مدتی است از شکسته شدن این دل گذشتهØŒ هنوز قطره‌هایی از اشک‌های  آن روزها بر چشمانم نشستهØŒ کجایی که به درد دل‌هایم گوش کنیØŒ نیستی و من در حسرت این لحظه‌ها نشسته‌امØŒ نیستی و من بیشتر از همیشه خسته‌ام در لا‌به‌لای برگ‌های زندگیØŒ نیست برگی که از تو ننوشته باشمØŒ نیست روزی که از تو نگفته باشم. هزار سال هم که بگذرد من در توهم حضورت نفس می‌کشم. من آن شانه‌هایت را می‌خواهم که پناهم بود. همان یک وجب از شانه‌ات تمام دارایی‌ام بود. من آن دست‌های گرمت را می‌خواهم که یک عمر عبادت نوشت. با آن نگاه مهربان و آن همه خوبیØŒ من بی تو طاقت ماندن ندارم. وقتی دیروز باران باریدØŒ «آن مرد در باران آمد» را به یاد آوردمØŒ «آن مرد با نان آمد»، یادم آمد که دیگر پدرم در بارانØŒ با نانی در دستØŒ و لبخند بر لبØŒ نخواهد آمدØŒ دیروز دلم تنگ شد و با آسمان و دلتنگی‌اشØŒ با زمین و تنهائیشØŒ با خورشید و نبودنشØŒ به یاد پدر سخت گریستمØŒ پدرم وقتی رفت سقف این خانه ترک بر می‌داشتØŒ پدرم وقتی رفت دل من سخت شکست. رفتیØŒ به همین سادگیØŒ ما ماندیم و حجم بزرگی از ماتم‌های تلنبار شده در دل. ما ماندیم و همه آن حسرت‌هایی که تنها با یک در آغوش کشیدن می‌ریخت. ما ماندیم و جای خالی کوچکی که بزرگواری پدری چون تو را به یادمان می‌آورد. ما ماندیم و یک اندوه بزرگ. که ذره ذره اشک‌های‌مان نه‌تنها این آتش را فرو نمی‌نشاندØ› که سر بر می‌آوردش. کاش می‌دانستم جمعه‌ای که دستت را به نشان خداحافظی فشردم آخرین بار است که دستانت را گرم حس می‌کنم. کاش می‌دانستم تنها سه شب دیگر کنارت می‌آیم و دستانت را -و این بار سرد- به دست می‌گیرم. کاش این پرده‌ها نبود تا بار دیگر با سینه‌ای که نفس دارد در آغوش بکشمت و ببوسمت. کاش می‌دانستم بار دیگر که می‌بینمتØ› تو نمی‌بینی‌ام. نگاه تو را شهادت می‌رباید. انگار ملائک تو را میان بوسه‌هایی که برای خدا فرستادم دزدیدند. چگونه توانستی آن همه خاطره را در یک لحظه تمام کنی. همه را می‌بینمØŒ اما جز تو که خاطره‌ای شدی ماندگار برای قلب‌هایی که منتظرت هستند. تو میان بودنت و یادتØŒ یادت را برای‌مان گذاشتی و بودنت را افسانه ساختی. و حالا همه شادمانی قلبی ما از این است که تو مهاجرا الی‌الله بودی و چه زیبا خودت شهادتت را انتخاب کردی. مریم سالاری همسر شهید مدافع حرم عبدالحمید سالاری امروز گذری مختصر از زندگی همسرش با رجانیوز داشته است.

معرفی شهید

مریم سالاری سال Û±Û³ÛµÛ¶ در بندرعباس متولد شدم. عبدالحمید هم دوم شهریورسال Û±Û³ÛµÛµ در روستای سردر از توابع شهرستان حاجی‌آباد هرمزگان به دنیا آمد. دوران کودکی تا پایان راهنمایی در همان روستا می‌ماندØŒ به خاطر نبودن دبیرستان جهت ادامه تحصیل به شهر بندرعباس می‌آید. سال اول دبیرستان بود که وارد نیروی انتظامی می‌شودØŒ چند سالی آنجا خدمت می‌کند و پس از آن به شغل آزاد روی می‌آورد.

