✍️ نویسنده: 4
نقدفا :
یک پلیس تمام عیار!
محمدجوادکتابی
متری شیش‌و‌نیم اثر دوم سعید روستایی با این که موفقیت ابدویک روز را تکرار نمی‌کند ولی یک پیشرفت تکنیکی برای کارگردان جوانش محسوب می‌شود. فیلم تا نیمه اول بسیار پر شور و هیجان و خوش ریتم از کار درآمده است و بدون اغراق یکی از برترین آثار ژانر پلیسی در سینمای ایران است. اما به یک‌باره فیلم در نیمه دوم خود افت می‌کند. درست از جایی که روستایی می‌خواهد حرف خودش را در فیلم بزند و علت جرم را واکاوی کندØ› فیلم در نیمه اول بیشتر به ژانر وفادار است و چند سکانس نفسگیر هم ارائه می‌کند اما در نیمه دومØŒ کمتر شاهد خلاقیت‌های نیمه اول هستیم. البته این به آن معنا نیست که نیمه دوم فیلم خوب درنیامده نه اما افت ریتم در نیمه دوم محسوس است.
روستایی در متری شیش و نیم داستان پلیسی را روایت می‌کند که به دنبال یک موادفروش بزرگ در شهر است. موادفروش باهوشی که با چندواسطه کار می‌کند و به این راحتی‌ها هم نمی‌شود آن را گرفت.شاید یکی از مشکلات فیلم همین باشد که چگونه به راحتی مجرم دستگر می‌شودØ› مجرمی که در فیلم روی او خیلی حساب باز کرده‌اند. البته مشکل داستان بیشتر از این حرف‌هاست. اصولا روستایی در دو فیلمی که ساخته نشان داده است خیلی به دنبال داستان نیست و سرجمع شاید داستان ابدویک‌روز و متری شیش و نیم به پنج خط نرسد. روستایی اما با خرده پیرنگ‌ها و دیالوگ نویسی‌های درخشانش و صدالبته بازی بازیگرانØŒ فیلمی سرپا می‌سازد.
 نقش پلیس داستان را پیمان معادی به زیبایی بازی کرده است. معادی قطعا یکی از اصلی‌ترین کاندیدای گرفتن سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره است.
یکی دیگر از مشکلات فیلم روستایی آن است که فیلم دوپاره استØ› یعنی بین قهرمان و ضد قهرمان داستان گیر کرده است برای همین در نیمه دوم به یک باره از یک داستان کاملا پلیسی تبدیل می‌شود به یک داستان اجتماعی با ته مایه‎‌های واکاوی علت جرم. روستایی می‌خواهد بگوید که جرم و جنایت ریشه در فقر دارد و تا فقر هست باید جرم و جنایت در شهر را هم دید.
به هرحال فیلم دوم سعید روستایی با همه‌ی ضعف‌هایش فیلم خوبی در سینمای آپارتمانی ایران است. فیلمی که ژانر دارد و قهرمان به تصویر می‌کشد.
متری شیش‌و‎‌نیم
حامد یامین پور
فیلمسازی که فیلم اولش مورد استقبال قرار بگیرد و انتظارات را از خود بالا برده باشد برای ساخت فیلم بعدی راه سختی را پیش روی خودش خواهد داشت. مسیری که او با پیمودن آن قرار است ثابت کند که کیفیت فیلم اولش اتفاقی نبوده و او واقعاÙ‹ قدرت برداشتن قدمهای محکم در سینما را دارد.
سعید روستایی با دومین فیلم خود «متری شیش و نیم» اثبات کرد که در ساخت آثار اجتماعی توانایی بالایی دارد. او می تواند با طراحی میزانسن و خلق فضاهایی سخت قصه ای خوش ریتم و جذاب را برای مخاطب روایت کند.
فیلم جدید روستایی به مانند اثر قبلی او پدیده ی شوم اعتیاد را سوژه ی خود قرار داده. فیلمساز جوان این بار از زاویه ای دیگر به این مسئله پرداخته است. اگر «ابد و یک روز» قصه ای از درون یک خانواده بود که یکی از فرزاندانش اسیر اعتیاد شده است این بار قصه ی مردی است که خود یکی از توزیع کنندگان بزرگ مواد مخدر محسوب می شود.
فیلم «متری شیش و نیم» از آن جهت که از زاویه ی پلیسی روایت می شود به خوبی از توان روستایی در خلق میزانس های جنایی و ایجاد فضاهای پلیسی حکایت دارد. فیلمساز بار دیگر نشانی می‌دهد که می توان فیلم اجتماعی ساخت اما ریتم تند داشت و به گونه ای قصه گفت که مخاطب روی صندلی سینما میخکوب شود اما علاوه بر این ها که در «ابد و یک روز» هم بود چیزی که برای خود روستایی آورده محسوب می شود وجوه پلیسی قصه که قابلیتی جدید از کارگردان جوان را به نمایش می گذارد.
