ‘ÙŽبُورِ، وÙŽ الÙ’فُرÙ’قانِ الÙ’عÙŽظِیمِ. Ø£نÙ’تÙŽ إِلهُ مÙŽنÙ’ فِی السÙ‘ÙŽمواتِ وÙŽ إِلهُ مÙŽنÙ’ فِی الْأرÙ’ضِ لا إِلهÙŽ فِیهِما غÙŽیرُکØŒ وÙŽ Ø£نÙ’تÙŽ جÙŽبÙ‘ÙŽارُ مÙŽنÙ’ فِی السÙ‘ÙŽمواتِ وÙŽ جÙŽبÙ‘ÙŽارُ مÙŽنÙ’ فِی الْأرÙ’ضِ لا جÙŽبÙ‘ÙŽارÙŽ فِیهِما غÙŽیرُکØŒ Ø£نÙ’تÙŽ مÙŽلِک مÙŽنÙ’ فِی السÙ‘ÙŽمواتِ، وÙŽ مÙŽلِک مÙŽنÙ’ فِی الْأرÙ’ضِ، لا مÙŽلِک فِیهِما غÙŽیرُکØŒ Ø£سْألُک بِاسÙ’مِک الÙ’کبِیرِ، وÙŽ نُورِ وÙŽجÙ’هِک الÙ’مُنِیرِ، وÙŽ بِمُلÙ’کک الÙ’قÙŽدِیمِ. یا حÙŽی یا قÙŽیومُ، یا حÙŽی یا قÙŽیومُ یا حÙŽی یا قÙŽیومُ، Ø£ÙŽسْأَلُک بِاسÙ’مِک الÙ‘ÙŽذِی Ø£شÙ’رÙŽقÙŽ بِهِ کلُّ شÙŽی ءٍ، وÙŽ بِاسÙ’مِک الÙ‘ÙŽذِی Ø£شÙ’رÙŽقÙŽتÙ’ بِهِ السÙ‘ÙŽمواتُ وÙŽ الْأَرÙ’ضُ، وÙŽ بِاسÙ’مِک الÙ‘ÙŽذِی صÙŽلُحÙŽ بِهِ الْأَوÙ‘ÙŽلُونÙŽØŒ وÙŽ بِهِ یصÙ’لُحُ الآخِرُونÙŽ. یا حÙŽیاÙ‹ قÙŽبÙ’لÙŽ کلِّ حÙŽیØŒ وÙŽ یا حÙŽیاÙ‹ بÙŽعÙ’دÙŽ کلِّ حÙŽیØŒ وÙŽ یا حÙŽی لا إِلهÙŽ إِلÙ‘ÙŽا Ø£نÙ’تÙŽ صÙŽلِّ عÙŽلÙŽی مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽ آلِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ، وÙŽ اغÙ’فِرÙ’ لِی ذُنُوبِیØŒ وÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’ لِی مِنÙ’ Ø£مÙ’رِی یسÙ’راÙ‹ وÙŽ فÙŽرÙŽجاÙ‹ قÙŽرِیباÙ‹ØŒ وÙŽ ثÙŽبِّتÙ’نِی عÙŽلی دِینِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽ آلِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ، وÙŽ عÙŽلی هُدی مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽ آلِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ، وÙŽ عÙŽلی سُنÙ‘ÙŽهِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ وÙŽ آلِ مُحÙŽمÙ‘ÙŽدٍ، عÙŽلÙŽیهِ وÙŽ عÙŽلÙŽیهِمُ السÙ‘ÙŽلامُ. وÙŽ اجÙ’عÙŽلÙ’ عÙŽمÙŽلِی فِی الÙ’مÙŽرÙ’فُوعِ الÙ’مُتÙŽقÙŽبÙ‘ÙŽلِ، وÙŽ هÙŽبÙ’ لِی کما وÙŽهÙŽبÙ’تÙŽ لØ£ÙŽوÙ’لِیائِک وÙŽ Ø£هÙ’لِ طاعÙŽتِکØŒ فÙŽانِّی مُؤْمِنÙŒ بِکØŒ وÙŽ مُتÙŽوÙŽکلÙŒ عÙŽلÙŽیکØŒ مُنِیبÙŒ إِلÙŽیکØŒ مÙŽعÙŽ مÙŽصِیری إِلÙŽیکØŒ وÙŽ تÙŽجÙ’مÙŽعُ لِی وÙŽ لِأهÙ’لِی وÙŽ لِوÙŽلÙŽدِی الÙ’خÙŽیرÙŽ کلÙ‘ÙŽهُ، وÙŽ تÙŽصÙ’رِفُ عÙŽنِّی وÙŽ عÙŽنÙ’ وÙŽلÙŽدِی وÙŽ Ø£هÙ’لِی الشÙ‘ÙŽرÙ‘ÙŽ کلÙ‘ÙŽهُ. Ø£نÙ’تÙŽ الÙ’حÙŽنÙ‘ÙŽانُ الÙ’مÙŽنÙ‘ÙŽانُ بÙŽدِیعُ السÙ‘ÙŽمواتِ وÙŽ الْأرÙ’ضِ، تُعÙ’طِی الÙ’خÙŽیرÙŽ مÙŽنÙ’ تÙŽشاءُ، وÙŽ تÙŽصÙ’رِفُهُ عÙŽمÙ‘ÙŽنÙ’ تÙŽشاءُ، فÙŽامÙ’نُنÙ’ عÙŽلÙŽی بِرÙŽحÙ’مÙŽتِک یا Ø£رÙ’حÙŽمÙŽ الرÙ‘ÙŽاحِمِینÙŽ.

خواندن دعای «اللّٰهُمÙ‘ÙŽ لÙŽکÙŽ صُمÙ’تُ وÙŽ عÙŽلَىٰ رِزÙ’قِکÙŽ Ø£ÙŽفÙ’طÙŽرÙ’تُ وÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’کÙŽ تÙŽوÙŽکÙ‘ÙŽلÙ’تُ»؛ تا خدا ثواب هرکسÙ‰ را که در این روز روزه داشته به او عطا کند.

خواندن دعای «اللÙ‘هم لکÙŽ صُمنا بتوفیقک وعلی رِزقکÙŽ اÙŽفطÙŽرنا بِاÙŽمرکØŒ فÙŽتقبÙ‘لهُ مِنÙ‘ا واغفر لناØŒ اِنÙ‘ک اÙŽنت الغÙŽفورُ الرÙ‘حیم»، امام رضا (ع) می‌‌فرماید: هر کس هنگام افطارش این دعا را بخواندØŒ خداوندØŒ آنچه را از نقص و زیانØŒ بر روزه‌اش وارد ساختهØŒ می‌‌بخشاید.

به هنگام افطار صدقه دهید و روزه‌داران را افطار دهیدØŒ هر چند به‌ قدر چند دانه خرما یا جرعه‌ای آب باشد. زیرا از رسول خدا (ص) روایت شده است: هر که روزه‌داری را افطار دهدØŒ همچون اجر آن روزه‌دار برایش خواهد بودØŒ بی‌آنکه از پاداش آن روزه‌دار چیزی کاسته شود و همچنین برای او خواهد بود همانند آن عمل خوبی که آن افطار کننده به نیروی آن طعام بجا آورد.

خبرگزاری فارس