سه گناهی که کیفر آن ها تا قیامت نمی ماند

وجه ویژه داشتن، به ارزش و مقام پدر و مادر و احترام به آنها ، محترم دانستن حق دیگران و ترس از ظلم به طرق مختلف به مردم ، شکرگزار بودن در مقابل پروردگار و صدها مورد دیگر از مواردی هستند که با دیدن خلاف این ها، آهی بلند را از ما بلند می کند و با گفتن جمله ی "یاد قدیم ها بخیر" افسوسمان را دو چندان می کند. در روایتی پیامبر اکرم صلی الله و علیه وآله، به مواردی که در بالا به عنوان مثال اشاره شد ، متذکر شده اند و در این رابطه فرموده اند: کیفر سه گناه به قیامت نمی ماند (یعنی در همین دنیا مجازات می شود.) ۱ - عاق پدر و مادر         ۲ - ظلم و تجاوز به مردم     ۳ - ناسپاسی در مقابل احسان و نیکی. (بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۷۴) در ادامه در باب این موضوع با ما همراه باشید ... این روزها همه چیز عوض شده، خیلی از چیزها  رنگ و بوی سابق را نداردØ› یکی از آنها هم احترام به پدر و مادر است ... گاهی ما چنان با پدر یا مادر خود صحبت می کنیم که گویی طلبکار هستیم و حق و حقوقمان را خورده اند. گاه در پاسخ محبت بی حد و حصرشان چنان ناسپاسی می کنیم که قلبشان به درد می آ ید. جوانانی دیده می شوند که سریعاÙ‹ به پدر و مادرشان پرخاش می کنند، گاه جواب پرسش هایشان را نمی دهند و گاه با بی اعتنایی از کنارشان رد می شوند و بی مهابا انگار نه انگار که خداوند متعال به صراحت گفته است که حتی یک «اف» هم به ایشان نگو. به رفتار خودمان و اطرافیانمان نگاه کنید " اف" که خوب است بعضی ها حتی دست تعرض به سمت ایشان دراز می کنند. چه بسیار افرادی که به راحتی به آنها ناسزا می گویند و حتی کتکشان می زنند. این خیلی دردناک است ولی واقعیتی است که وجود دارد.

مواظب باشیم که عاق نشویم

عقوق والدین عبارت است از: «به خشم آوردن و آزردن و شکستن خاطر پدر و مادر و البته که آزردن یکÙ‰ از آنها نیز موجب عاق شدن می شود.» محدث قمی، شیخ عباس،نزهه النواظر فی ترجمه معدن الجواهر، ص ۱۲۸ در کنار ایمان به خداوند و عدم شرک به او، فرمان به نیکی در حق پدر و مادر داده شده است و از رنجاندن آنان حتی با کوچک ترین کلمه نهی شده است. در روایات نیز اگرچه عاق والدین را جزØ¡ گناهان کبیره شمرده است، عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، صحت، باب جهاد با نفس، ص ۱۹۸ ولی مانند آیات قرآنی حدی برای این موضوع تعیین نشده است و جهت بزرگ داشت حق والدین، تنها به صرف رنجیده شدن آنان اشاره شده است. کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافÙ‰، مصطفوÙ‰،ج ۴ ، ص ۵۰ پس اذیت شدن آنان و رنجیده خاطر شدن والدین ملاکی است برای در نظر گرفتن حقوق واجب والدین.۵ اگر فرزند در مواردی مخالفت با نظر والدین داشته باشد که این مخالفت موجب اذیت آنان شود، سبب عاق شدنش را فراهم کرده است.  