فیلم تلخ است . یک تلخی درست. موضوع فیلم بلایی است که مواد مخدر و توزیع کنندگان آن بر سر خود و مصرف کنندگان آن می آورند . فیلم ساختن در خصوص این موضوع به درستی با انواع محدودیت ها و مراقبت های محتوایی همراه است و روایت قصه ای باور پذیر و درگیر کننده با این مضمون به راستی کار دشواری است.
اگر چه نباید از ضعف یک سوم پایانی فیلم غافل شد که ریتم بر خلاف دو سوم ابتدایی کند تر شده و در بعضی میزانسن ها شبیه به فیلم های اجتماعی معمولی می شود. شاید اگر مثل «ابد و یک روز» روستایی مشاوری مثل «سعید ملکان» کنار خود داشت این ضعف ها کم تر در فیلم مشاهده می شد.
با این وجود کارگردان هایی که برای مخاطب فیلم می سازند و علاقه دارند قصه ی جذاب روایت کنند شاید به سختی  از تعداد انگشتان یک دست بیشتر بشوند بنابر این باید امیدوار بود سعید روستایی به عنوان کارگردانی که جزو این دسته است و به قصه گویی برای مخاطب علاقه دارد به سراغ ژانر های جذاب دیگر رفته و از وجوه دیگر خود رونمایی کند.
به خاطر چند متر کفن ...
محمدحسین رحیمی
وقتی چیزی به نام «سینمای داستانگو» را ستایش می‌کنیمØŒ و زمانی که از ارزش و لزوم وجود «قصه» در فیلم حرف می‌زنیمØŒ در حقیقت مقصودØŒ اهمیت صرف قصه نیست. هدفØŒ تاکید بر اهمیت سرگرم کنندگیØŒ کشش و جذابیت فیلم است. و چه بسا فیلمی داستانگو باشدØŒ اما از سرگرمی و کشش و جذابیت نصیبی نداشته باشد.
هر دو فیلم سعید روستایی اما الگویی معکوس را طی می‌کنند: فیلم‌هایی که قصه ندارندØŒ اما به غایت سرگرم کنندهØŒ پرکشش و جذابند. روستایی این بار مسیری را طی می‌کند که در ابد و یک روز هم پیموده بودØ› اما با غلظت و شدت بیشتر: این بار اگر قرار باشد ایده اصلی متری شیش و نیم را بازگو کنیمØŒ حتی همان دو خط قصه ابد و یک روز هم دستگیرمان نمی‌شود. فیلم عملاÙ‹ بدون هیچ ایده مرکزی مشخص کلاسیکی نوشته شده و در حالی که بیش از صد و سی دقیقه زمان داردØŒ اما در هیچ لحظه‌ای از ریتم نمی‌افتد. و این مدیون ایده‌های جذاب در دل خرده داستان‌هاØŒ دیالوگ‌های خوش سر و شکل بی‌حشو و زوایدØŒ و شخصیت‌های گرم و هیجان انگیز است. همان فرمولی که زمانی در ابد و یک روز دستمایه فیلمساز قرار گرفته بود و اینجا به بلوغ رسیده است. گویی روستایی پس از ساخت فیلم قبلیØŒ همچنان مشاهدات و تحقیقاتی در زمینه مبارزه با مواد مخدر در چنته داشتهØŒ که در ابد و یک روز مجال ارائه پیدا نکرده‌اند و در فیلم دوم سرریز می‌کنند. و حاصل این ایده‌ها و مشاهداتØŒ می‌شود چهار سکانس مفصل از دستگیری چهار مجرم مرتبط با مواد مخدرØŒ که هر کدام پر از لحظات نفسگیر است و به ورطه تکرار و کسل کنندگی نمی‌افتد.
متری شیش و نیم حتماÙ‹ در مقایسه با فیلم قبلیØŒ قدم رو به جلوی روستایی است. با این حالØŒ همچنان برچسب بی‌نقص بودن را به خود نمی‌گیرد. اینکه فیلمساز در نیمه دوم فیلمØŒ بیش از آنکه همچنان به دنبال خلق صحنه‌های پرالتهاب باشدØŒ تلاش می‌کند تا «حرف» خود را بزندØŒ اینکه نوید محمد‌زاده پس از یک بازی تازه در نیمه اول داستانØŒ در سی دقیقه انتهاییØŒ و از جایی که هیبت و شوکت «ناصر پاکزاد» می‌شکندØŒ دوباره نسخه دیگری از بازی‌های تکراری قبلی خود را ارائه می‌دهد (از جمله در تک گویی‌اش درباره خرید کفن و عقده‌های گذشته‌اش)ØŒ یا اینکه پایان کم رمق شخصیت صمدØŒ تناسبی با آن شروع طوفانی‌اش نداردØŒ بخشی از دلایل این گزاره است.
رجانیوز