فصل تازه‌ای از زندگی شهید

من و عبدالحمید دخترخاله پسر خاله بودیمØŒ خیلی همدیگر را نمی‌دیدیم. آن‌موقع من معلم نهضت سوادآموزی بودمØŒ سال دوم خدمتم بود. خانه ما بندرعباس بود و خانواده عبدالحمید در روستای آبا و اجدادی‌مان سردر که از توابع حاجی آباد است سکونت داشتند. روستای‌مان Û±Û²Û° کیلومتر از بندر فاصله دارد. از طرف دیگر چون عبدالحمید آن زمان در نیروی انتظامی کار می‌کرد و به شمال کشور منتقل شده بودØŒ کمتر در خانه بود و یک دیگر را کم می‌دیدیم. سال Û·Û¸ در فصل برداشت خرما به روستا رفتم و سری به خاله‌ام زدمØŒکه بعدها مادر شوهرم شد. خاله‌ام گلایه داشت که «عبدالحمید می‌خواهد از شمال انتقالی بگیرد و به زاهدان برود.» از من خواست وقتی به بندر برگشتم به او زنگ بزنم و از این تصمیم منصرفش کنم. من گفتم: «خجالت می‌کشم و نمی‌توانم زنگ بزنم.» اما اصرار کرد و نهایتاÙ‹ قبول کردم. وقتی از بندر به عبدالحمید زنگ زدمØŒ خیلی تعجب کرده بود که چطور دخترخالÛ€ مغرورش به او زنگ زده است. من هم خودم را به ناراحتی زدم و گفتم: «چرا می‌خواهد با قضیه انتقالی‌اش خاله را ناراحت کند.» و  تلفن را قطع کردم. بعدها برایم تعریف کرد: «وقتی آمدم پای تلفن و صدایت را شنیدم انگار یک حس خوبی در وجودم بود.» وقتی از مرخصی آمد با پدرش به خواستگاری آمدند اول موضوع را با مادرم که خاله‌اش می‌شود مطرح کرد و بعد آمدند خواستگاری. همان تماس ساده تلنگری شد که هر دو جدی‌تر به هم فکر کنیم. طوری که وقتی عبدالحمید به مرخصی آمدØŒ از علاقه‌اش به من با خانواده‌اش صحبت کرده بودØŒ آنها هم یک شب به خانه ما آمدند و قرار و مدارها را گذاشتیم. آبان Û·Û¹ عقد و اسفند Û·Û¹ هم مراسم عروسی‌مان بود. من از اول شرط کردم که باید انتقالی بگیرد و به بندر بیایدØŒ او هم قبول کرد. بعد از انتقالی‌اش با همØŒ عقد ساده‌ای گرفتیم. پدرم به مهر Û±Û´ سکه اعتقاد خاصی دارد و از تجملات هم خوشش نمی‌آمد. مهریه من را یک جلد کتاب کلام‌الله مجیدØŒ Û±Û´ سکه بهار آزادی و یک آینه و شمعدان بودØŒ فامیل‌ها به شوخی می‌گویند که آقای سالاری بلد نیست بیشتر از Û±Û´ بشمارد. اتفاق جالبی که در مراسم عقدمان اتفاق افتاد و فراموش نشدنی این بود که پدرم اهل تجمل‌گرایی نبود و قرار شد در مراسم عقد خاله و عمه و عمو و دایی باشند. و مراسم عقد بسیار ساده در منزل پدرم برگزار شد.  شب که مهمان‌ها آمدند و بعد از پذیرایی شام عاقد به منزل‌مان آمد و پرسید: «مهریه عروس خانم را بفرمایید» پدرم مهریه را بر روی کاغذ نوشت و تحویل عاقد دادØŒ وقتی عاقد مهریه را خواند پدر عبدالحمید اشک در چشمانش حلقه زد و باور نمی‌کرد آقای سالاری که این‌قدر دخترش را دوست دارد چنین مهریه‌ای قرار دهد. از طرفی در فامیل همسرم مهریه دختر خانم‌ها تقریباÙ‹ زیاد بود. وقتی عاقد خطبه عقد را جاری کرد و دفتر ثبت را باز کردند که من و عبدالحمید امضا کنیمØŒ متوجه شدند که دفتر را اشتباهی آوردند و همین باعث شد من و پدرم و عبدالحمید و پدرش و سه نفر هم برای امضا به دفتر خانه برویم و امضا زندگی‌مان را آنجا انجام دهیم و من و عبدالحمید تا مدت‌ها به این موضوع که در شب اول زندگی‌مان اتفاق افتاده بود می‌خندیدیم.