ظلم به دیگران را جدی بگیریم

از گناهانی که به حکم عقل و شرع بسیار مذمت شده استØ› ظلم است. انسان ظالم بیش از این که به دیگران ظلم کندØ› به خود ظلم کرده است. زیرا اگر انسان کار خوبی انجام دهدØ› در اصل به خودش خوبی کرده است. کسی که مثلا دست فقیری را می گیرد، به خویشتن لطف کرده است. بله فرد کمک کننده به فقیر کمکی رسانده استØ› ولی در واقع، دنیا و آخرت خود را آباد کرده است. کسی هم که در حق دیگران بدی می کندØ› در اصل به خودش ستم کرده استØ› زیرا در دنیا و آخرت ضرر می کند. در قرآن مجید، آیات زیادی در مذمت ظلم وارد شده است که به برخی از آن ها اشاره می شود: «Ø¥ÙنÙ‘ÙŽ الظÙ‘ÙŽالِمِینÙŽ لÙŽهمÙ’ عÙŽذÙŽابÙŒ Ø£ÙŽلِیمٌ؛ قطعاÙ‹ برای ستمگران عذاب دردناکی هست» ابراهیم، ۲۲ «وَإِنÙ‘ÙŽ الظÙ‘ÙŽالِمِینÙŽ لÙŽفِی شِقÙŽاقٍ بÙŽعِیدٍ : ستمگران در عداوت شدید دور از حقو در برابر حق قرار گرفته اند» حج، ۵۳ «لاÙŽ لÙŽعÙ’نÙŽه اللÙ‘هِ عÙŽلÙŽÙ‰ الظÙ‘ÙŽالِمِینÙŽØ› آگاه باشیدØ› لعنت خدا بر ستمگران باد.»هود، ۱۸ «یÙŽوÙ’مÙŽ لÙŽا یÙŽنفÙŽع الظÙ‘ÙŽالِمِینÙŽ مÙŽعÙ’ذِرÙŽتهمÙ’ و لÙŽهم اللÙ‘ÙŽعÙ’نÙŽه و لÙŽهمÙ’ سوØ¡ الدÙ‘ÙŽارِ؛ روز قیامت روزی است که عذرخواهی ظالمان سودی به حالشان نمی بخشد و لعنت خدا بر آن ها، و جایگاه بد نیز برای آنان است.» غافر، ۵۲ «وÙŽاللÙ‘ه لاÙŽ یحِبÙ‘ الظÙ‘ÙŽالِمِینÙŽØ› خداوند ستمکاران را دوست ندارد» آل عمران، ۵۷ به کلمه ظلم و ظالمین در قرآن مراجعه کنید تا ببینید چه جزای بزرگی برای ستمکاران در نظر گرفته شده است. «لÙŽهم مِّن جÙŽهÙŽنÙ‘ÙŽمÙŽ مِهÙŽادÙŒ وÙŽ مِن فÙŽوÙ’قِهِمÙ’ غÙŽوÙŽاشٍ وÙŽ کÙŽذÙŽلِکÙŽ نÙŽجÙ’زِی الظÙ‘ÙŽالِمِینÙŽØ› برای آنان بستری از دوزخ و برفرازشان پوشش هایی از آتش است و ما این گونه ستمکاران را پاداش می دهیم.» اعراف، ۴۱ در روایتی امام باقر علیه السلام ظلم را به سه دسته تقسیم می کنند: ظلم و ستم سه گونه است: ستمی که خدا می آمرزد، ستمی که خدا نمی آمرزد و ستمی که خدا رها نمی کند. آن که خدا نیامرزدØ› شرک به خداست و آن که می آمرزدØ› ستم بر نفس است و آن که وا نگذارد، حق بندگان است بر یکدیگر. فرمود: آنچه مظلوم از دین ظالم بستاندØ› بیشتر از آن است که ظالم از دنیای مظلوم می ستاند» بحارالانوار، ج ۷۲، ص ۳۱۱ فردای قیامت، کارهای نیک ظالم را بر می دارند و به مظلوم می دهند و همین طور گناهان مظلوم را به ظالم می دهند. در سخنان حضرت علی (علیه السلام) برای ستمگر سه نشانه و علامت بیان شده است: الف- نسبت به کسی که برتر از اوست نافرمانی می کند. ب- بر آنکه فروتر از اوست به چیرگی ستم می کند که این شیوه بسیاری از حاکمان لاابالی بوده و می باشد. ج- ستمگران را یاری و پشتیبانی می دهد. دشتی، محمدØ› حکمت ۳۵۰

سپاسگزار باشید

تا به حال چقدر برایتان پیش آمده که در مقابل خیر و نیکی که به دیگران کرده اید، از طرف مقابل ضربه ای خورده اید که تشکر که هیچ، نمای کاملی از ناسپاسی بوده است؟! حال ببینید ما بندگان خدا چقدر از این رفتارها در مقابل خداوند داریم و جا دارد که خدا با ما چه بکند؟ در قرآن آیات بسیاری در نکوهش کفران نعمت وجود دارد که به برخی از آنها اشاره می کنیم: «...لÙŽئِن شÙŽکÙŽرÙ’تمÙ’ لØ£ÙŽزِیدÙŽنÙ‘ÙŽکمÙ’ وÙŽلÙŽئِن کÙŽفÙŽرÙ’تمÙ’ إِنÙ‘ÙŽ عÙŽذÙŽابِی لÙŽشÙŽدِیدÙŒ: ... اگر شکرگزاری کنید (نعمت خود را) بر شما خواهم افزود و اگر ناسپاسی کنید، مجازاتم شدید است.» ابراهیم/۷ در آیه دیگری، در سوره نمل خداوند، شکر و کفران نعمت را فایده و ضرری برای خود بنده می داندØ› زیرا اگر خداوند، بندگان را از ناسپاسÙ‰ برحذر مÙ‰ دارد و به سپاسگزارÙ‰ دعوت مÙ‰ نماید به خاطر این نیست که براÙ‰ او تفاوتÙ‰ مÙ‰ کندØ› چرا که خداوند در فرض ناسپاسÙ‰ نیز در بسیارÙ‰ از اوقات به لطف و کرم خویش ادامه مÙ‰ دهد شاید بیدار شوند و خود را از انعام پروردگار، بر اثر ناسپاسÙ‰ محروم نکنند بلکه این شکرگزاری به سود خود بنده می باشد: «.. Ø£ÙŽØ£ÙŽشÙ’کر Ø£ÙŽمÙ’ Ø£ÙŽکÙ’فر وÙŽمÙŽن شÙŽکÙŽرÙŽ فَإِنÙ‘ÙŽمÙŽا یÙŽشÙ’کر لِنÙŽفÙ’سِهِ وÙŽمÙŽن کÙŽفÙŽرÙŽ فَإِنÙ‘ÙŽ رÙŽبِّی غÙŽنِیÙ‘ÙŒ کÙŽرِیمÙŒ : ... و هر کس شکر کند به نفع خود شکر می کند و هر کس کفران نماید (به زیان خویش نموده است که) پروردگار من غنی و کریم است.» نمل /۴۰ و در آیه ای دیگر برای کسانی که کفران نعمت می کنند مثلی زده و می فرماید: «وÙŽضÙŽرÙŽبÙŽ اللÙ‘ه مÙŽثÙŽلÙ‹ا قÙŽرÙ’یÙŽهÙ‹ کÙŽانÙŽتÙ’ آمِنÙŽهÙ‹ مÙ‘طÙ’مÙŽئِنÙ‘ÙŽهÙ‹ یَأْتِیهÙŽا رِزÙ’قهÙŽا رÙŽغÙŽدÙ‹ا مِّن کلِّ مÙŽکÙŽانٍ فÙŽکÙŽفÙŽرÙŽتÙ’ بِأَنÙ’عمِ اللÙ‘هِ فÙŽØ£ÙŽذÙŽاقÙŽهÙŽا اللÙ‘ه لِبÙŽاسÙŽ الÙ’جوعِ وÙŽالÙ’خÙŽوÙ’فِ بِمÙŽا کÙŽانواÙ’ یÙŽصÙ’نÙŽعونÙŽ: خداوند (براÙ‰ آنها که کفران نعمت می کنند) مثلÙ‰ زده است: منطقه آبادÙ‰ را که امن و آرام و مطمئن بوده و همواره روزیش به طور وافر از هر مکانÙ‰ فرا می رسید اما نعمت خدا را کفران کردند و خداوند به خاطر اعمالÙ‰ که انجام می دادند لباس گرسنگÙ‰ و ترس را در اندامشان پوشانید.» نحل / ۱۱۲ منبع:تبیان