زندگی ما تا چند سال در همان بندر عباس گذشت. عبدالحمید حدود شش سال قبل از شهادتش از نیروی انتظامی خارج شده بود. بعد از آن به همراه برادرش با وانت کار می‌کردند. شکل و شمایلش را که نگاه می‌کردیØŒ یک مرد عیال‌وار زحمتکش را می‌دیدی که در آفتاب گرم بندرعباس کار می‌کند و روزگار می‌گذراندØŒ اما در دلش خیلی خبرها بود. ارادتش به اهل بیت آن‌قدر بود که وقتی تصمیم به اعزام گرفتØŒ چون در استان هرمزگان داوطلبانی چون او را سخت گزینش می‌کردندØŒ خودش را به سیستان و بلوچستان رساند و از آنجا اعزام شد. عبدالحمید هیچ وقت مدعی صف اول نبود و اهل بیت او را از آخر مجلس چیدند.

ماه عسل

اولین سفر ما سه روز بعد از ازدواج‌مان بودØŒ تصمیم گرفتیم ماه عسل به زیارت حرم مطهر آقا علی بن موسی‌الرضا (علیه‌السلام) برویم و راهی مشهد شدیم. البته به غیر از پدرمان به هیچ‌کس در باره این سفر چیزی نگفتیم. با قطار رفتیم و با هواپیما برگشتیم. سفری به یاد ماندنی و خاطره‌انگیز بودØŒ علی‌الخصوص که عبدالحمید هم اهل گردش و بسیار هم خوش‌سفر بود. خاطره آن روزها برایم ماندگارشده است. البته بعدها هم برای تفریح و گردش به شهرهای دیگری  مثل رامسرØŒ فریدون‌کنار ØŒ ساری و..  رفتیم.

فرزندداری شهید

اولین فرزندمان پسر استØŒ محمد امین Û·/Û³/Û±Û³Û¸Û±به دنیا آمد. برای اسمش نظر خانواده‌های‌مان را پرسیدیمØŒ  هرکدام یک اسمی را گفتند. من گفتم: «دوست دارم اسم پسرمان را محمدامین بگذاریم.» عبدالحمید هم به نظرم احترام گذاشت و وقتی شناسنامه‌اش را از ثبت احوال گرفتØŒ به شوخی گفت: «اسمش را محمدصادق گذاشتم» بعد که به من نشان داد دیدم اسم محمدامین در شناسنامه است. هشت‌ماه بعد باردار شدم و دخترم در بندرعباس متولد شد. اسمش را زهرا گذاشتیم چون در ایام شهادت امام علی علیه‌السلام به دنیا آمد. محمدامین حالا Û±Û´ سال دارد و زهرا Û±Û³ ساله است. همسرم بر روی تربیت بچه‌ها خیلی حساس بود. همیشه می‌گفت: «تربیت آنها با مادرشان است»،  اما خدا را شکر دو نفری بچه‌ها را خوب تربیت کردیم. و می‌گفت: «دوست دارم بچه‌هایم روی پای خودشان بایستندØŒ می‌خواهم آنها از همه لحاظ تک باشندØŒ هم از نظر اخلاق و رفتار و هم از نظر درس و مدرسه.» پسرم محمدامین مداحی یادگرفته است و در مجالس مداحی می‌کند و در رشته حفظ قرآن مقام استانی دارد و حالا قاری قرآن است. در دیدار با رهبر در حضور ایشان مداحی کرد که مورد تشویق آقا قرار گرفت. دخترم زهرا هم علاوه بر درس خواندن تکواندو کار می‌کند.

خصوصیات شهید

نمی‌خواهم در مورد عبدالحمید غلو کنمØŒ اما او یک مرد به تمام معنا بود. اخلاق خوبی داشت و بسیار متواضع بود. با هرکسی مصافحه می‌کرد. البته گاهی عصبانی می‌شد که سعی می‌کردم در آن مواقع طرفش آفتابی نشوم و خیلی زود هم آرام می‌شد. عبدالحمید یک مرد زحمتکش و خانواده‌ دوست بود. حجاب من را دوست داشت و می‌گفت: «حجابت را با لباس و پوشش بندری دوست  دارم.» به دوستاش خیلی کمک می‌کرد. مثلاÙ‹ اگر بیمارستان بودند یا جایی نیاز داشتند به کمک‌شان می‌رفت. به فعالیت‌های اجتماعی هم علاقه داشت. من و عبدالحمید به همراه بچه‌های‌مان در راهپیمایی روز قدس و Û²Û² بهمن شرکت می‌کردیم. نماز جمعه هم اغلب با محمد‌امین می‌رفت. یک نکته‌ای که در زندگی‌اش خیلی پررنگ بود اینکه او احترام خیلی زیادی به مادرش می‌گذاشت. غیر از خودش یک برادر و سه خواهر داردØŒ اما هر وقت مشکل یا بیماری‌ای برای مادرش پیش می‌آمدØŒ عبدالحمید بود که جلوتر از دیگران به خدمت مادرش می‌رفت. به نظرم دعای خیر او در سرنوشت زیبای عبدالحمید تØ£ثیرگذار بود.  شوهری فداکار برای همسرشØŒ پدری دلسوز و مهربان برای فرزندانش و فرزندی خوش اخلاق و نیکو برای پدر و مادر و همه این خصوصیات رفتاری برای دوستان و آشنایان داشته است. یک روز همسایه‌مان را به شهرِشان بردندØŒ وقتی آنجا رفت و دید که یک مکان  بسیار زیبایی است سریع برگشت و من و بچه ها را هم با خود برد. آن سال هم رهبر عزیزمان به بندرعباس آمده بود آمد بین این همه جمعیت مرا پیدا کرد و گفت: «آمده‌ام که با هم به یک جایی برویم.» گفتم: «من تا رهبر را نبینم نمی‌آیم» در همین حین رهبر در مصلا وارد شد و به جایگاه  آمدØŒ گفت: «حالا برویم» گفتم: «عبدالحمید من دیگر نمی‌دانم کی رهبر را می‌بینم.» گفت: «می‌بینی من می‌دانم که رهبر را باز هم می‌بینی»، واقعاÙ‹ حرفش هم درست بودØŒ چون یک ماه از شهادت عبدالحمید نگذشته بود که با من از تهران تماس گرفتند که با بچه‌هایم به دیدن رهبر برویم دیدنی که این‌قدر از نزدیک بود که شاید در خواب هم نمی‌توانستم ببینم.

عشق به اهل بیت علیهم‌السلام

لحظه تحویل سال نو بدون استثناØ¡ در گلزار شهدای بندرعباس سر مزار شهدا بودیمØŒ به شهید علی سالاری اعتقاد خاصی داشت. این شهید بزرگوار عموی بنده است. اعتقاد خاصی به ائمه علیه‌السلام داشت. Û±Û° روز محرم را در مسجد روستای‌مان می‌رفتØŒ فقط برای عزاداری نمی‌رفت. آنجا خادمی امام حسین علیه‌السلام را می‌کردØŒ با آب و چای و ... از مهمانان امام حسین علیه‌السلام پذیرایی می‌کرد. به دلیل عشق و علاقه‌ای که به ائمه علیه‌السلام داشتØŒ فیلم زیارت همسرم و هم‌رزمانش در حرم خانم رقیه سلام‌الله علیها‌ را که می‌دیدیمØŒ حال و هوای عبدالحمید واقعاÙ‹ دیدنی بود. طور خاصی منقلب شده بود. عاشق اهل بیت بود علیه‌السلام و در راه عشقش هم جان داد.

مدافع حرم عمÛ€ سادات علیه‌السلام

سال Û¹Û´ بود که گفت می‌خواهد برای دفاع از حرم اهل بیت به سوریه برود. بدون اینکه حتی عضویت فعال و مستمر در بسیج داشته باشد. هیچ‌وقت از انگیزه‌های رفتن همسرم نپرسیدم. اینکه بخواهم سئوال پیچش کنم و او برایم توضیح بدهدØŒ اما همسرم در رفتنش آن‌قدر مطمئن بود که چون دید از هرمزگان اعزامش نمی‌کنندØŒ این در و آن در زد و از سیستان اعزام گرفت. ظاهراÙ‹ چند نفر از دوستانش از آنجا تماس گرفته بودند که نیروهای داوطلب مردمی را از اینجا راحت‌تر می‌برند و عبدالحمید هم با عنوان این که اهل سیستان استØŒ چند روزی به آن جا رفت و اعزام گرفت. جالب است که در مراسم تشییع پیکرشØŒ یکی از فرماندهانش می‌گفت: «زمان جنگ شناسنامه‌ها را دست‌کاری می‌کردند و حالا محل سکونت را!» ارادت خاصی به شهدا داشت. وقتی گفت می‌خواهد برای دفاع از حرم به سوریه برودØŒ من خیلی از اوضاع منطقه خبر نداشتم. می‌دانستم فتنه‌ای بنام داعش و تروریست‌های سلفی هستندØŒ اما از ابعاد قضیه باخبر نبودم. بنابراین فکر می‌کردم رفتن آنها آن قدرها هم پرخطر نیست. این‌طور بود که راحت‌تر از آن چیزی که فکرش را بکنیدØŒ ‌با رفتنش موافقت کردم. هرچند اگر می‌دانستم چقدر خطر دارد باز هم قبول می‌کردم. به من می‌گفت: «اگر قبول کنند بروم سوریه حتماÙ‹ می‌روم برای مبارزه با داعشی‌ها و دفاع از حرم حضرت زینب (س)»؛ من  مخالف رفتنش نبودمØŒ ولی از شکنجه‌های داعشی‌ها می‌ترسیدم به او گفتم: «اگر اسیر داعشی‌ها شوی شکنجه‌ات می‌کنند!» جبهه می‌گرفت و می‌گفت: «مگر می‌توانند من را اسیر کنند و شکنجه‌ام بدهندØŸ!» من هم همیشه آرزو داشتم همسر شهید بشومØŒ حتی قبل از ازدواجØŒ فکر نمی‌کردم دفعه اول که به سوریه می‌رود  شهید می شود.

Û²Û¶ مهرماه Û±Û³Û¹Û´ که مصادف با چهارم محرم بودØŒ بدون اینکه بچه‌ها از رفتنش خبر داشته باشندØŒ موقع رفتنش عادی خداحافظی کردØŒ چون هنوز اعزام‌شان قطعی نشده بود. به دلم هم چیزی نیامد. فقط وقتی با محمدامین و زهرا خداحافظی کرد به زهرا گفت: «این گوشی تلفن که دست من است چند وقت دیگر می‌دهم به شما.» به محمدامین هم گفت: «چون در روستا مداحی می‌کنی یک گوشی جدید برایت می‌خرم.» از آنجا دو بار به من زنگ زد و بعد از چند روز که توانسته بود اعزام بگیردØŒ به همراه هم‌رزمانش به سیستان و از آنجا به تهران رفته بودند. گویا Û±Ûµ روز هم آنجا آموزش می‌بینند. طی این مدت هم چند بار با من تماس گرفت. در سوریه تنها دوبار و آن هم در حد یکی دو دقیقه توانستیم با هم تلفنی حرف بزنیم. عبدالحمید خیلی در سوریه نماند و سوم آذرماه Û¹Û´ به شهادت رسید. پیکرش Û±Û´ آذر در بندر و حاجی‌آباد تشییع شد و پانزدهم در روستای‌مان سردر به خاک سپرده شد.

نحوه شهادت

عبدالحمید در سوریه تک‌تیرانداز بود و چون از سیستان و بلوچستان رفته بود دوستان اهل سنت زیادی داشت. اینطور که دوستانش تعریف می‌کردند وقتی که با هم بودیم کسی از شهادت حرفی نمی زدØŒ ولی عبدالحمید و یکی از دوستان عبدالحمید همیشه به هم که می‌رسیدند عبدالحمید می‌گفت: «اول من شهید می‌شوم» و دوستش می‌گفت: «اول من شهید می‌شوم.» تا اینکه شب عملیات فرا رسید و خبر دادند که داعشی‌ها به نزدیک شهرک عزیزیه شهر حلب رسیدند و آنها آماده‌باش شدند و به طرف محل مورد نظر که در یک تپه بودند رفتند. شب بسیار تاریکی بوده و اصلاÙ‹ جلو را نمی‌دیدند تا اینکه به تپه مورد نظر رسیدندØŒ عبدالحمید از همه جلو بوده و همین که به تپه رسیدند آنها را به گلوله بستندØŒ طوری روی آنها گلوله ریخته می‌شد که انگاری که نقل و نبات می‌پاشیدندØŒ و آنهایی که زخمی شدند را به عقب می‌کشندØŒ اما عبدالحمید بر اثر خمپاره به شهادت رسیده بود و هیچ‌کس از عبدالحمید خبری نداشتØŒ صبح می‌بینند عبدالحمید در جمع‌شان نیست. دوستش خیلی به این طرف و آن طرف می‌رودØŒ اما خبری از عبدالحمید نبوده. عبدالحمید مدتی که در سوریه بوده چنان با همه خوش رفتار و در همه کارها کمک می‌کرده که همه او را می‌شناختندØŒ به‌طوری که خود فرمانده‌اش از نبودن عبدالحمید بسیار نگران می‌شود. آن تپه هم تا سه روز بعدØŒ دست داعشی‌ها بود و وقتی بعد از سه روز آن تپه را آزاد کردند و به محل مورد نظر رفتند می‌بینند که عبدالحمید در آنجا به شهادت رسیده و او را به تهران آوردند و آن دوستش آقای ملازهی چند روز بعد در حین نگهبانی به شهادت رسید.

خبر شهادت

با برادرم رفته بودیم بازار برای خرید ولیمه بازگشت پدر ومادرم از کربلا. در همین حین یکی از اقوام زنگ زد و گفت: «یکی از فامیل‌های‌مان فوت شده.» من خیلی ناراحت شدم. مدام به دلم می‌آمد که انگار یک جوانی از دست رفته استØŒ وقتی برگشتم خانه زهرا دخترم جلوی درب حیاط منتظرم بودØŒ دوان‌دوان به طرفم آمد و گفت: «خبر داری چی شده؟»  به او اجازه ندادم صحبتش تمام بشود. چون ناراحت بودم گفتم: «می‌دانم کی فوت کرده»، در خانه دیدم برادرم خیلی ناراحت است. به او گفتم: «چی شده؟» برادرم می‌خواست بگوید که زهرا پرید وسط حرفش و گفت: «مامان می‌خواستم  بگویم که بابا عبدالحمید شهید شده!» دچار تردید و دلهره شدم نمی‌دانستم حرف زهرا جدی است یا حرف کسی که قبلاÙ‹ به من زنگ زده بود و گفت: «یکی از اقوام فوت شده.» به برادرم گفتم: «زنگ بزن به فامیل‌مان که در سپاه است و خبر قطعی بگیرد» برادرم کاظم زنگ زد و به او گفتن خبر قطعی است. تلویزیون هم داشت از شبکه استانی زیرنویس می‌کرد. پسرم محمدامین داشت تلویزیون نگاه می‌کرد گفت: «درسته داره زیرنویس می‌نویسه»،  دیدم نوشته «شهید عبدالحمید سالاری فرزند حمزه...» باز هم باور نمی‌کردم. وقتی باور کردم که از سپاه به برادرم زنگ زدند و گفتند: «عکس عبدالحمید را بفرستید».پ

رجا